குகையிலிருந்து ஒரு ஜெபம்

சில ஜெபங்கள் ஒரு மேசையில் அமர்ந்து இயற்றப்படுகின்றன; மற்றவை எந்த மெருகும் இல்லாமல், பாதி கத்தலாக ஒருவரிடமிருந்து வெளிவருகின்றன. நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு ஒரு நண்பரை அழைக்கும் ஒருவரை நினைத்துப் பாருங்கள் — புத்திசாலித்தனமான எதையும் கேட்பதற்காக அல்ல, இதைச் சொல்வதற்காக மட்டுமே: என்னால் இதைத் தாங்க முடியாது, வேறு யாரும் கேட்பதில்லை. சங்கீதம் 142 அந்த அழைப்பைப்போல ஒலிக்கிறது. அதன் தலைப்பு தாவீதை ஒரு குகையில் வைக்கிறது — ராஜாவாக அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட ஒரு மனிதன், இப்போது தலைக்கு விலை வைக்கப்பட்டு, பாறைக்குள் பதுங்கியிருக்கிறான். கவிதை அவனுடைய பயத்தை அலங்கரிப்பதில்லை. அவன் அதை உரக்கச் சொல்கிறான், மேசையின்மேல் ஒரு கடிதத்தை விரிப்பதுபோல அதை விரித்துவைக்கிறான்; பின்பு, ஏறக்குறைய அதே மூச்சில், தான் பேசிக்கொண்டிருப்பவரைத் தனக்கு மீதமிருக்கும் ஒரே அடைக்கலமாகப் பெயரிடுகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையாகிய மூன்றாம் பகுதியில், ஒரு விசித்திரமான இடைநிறுத்தத்தில் இருக்கிறோம்: தேவன் தெரிந்தெடுத்த ராஜா, ஜனங்கள் தெரிந்தெடுத்த ராஜாவுக்குத் தப்பி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். இந்த ஆண்டுகளில் தாவீதுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை 1 சாமுவேலின் கதை சொல்கிறது; 57, 142 போன்ற சங்கீதங்கள் அது உள்ளிருந்து எப்படி உணரப்பட்டது என்பதைக் கேட்க உதவுகின்றன. வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, குகை ஒளிந்துகொள்ளும் இடத்தைவிட மேலானதாகிறது. வருங்கால ராஜா அடிமட்டத்திலிருந்து ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் இடம் அது — சங்கீதங்கள் இஸ்ரவேல் முழுவதற்கும் கற்றுக்கொடுக்கப்போகும் நிலைப்பாடு; பிற்கால வாசகர்கள் இயேசுவின் சொந்தக் கூக்குரல்களில் அதை மீண்டும் கேட்டார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கூட்டாளிகள் எவரும் மீதமில்லாத ஒருவருக்கு வார்த்தைகளைக் கொடுப்பது — பச்சையான முறையீட்டை ஒருவரை நோக்கிச் சொல்லப்படும் ஜெபமாக மாற்றுவது; தேவனிடம் சொல்லப்படும் நேர்மையான துயரமே ஒரு நம்பிக்கைச் செயல் என்று கற்பிப்பது.

• 142:1–2 — தாவீது உரக்கக் கூப்பிட்டு, தன் முறையீட்டை ஊற்றுகிறான். வினைச்சொற்கள் உடல்சார்ந்தவை — உயர்த்தப்பட்ட ஒரு குரல், கொட்டப்படும் நெருக்கம் — எதுவும் முதலில் அடக்கிவைக்கப்படாமல், ஒழுங்குபடுத்தப்படாமல் இருப்பதுபோல.
• 142:3–4 — அவனுடைய ஆவி தொய்ந்துபோகும்போது, தேவன் தன் பாதையை அறிந்திருக்கிறார் — அதில் மறைத்துவைக்கப்பட்ட கண்ணிகளையும் — என்று அவன் தனக்கு நினைவூட்டுகிறான். நீதிமன்றத்தில் ஒரு பாதுகாவலன் நிற்கும் தன் வலதுபக்கம் பார்க்கிறான்; ஒருவரும் இல்லை. அவன் வாழ்கிறானா இல்லையா என்று யாரும் கவலைப்படுவதில்லை.
• 142:5–7 — திருப்பம்: 'நீரே என் அடைக்கலம்.' தன் 'காவலிலிருந்து' — குகையிலிருந்து, அல்லது வேட்டையாடப்படும் முழு வாழ்க்கையிலிருந்து — வெளியே கொண்டுவரப்படும்படி கேட்கிறான்; தேவன் தனக்கு நன்மைசெய்ததால் நீதிமான்கள் தன்னைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் ஒரு நாளை எதிர்நோக்கியபடி முடிக்கிறான். 4ஆம் வசனத்தின் தனிமை 7ஆம் வசனத்தில் உடனிருப்பாக மாறுகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 142:5  ·  அதனால் என்ன: தேவன் கேட்பதற்கு முன் ஜெபம் அமைதியாகவும் விசுவாசமுள்ளதாகவும் ஒலிக்க வேண்டும் என்று பலர் கருதுகிறார்கள். இந்தச் சங்கீதம் முறையீட்டோடு தொடங்கி, தனிமையாயிருப்பதைப் பற்றி நேர்மையாகவே இருக்கிறது. விசுவாசத்தை அடைவதற்காக உணர்வைத் தாண்டிக் குதிப்பதில்லை; ஒன்றின் வழியாக நடந்து மற்றொன்றை அடைகிறது. மூலையில் தள்ளப்பட்டதாகவும் யாரும் கேட்பதில்லை என்றும் உணரும் எவருக்கும், அது ஒருவித அனுமதியைத் தருகிறது: அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள், ஒருவரிடம் சொல்லுங்கள்.