என்கேதி சவக்கடலின் மேற்குக் கரையிலுள்ள நீரூற்றும் பாலைவனச் சோலையும்; அதற்கு மேலே குகைகள் நிறைந்த செங்குத்துப் பாறைகள் — வரையாடுகளுள்ள கன்மலைகள் (வச. 2). சவுல் அவற்றில் ஒன்றுக்குள் போகிறான் — ஆங்கில (KJV) உரையில் தன் கால்களை மூட, மலஜலம் கழிப்பதற்கு வேதம் பயன்படுத்தும் நாகரிகமான சொல்வழக்கு (நியாயாதிபதிகள் 3:24) — மூவாயிரம் வீரர்களோடு அவன் வேட்டையாடும் மனிதன் இருட்டில் சில கெஜ தூரத்திலேயே இருக்கிறான். தாவீதின் மனிதர்கள் இதில் தேவனுடைய ஏற்பாட்டைக் கேட்கிறார்கள்: யெகோவா உன்னோடு சொன்ன நாள் இதுவே. அப்படிப்பட்ட தேவவாக்கு எதுவும் பதிவாகவில்லை; அவர்கள் ராஜ்ஜியத்தின் வாக்குத்தத்தத்தை அதைப் பறித்துக்கொள்வதற்கான அனுமதியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள், அதோடு உன்னுடைய பார்வைக்கு நலமானபடி அவனுக்குச் செய்வாயாக என்றும் சேர்க்கிறார்கள் — யெகோவா அப்படி ஒருபோதும் சொல்லவில்லை.

தாவீது எழுந்து ராஜாவின் சால்வையிலிருந்து ஒரு மூலையை அறுக்கிறான். அந்தச் செயல் இரு பொருள் கொண்டது — அடக்கத்தின் சான்று, அல்லது பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட தாக்குதலின் முதல் அடி — 5-ஆம் வசனம் தாவீதே அதை இரண்டாவது விதமாக வாசிப்பதைக் காட்டுகிறது: அவனுடைய மனது அடித்துக்கொண்டிருந்தது. சால்வை ராஜ்ஜியத்தின் அடையாளம்; சவுல் சாமுவேலின் சால்வையைக் கிழித்து, ராஜ்ஜியம் தன்னிடமிருந்து கிழித்துப்போடப்பட்டது என்று கேட்டிருந்தான் (15:27-28). ராஜாவின் சால்வையை அறுப்பது ராஜாவின்மேல் கையைப் போடுவதாகும். மற்றவர்கள் விவேகம் என்று சொல்வதை மென்மையான மனசாட்சி பாவமாக உணர்கிறது.

வனாந்திர ஆண்டுகளில் தாவீதின் தீர்க்கமான வாக்கியம். சவுல் என்னுடைய ஆண்டவன், யெகோவா அபிஷேகம்செய்தவர் — ஒரே மூச்சில் இரண்டு முறை — அதோடு காரியம் முடிவாகிறது: சாமுவேல் சவுலின்மேல் ஊற்றிய தைலம் (10:1) தேவனுடைய செயல், தேவன் மட்டுமே அதை ரத்துசெய்ய முடியும். தாவீதும் அபிஷேகம் பெற்றிருக்கிறான் (16:13), அது அவனுடைய வாதத்தில் எந்த வேறுபாட்டையும் உண்டாக்கவில்லை; யாருடைய உரிமை சிறந்தது என்பது அல்ல, யாருடைய கை செயல்படலாம் என்பதே கேள்வி. ஆகிலாவில் அவன் இதையே மீண்டும் சொல்வான் (26:9-11), சவுலைக் கொன்றதாகச் சொல்லிக்கொண்ட அமலேக்கியனுக்கு மரணதண்டனை கொடுப்பான் (2 சாமுவேல் 1:14-16).

இவ்வார்த்தைகளினால் அவர்களைத் தடை செய்தான் (வச. 7) — எபிரெயச் சொல் அவன் அவர்களைக் கடுமையாகக் கடிந்துகொண்டான் என்று குறிப்பிடுகிறது; கொல்லத் தயாராக இருந்த மனிதர்களை அவன் அடக்கினான். இங்கே தலைமைத்துவம் என்பது வேதவசனம் போலத் தொனிக்கும் வார்த்தைகள் தங்கள் பக்கம் இருக்கிற கூட்டத்தைத் தடுப்பதே. இதன் அடியிலுள்ள கோட்பாடு ரோமர் 12:19, அது எழுதப்படுவதற்கு முன்பே: பழிவாங்குதல் தேவனுடையது. தன் சொந்த அடியால் சிங்காசனத்தைப் பெறுகிறவன் அதை வாக்களித்தவரை நம்பவில்லை என்று காட்டுகிறான்.

தாவீது குகையிலிருந்து திறந்த வெளிக்கு, மூவாயிரம் பேர் எட்டும் தூரத்திற்கு வந்து, ராஜாவைப் பின்னாலிருந்து கூப்பிடுகிறான் — ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனே — தரைவரை குனிகிறான் (வச. 8). தொடர்ந்து வரும் பேச்சு ஒரு சட்டப்பூர்வ முறையீடு, அது சான்றோடு தொடங்குகிறது: யெகோவா இன்று குகையில் உம்மை என்னுடைய கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார். அவன் 23:7-இல் சவுல் சொன்ன சொந்த வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவற்றைத் திருப்புகிறான் — தேவன் இன்று உண்மையாகவே ஒரு மனிதனை இன்னொருவனின் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார், அந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது சவுலுக்கு அல்ல. உம்மைக் கொன்றுபோடவேண்டும் என்று சிலர் சொன்னார்கள் என்பது நேர்மை; தன் முகாம் தூய்மையானது என்று அவன் பாசாங்கு செய்யவில்லை.

11-ஆம் வசனம் சான்றை முன்வைக்கிறது: என்னுடைய கையிலிருக்கிற உம்முடைய சால்வையின் தொங்கலைப் பாரும். அவன் சவுலை என்னுடைய தகப்பனே என்று அழைக்கிறான் — மருமகனும் ஊழியக்காரனும், கலகக்காரன் அல்ல — தனக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டை ராஜாவின் சொந்த வார்த்தைகளில், தீங்கும் துரோகமும், வைத்து அதை மறுக்கிறான். பின்பு எதிர்க் குற்றச்சாட்டு: நீரோ என்னுடைய உயிரை வாங்க, அதை வேட்டையாடுகிறீர். பேச்சு முழுவதும் சவுல் ஒருகாலத்தில் இருந்த மனிதனை நோக்கிச் சொல்லப்படுகிறது, ஒரு கணம் அந்த மனிதன் பதில் சொல்கிறான்.

துன்புறுத்தலைப் பற்றிய தாவீதின் இறையியலின் இதயம் இது. சவுல் குற்றமற்றவர் என்றோ தனக்குக் காயம் இல்லை என்றோ அவன் சொல்லவில்லை — யெகோவா தாமே என்னுடைய காரியத்தில் உமக்கு நீதியைச் சரிக்கட்டுவாராக என்பது நீதிக்கான நேரடி வேண்டுதல். அவன் துறப்பது கையையே. நியாயத்தீர்ப்பும் பழிவாங்குதலும் முழுமையாகத் தேவனிடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன, மனிதக் கை விலக்கி வைக்கப்படுகிறது. 13-ஆம் வசனம் முதியோர் வாக்கின்படியே என்று மேற்கோள் காட்டுகிறது, தீயோரிடமிருந்து தீமை பிறக்கும், அதாவது: நீர் என்னைச் சொல்வதுபோல நான் இருந்திருந்தால், நீர் இதற்குள் மரித்திருப்பீர்; செயலே மனிதனைக் காட்டுகிறது.

14-ஆம் வசனம் தன்னைத் தாழ்த்துதலைச் சேர்க்கிறது — ஒரு செத்த நாயையா, ஒரு தெள்ளுப்பூச்சியையா — இஸ்ரவேலின் ராஜா ஒரு சேனையோடு, வேட்டைக்குக்கூடத் தகுதியில்லாத ஒரு ஜீவனின் பின்னால் புறப்பட்டிருக்கிறார். 15-ஆம் வசனம் வேண்டுதலைத் திரும்பச் சொல்கிறது: யெகோவா நியாயாதிபதியாயிருந்து... எனக்காக வாதாடி, நான் உம்முடைய கைக்குத் தப்ப என்னை விடுவிப்பாராக. குகையோடு இரண்டு சங்கீதத் தலைப்புகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன: சங்கீதம் 57, ஆங்கில (KJV) உரையில் அவன் சவுலுக்குத் தப்பிக் குகையில் இருந்தபோது, சங்கீதம் 142, குகையிலிருந்த போது தாவீதின் பாடல், ஜெபம். தலைப்புகளாக முன்வைக்கப்படும் அவை, வெளியே தன் கையைத் தாழ்த்தியே வைத்திருந்த மனிதனின் உள்குரலைக் கேட்கச் செய்கின்றன.

என்னுடைய மகனான தாவீதே — அதிகாரம் 22-இல் அவனை ஈசாயின் மகன் என்று மட்டுமே அழைத்த ராஜா (22:7-13) இப்போது பெயரையும் உறவையும் பயன்படுத்துகிறான். குகை வாசலிலிருந்து அந்த மனிதனைத் தெளிவாகப் பார்க்கும் முன்பே அவன் அந்தக் குரலைக் கேட்கிறான், அந்தக் குரல் அவனை உடைத்துவிடுகிறது: சவுல் சத்தமிட்டு அழுது... அந்தக் கண்ணீர் உண்மையானது. இந்த நேரத்தில் சவுல் தான் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவன் என்று தன்னைக் கண்டான் என்பதைச் சந்தேகிக்க வேதப்பகுதி எந்தக் காரணமும் தரவில்லை. மனந்திரும்புதலில் நிலைத்திராத மனிதர்களின் உண்மையான மனந்திரும்புதலையும் வேதம் பதிவு செய்கிறது, சவுலுடையதே அதற்கு முதன்மையான உதாரணம்.

17-19 வசனங்கள் சவுல் எப்போதும் செய்தவற்றில் மிக முழுமையான அறிக்கை: நீ என்னைவிட நீதிமான் — தாமாரைக் குறித்து யூதா சொன்ன வார்த்தைகள் (ஆதியாகமம் 38:26) — நீ எனக்கு நன்மை செய்தாய்; நானோ உனக்கு தீமை செய்தேன், ஒரு ஆசீர்வாதமும்: இன்று நீ எனக்குச் செய்த நன்மைக்காக யெகோவா உனக்கு நன்மை செய்வாராக. 19:4-5-இல் யோனத்தான் இதே காரியங்களைச் சொல்லக் கேட்டு ஆணையிட்டு, பின்பு அதை மீறிய மனிதன் இங்கே அவற்றைத் தானே சொல்கிறான். இதுவும் நிலைக்காது என்று அதிகாரம் 26 காட்டும். உடைந்த இருதயம் இன்னும் மாறிய இருதயம் அல்ல.

தாவீது யெகோவாவிடம் கேட்ட தீர்ப்பை (வச. 12) சவுலே கொடுக்கிறான். என்னைவிட நீதிமான் என்பது ஒப்பீடு, அந்த ஒப்பீடு சவுலின் சொந்த நடத்தையோடுதான் — ஆனால் ராஜா அந்த வார்த்தையைத் தாண்டிப் போகிறான்: நீ எனக்கு நன்மை செய்தாய்; நானோ உனக்கு தீமை செய்தேன். பெண்களின் பாடல் முதல் உண்மையாக இருந்ததற்கு இந்தப் புத்தகத்தின் மிகத் தெளிவான கூற்று இதுவே: தீமை எல்லாம் ஒரே திசையில் ஓடியிருக்கிறது. மென்மையான மறுமொழி கோபத்தை மாற்றும் என்று நீதிமொழிகள் சொல்கிறது; இங்கே தப்பவிடப்பட்ட ஒரு உயிர் அதைச் செய்கிறது.

ஒருவன் தன்னுடைய எதிரியைக் கண்டுபிடித்தால், அவனைச் சுகமாக போகவிடுவானோ? (வச. 19) — சவுல் உலகத்தின் விதியைச் சொல்லி, தாவீது அதை மீறினான் என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். அதை மீறுவதே தேவனுடைய பிள்ளைகளின் அடையாளம் என்று இயேசு போதிப்பார் (மத்தேயு 5:44-45), பவுல் அதற்குக் காரணம் சொல்வார்: உன் பகைவன் பசியாக இருந்தால், அவனுக்கு ஆகாரம் கொடு... தீமையை நன்மையினாலே வெல்லு (ரோமர் 12:20-21). குகையிலுள்ள தாவீது பழைய ஏற்பாட்டின் மிகத் தெளிவான உதாரணம். அவன் சவுலை வெல்லவில்லை; ஆனால் ஒரு நாளுக்காகத் தீமையை வென்றான், வாழ்நாள் முழுவதும் தன் கைகளைச் சுத்தமாக வைத்துக்கொண்டான்.

மூன்றாவது சாட்சி. யோனத்தான் காட்டில் சொன்னான் (23:17), பெலிஸ்தர்கள் காத்தில் சொன்னார்கள் (21:11), இப்போது சவுல் குகை வாசலில் சொல்கிறான்: நீ நிச்சயமாக ராஜாவாக இருப்பாய். கில்காலிலிருந்தே அவன் இதை அறிந்திருந்தான் (13:14; 15:28), அன்றுமுதல் ஒவ்வொரு ஈட்டியோடும் ஒவ்வொரு படைதிரட்டலோடும் அதற்கு எதிராகப் போராடினான். அறிவேன் — அறிவு ஒருபோதும் பிரச்சனையாக இருக்கவில்லை. தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்தும் அதை எதிர்க்கும் மனிதனுக்கு வேதம் வரைந்த ஓவியம் சவுல்; தன் மிகத் தெளிவான நேரத்தில் தான் அறிந்திருந்ததை ஒப்புக்கொள்வது மட்டுமே அவனால் முடிகிறது.

அவனுடைய வேண்டுகோள் (வச. 21) யோனத்தானின் வேண்டுகோளைப் (20:15) பின்பற்றுகிறது: நீ எனக்குப் பின்னிருக்கும் என்னுடைய சந்ததியை வேரறுப்பதில்லை என்றும்... யெகோவாமேல் எனக்கு ஆணையிட்டுக்கொடு. பண்டைய உலகில் ராஜாக்கள் பழைய அரச வம்சத்தை அழித்தார்கள்; சவுல் அதையே எதிர்பார்க்கிறான், தாவீது அதற்கு எதிராக ஆணையிடுகிறான் (வச. 22). அந்த ஆணை பெரும்பாலும் காக்கப்பட்டது — மேவிபோசேத் தாவீதின் பந்தியில் சாப்பிடுகிறான் — ஆனாலும் சவுலின் சந்ததியில் ஏழு பேர் கிபியோனியர்களிடம் ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் 2 சாமுவேல் 21:1-9 வாசகர்களைக் கலங்கவைத்திருக்கிறது; அங்கே வேதப்பகுதி அந்தச் செயலுக்குச் சவுலின் சொந்தக் குற்றத்தையும் கிபியோனுக்கு முன்பே செய்யப்பட்ட ஆணையையும் அடிப்படையாகக் காட்டுகிறது. காரியம் எளிதானது அல்ல; இந்த ஆய்வு அதைத் தீர்க்காமல் குறிப்பிடுகிறது.

கடைசி வரி அமைதியானது, பொருள் நிறைந்தது. சவுல் அழுகிறான், அறிக்கையிடுகிறான், ஆசீர்வதிக்கிறான், தன்னுடைய வீட்டுக்குப் புறப்பட்டுப்போனான் — கிபியாவுக்கும் சிங்காசனத்திற்கும். தாவீது ஆணையிடுகிறான், அவனும் அவனுடைய மனிதர்களும் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு ஏறிப்போனார்கள் — மீண்டும் பாறைகளுக்கு. வெளிப்படையாக எதுவும் மாறவில்லை: அறிக்கையிட்ட ராஜா ராஜ்ஜியத்தை வைத்துக்கொள்கிறான், நிரபராதி என நிரூபிக்கப்பட்ட சட்டத்திற்குப் புறம்பானவன் வனாந்திரத்தை வைத்துக்கொள்கிறான். சவுலின் கண்ணீரை நம்பித் தாவீது அவனோடு வீட்டுக்குப் போகவில்லை, அது சரியே; அதிகாரம் 26-இல் சவுல் மீண்டும் அதே மூவாயிரம் பேரோடு ஆகிலா மேட்டில் அவனை வேட்டையாடுவதைக் காண்போம்.

இதுவே இந்த அதிகாரத்தின் யதார்த்தம். ஒரு மனிதன் கண்ணீர்வரை, உண்மைவரை அசைக்கப்பட்டும் மாறாமல் இருக்கக்கூடும்; இன்னும் கனி கொடுக்காத மனந்திரும்புதலிடம் ஞானிகள் தங்களை ஒப்படைப்பதில்லை. ஆனாலும் தாவீது நம்பிக்கையிழந்தவனாகவும் ஆகவில்லை; அவன் சவுலை இரண்டாவது முறையும் தப்பவிடுவான். அபிஷேகம் பெற்றவனின் வழி: கையைத் தாழ்த்தி வைத்திருத்தல், ஆணையைக் காத்தல், இடைவெளியைப் பேணுதல், எனக்கும் உமக்கும் நடுநின்று நியாயம் விசாரித்து நியாயந்தீர்க்கும் யெகோவாவுக்காகக் காத்திருத்தல். தீர்ப்பு வர ஆண்டுகள் ஆயின. அவன் காத்திருந்தான்.