சவுலின் சால்வையின் தொங்கல்

ஏறக்குறைய ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் பழிதீர்க்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கும்: ஒரு போட்டியாளரை அழித்துவிடக்கூடிய மின்னஞ்சல், உங்களைக் காயப்படுத்தியவரை வீழ்த்தக்கூடிய இரகசியம், யாருக்கும் ஒருபோதும் தெரியவராத தருணம். அந்த வாய்ப்பை வைத்து நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது நம்முடைய பெரும்பாலான நற்செயல்களைவிட நம்மைப் பற்றி அதிகம் சொல்கிறது. இந்த அதிகாரத்தில், தாவீதை வேட்டையாடும் மனிதன், தாவீதும் அவன் ஆட்களும் ஒளிந்திருக்கும் இருண்ட குகைக்குள் தனியாக வந்து, பாதுகாப்பின்றி உட்காருகிறான். தாவீதின் ஆட்கள் அதைத் தேவன் தந்த வாய்ப்பு என்கிறார்கள். தாவீது கத்தியோடு மெல்ல நெருங்குகிறான் — ஒரு துண்டுத் துணியை அறுத்துக்கொள்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சவுலுக்கும் தாவீதுக்கும் இடையிலான மூன்றாம் பகுதியின் முரண் ஒரு திருப்புமுனையை அடைகிறது. பல அதிகாரங்களாகச் சவுல் தாவீதைக் கொல்ல முயன்றுவந்தான்; இப்போது சவுலின் உயிர் தாவீதின் கையில் இருக்கிறது; ஆனால் அவன் அதை எடுக்க மறுக்கிறான், ஏனெனில் சவுல் இன்னும் 'கர்த்தர் அபிஷேகம்பண்ணினவன்'. தேவன் தாவீதுக்கு வாக்களித்த சிங்காசனம் கொலையால் கைப்பற்றப்படாது. முதல்முறையாகச் சவுலே தாவீது ராஜாவாவான் என்று உரக்கச் சொல்கிறான். இந்தக் காட்சி 26ஆம் அதிகாரத்தில் நெருக்கமாக எதிரொலிக்கப்படும்; தாவீதின் தன்னடக்கம் அவன் எப்படிப்பட்ட ராஜாவாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வடிவமைக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தை வன்முறையால் பற்றிக்கொள்ளத் தாவீது மறுத்து, நியாயத்தீர்ப்பைத் தேவனிடம் விடுவதைக் காட்டுவது; தாவீதின் பக்கமே நியாயம் இருக்கிறது என்றும், ராஜ்யம் அவனுக்கே கைமாறும் என்றும் சவுலே அறிக்கையிட வைப்பது.

• 24:1–7 — தாவீதை வேட்டையாடச் சவுல் மூவாயிரம் பேரைக் கூட்டிக்கொண்டு என்கேதிக்கு அருகே வருகிறான்; மலஜலம் கழிக்க ஒரு குகைக்குள் போகிறான் — தாவீதின் ஆட்கள் ஒளிந்திருக்கும் அதே குகை. அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்படி அவர்கள் தாவீதைத் தூண்டுகிறார்கள். அவன் இரகசியமாகச் சவுலின் சால்வையின் தொங்கலை அறுத்துக்கொள்கிறான்; பின்பு மனசாட்சியால் வாதிக்கப்பட்டு, தன் ஆட்களைத் தடுக்கிறான்: கர்த்தர் அபிஷேகம்பண்ணினவன்மேல் அவன் கையை நீட்டமாட்டான்.
• 24:8–15 — சவுல் வெளியேறிய பின், தாவீது அவனைப் பின்தொடர்ந்து வெளியே வந்து, தரைமட்டும் குனிந்து வணங்கி, தான் அவனைக் கொன்றிருக்க முடியும் என்பதற்குச் சான்றாகச் சால்வைத் துண்டைக் காட்டுகிறான். தன்னைச் செத்த நாய், ஒரு தெள்ளுப்பூச்சி என்று அழைக்கிறான் — ஒரு ராஜாவுக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் அல்ல — தங்கள் இருவருக்கும் நடுவே நியாயந்தீர்க்கும்படி கர்த்தரிடம் கேட்கிறான்.
• 24:16–22 — சவுல் சத்தமிட்டு அழுகிறான். 'நீ என்னைவிட நீதிமான்' என்கிறான்; தாவீது நிச்சயமாக ராஜாவாவான் என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். தன் சந்ததியை அழித்துப்போடமாட்டேன் என்று ஆணையிடும்படி தாவீதிடம் கேட்கிறான். தாவீது ஆணையிடுகிறான்; சவுல் வீட்டுக்குப் போகிறான்; தாவீதும் அவன் ஆட்களும் தங்கள் அரணான இடத்துக்குத் திரும்புகிறார்கள்.

முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 24:6  ·  அதனால் என்ன: தாவீதின் தன்னடக்கம் பலவீனம் அல்ல; தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தைப் பற்றி அவன் போதுமான நிச்சயத்தோடு இருப்பதால், அதைப் பலவந்தமாக நிறைவேற்ற வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு இல்லை. அநியாயம் செய்யப்பட்டதாக உணர்ந்து, அநியாயம் செய்தவன்மேல் அதிகாரம் உள்ள எவருக்கும் அது கடினமான ஒரு பாடம். இந்த அதிகாரம் யதார்த்தமானதும்கூட: சவுலின் கண்ணீர் உண்மையானது, ஆனால் நிலைப்பதில்லை; தாவீது ஞானமாக அரண்மனைக்குத் திரும்பிப் போவதில்லை. ஒருவரை மன்னிப்பது என்பது உடனே அவரை மீண்டும் நம்புவது என்று பொருள்படாது.