வீணையே, சுரமண்டலமே, விழித்தெழு

புயல் வீசும் ஒரு நீண்ட இரவைக் கடந்த எவருக்கும் — மின்சாரம் இல்லை, தண்ணீர் உயர்கிறது, கூரையைக் காற்று அடித்து நொறுக்குகிறது — முதல் வெளிச்சம் தரும் நிம்மதி தெரியும். நீங்கள் தூங்குவதில்லை; காலைக்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள், அவ்வளவுதான். சங்கீதம் 57 ஓர் இரவு-காலைக் கவிதை. அதன் தலைப்பு, தாவீது சவுலுக்குத் தப்பி ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, பாயத் தயாராயிருக்கும் சிங்கங்களைப்போல ஆபத்து சுற்றிலும் இருக்க, அதை ஒரு குகையில் வைக்கிறது. அது ஒளிந்திருப்பதில் தொடங்குகிறது — புயல் கடந்துபோகும்வரை தாயின் செட்டைகளின்கீழ் ஒதுங்கும் ஒரு குஞ்சைப்போல அடைக்கலம் புகுகிறது. சூரியனுக்கு முன்பே எழுந்து, தானே அதிகாலையை எழுப்ப விரும்பும் அளவுக்கு நம்பிக்கை நிறைந்த ஓர் இசைக்கலைஞனோடு அது முடிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இன்னும் மூன்றாம் பகுதியில், அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட ராஜாவாகிய தாவீது குகைகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். 1 சாமுவேல் 24க்கு உடனே பின் வருவதால், இந்தச் சங்கீதம் அந்தத் தன்னடக்கத்துக்குப் பின்னாலிருந்த ஜெபத்தைப்போல வாசிக்கப்படுகிறது: தேவன் பரலோகத்திலிருந்து செயல்படுவார் என்று நம்புவதால், தாவீது சவுலைத் தாக்க வேண்டியதில்லை. ஆனாலும் அதன் அடிவானம் ஒரு குகையைவிட மிகவும் விசாலமானது. ஜனங்களுக்குள்ளும் ஜாதிகளுக்குள்ளும் துதியோடு அது முடிகிறது — வேதாகமத்தின் பெருங்கதையில் இஸ்ரவேலின் தேவன் ஒருபோதும் ஒரு கோத்திரத்தின் தெய்வம் மட்டுமல்ல என்பதற்கான ஒரு நினைவூட்டல்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஆபத்துக்குள்ளேயே நம்பிக்கை வளர்வதைக் காட்டுவது: தேவனுடைய பாதுகாப்பின்கீழ் அடைக்கலம் புகுவதிலிருந்து, எதிரியைப் பற்றிய நேர்மையான விவரணை வழியாக, உறுதியான இருதயத்துக்கும், இஸ்ரவேலுக்கு அப்பால் எல்லா ஜாதிகளையும் எட்டும் ஒரு பாடலுக்கும்.

• 57:1–3 — தேவனே, எனக்கு இரங்கும்: விபத்துகள் கடந்துபோகும்வரை உமது செட்டைகளின் நிழலிலே அடைக்கலம் புகுவேன். எனக்காக யாவையும் நடத்தி முடிக்கிற உன்னதமான தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடுவேன்; அவர் பரலோகத்திலிருந்து தமது மாறாத கிருபையையும் சத்தியத்தையும் அனுப்பி என்னை இரட்சிப்பார்.
• 57:4–6 — ஆபத்து விவரிக்கப்படுகிறது: சங்கீதக்காரன் சிங்கங்களின் நடுவே கிடக்கிறான்; அவற்றின் பற்கள் ஈட்டிகளும் அம்புகளும், அவற்றின் நாவுகள் கூர்மையான பட்டயங்கள். பல்லவி இடையில் நுழைகிறது — தேவனே, வானங்களுக்கு மேலாக உயர்ந்திரும். அவனுடைய எதிரிகள் வலையை விரித்துக் குழியை வெட்டினார்கள்; ஆனால் அதற்குள் அவர்களே விழுந்தார்கள்.
• 57:7–11 — தேவனே, என் இருதயம் உறுதியாயிருக்கிறது; நான் பாடுவேன். வீணையே, சுரமண்டலமே, விழித்தெழு — நான் அதிகாலையை எழுப்புவேன். ஜனங்களுக்குள்ளே தேவனைத் துதிப்பதாக அவன் பொருத்தனை செய்கிறான்; ஏனெனில் தேவனுடைய கிருபை வானங்கள்வரைக்கும், அவருடைய சத்தியம் மேகங்கள்வரைக்கும் எட்டுகிறது. பல்லவி சங்கீதத்தை நிறைவுசெய்கிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 57:1  ·  அதனால் என்ன: துதிக்கத் தொடங்க, ஆபத்து முடியும்வரை இந்தச் சங்கீதம் காத்திருப்பதில்லை. சிங்கங்கள் இன்னும் வெளியே இருக்கும்போதே அது குகையில் பாடுகிறது. அது மறுப்பு அல்ல — அச்சுறுத்தல் தெளிவாக விவரிக்கப்படுகிறது — மாறாக, கடைசி வார்த்தை எதற்கு என்பது பற்றிய ஒரு தீர்மானம். நீண்ட இரவில் இருக்கும் எவருக்கும், பற்றிக்கொள்ள அது இரண்டு காரியங்களைத் தருகிறது: இப்போது ஒதுங்க ஓர் இடம், காலை வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு.