ಏಂಗೆದಿಯು ಮೃತ ಸಮುದ್ರದ ಪಶ್ಚಿಮ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಒರತೆ ಮತ್ತು ಓಯಸಿಸ್, ಗವಿಗಳಿಂದ ಜೇನುಗೂಡಿನಂತೆ ತುಂಬಿರುವ ಕಡಿದಾದ ಬಂಡೆಗಳ ಕೆಳಗೆ — ಕಾಡುಗುರಿಬಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ (ವ. 2). ಸೌಲನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಂದಿದೆ, ಶೌಚಕ್ಕೆ ಸತ್ಯವೇದದ ಸೌಮ್ಯೋಕ್ತಿ (ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರು 3:24); ಮೂರು ಸಾವಿರ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಗಜಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ದಾವೀದನ ಜನರು ಇದರಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪರಾಮರಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: ಯೆಹೋವನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆರವೇರುವ ದಿನ ಇದೇ. ಅಂಥ ದೈವೋತ್ತರವು ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ; ಅವರು ರಾಜ್ಯದ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಮತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂದು ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ — ಅದನ್ನು ಯೆಹೋವನು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ದಾವೀದನು ಎದ್ದು ಅರಸನ ನಿಲುವಂಗಿಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕಾರ್ಯವು ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥದ್ದು — ಸಂಯಮದ ಪುರಾವೆಯೋ, ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆಕ್ರಮಣದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೋ — ಮತ್ತು 5ನೆಯ ವಚನವು ದಾವೀದನೇ ಅದನ್ನು ಎರಡನೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ: ಅವನ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯು ಅವನನ್ನು ಚುಚ್ಚತೊಡಗಿತು. ನಿಲುವಂಗಿಯು ರಾಜತ್ವದ ಗುರುತಾಗಿತ್ತು; ಸೌಲನು ಸಮುವೇಲನದನ್ನು ಹರಿದು, ರಾಜ್ಯವು ತನ್ನಿಂದ ಹರಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದನು (15:27-28). ಅರಸನ ನಿಲುವಂಗಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಅರಸನ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕುವುದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇತರರು ವಿವೇಕ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಕೋಮಲವಾದ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯು ಪಾಪವೆಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾವೀದನ ವರ್ಷಗಳ ನಿರ್ಣಾಯಕ ವಾಕ್ಯ. ಸೌಲನು ನನ್ನ ಒಡೆಯನೂ ಯೆಹೋವನಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ — ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಾರಿ — ಅದರಿಂದಲೇ ವಿಷಯ ತೀರ್ಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ: ಸಮುವೇಲನು ಸೌಲನ ಮೇಲೆ ಹೊಯ್ದ ತೈಲವು (10:1) ದೇವರ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ದೇವರು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ರದ್ದುಮಾಡಬಲ್ಲನು. ದಾವೀದನೂ ಅಭಿಷೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ (16:13), ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ವಾದದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರ ಹಕ್ಕು ಉತ್ತಮ ಎಂಬುದಲ್ಲ, ಯಾರ ಕೈ ಕಾರ್ಯಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ. ಅವನು ಹಕೀಲದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪುನಃ ಹೇಳುವನು (26:9-11), ಮತ್ತು ಸೌಲನನ್ನು ಕೊಂದೆನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಅಮಾಲೇಕ್ಯನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸುವನು (2 ಸಮುವೇಲನು 1:14-16).

ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ತಡೆದನು (ವ. 7) — ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಜನರನ್ನು ಅವನು ತೀವ್ರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟನು ಎಂದು ಇಬ್ರಿಯ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವವೆಂದರೆ ಸತ್ಯವೇದದಂತೆ ಧ್ವನಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿರುವ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುವುದು. ಇದರ ಕೆಳಗಿನ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ರೋಮಾಪುರದವರಿಗೆ 12:19, ಅದು ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ: ಮುಯ್ಯಿ ತೀರಿಸುವುದು ದೇವರದು. ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಅದನ್ನು ವಾಗ್ದಾನಮಾಡಿದಾತನನ್ನು ತಾನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ದಾವೀದನು ಗವಿಯಿಂದ ಬಯಲಿಗೆ, ಮೂರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿಯ ಕೈಗೆಟುಕುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅರಸನನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಾನೆ — ಅರಸನೇ ನನ್ನ ಒಡೆಯನೇ — ಮತ್ತು ನೆಲಕ್ಕೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ (ವ. 8). ಮುಂದೆ ಬರುವ ಭಾಷಣವು ಒಂದು ನ್ಯಾಯವಾದ, ಮತ್ತು ಅದು ಸಾಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ಯೆಹೋವನು ಗವಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. 23:7ರಲ್ಲಿನ ಸೌಲನ ಸ್ವಂತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ — ಈ ದಿನ ದೇವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು, ಆದರೆ ಆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸೌಲನಿಗಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಕೆಲವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು ಎಂಬುದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದದ್ದು; ತನ್ನ ಪಾಳೆಯವು ಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವನು ನಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

11ನೆಯ ವಚನವು ಸಾಕ್ಷ್ಯವಸ್ತುವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ: ಇಗೋ ನೋಡು, ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಿಲುವಂಗಿಯ ತುಂಡು ಇದೆ. ಅವನು ಸೌಲನನ್ನು ನನ್ನ ತಂದೆಯೇ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ — ಅಳಿಯನೂ ಸೇವಕನೂ, ದ್ರೋಹಿಯಲ್ಲ — ಮತ್ತು ತನ್ನ ವಿರುದ್ಧದ ಆರೋಪವನ್ನು ಅರಸನ ಸ್ವಂತ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, ದೋಷವೂ ಅಪರಾಧವೂ, ಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಪ್ರತಿ ಆರೋಪ: ಆದರೂ ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿರುವಿಯಲ್ಲಾ. ಇಡೀ ಭಾಷಣವು ಸೌಲನು ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಹಿಂಸೆಯ ಕುರಿತಾದ ದಾವೀದನ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಹೃದಯ. ಸೌಲನು ನಿರಪರಾಧಿ ಎಂದಾಗಲಿ ತನಗೆ ಯಾವ ನೋವೂ ಆಗಿಲ್ಲ ಎಂದಾಗಲಿ ಅವನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ — ಆತನೇ ನನಗೋಸ್ಕರ ನಿನಗೆ ಮುಯ್ಯಿ ತೀರಿಸಲಿ ಎಂಬುದು ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಸರಳವಾದ ಬೇಡಿಕೆ. ಅವನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಕೈಯನ್ನು. ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಮತ್ತು ಮುಯ್ಯಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಮಾನವ ಕೈಯನ್ನು ದೂರ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. 13ನೆಯ ವಚನವು ಹಿರಿಯರ ಗಾದೆಯನ್ನು, ಕೆಟ್ಟವರಿಂದಲೇ ಕೆಡುಕು, ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ, ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಂತೆ: ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುವಂಥವನು ನಾನಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಈಗಾಗಲೇ ಸತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದಿ; ಕಾರ್ಯವೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

14ನೆಯ ವಚನವು ಸ್ವತಃ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ — ಸತ್ತ ನಾಯಿಯನ್ನೋ? ಒಂದು ಬಡ ನೊಣವನ್ನೋ? — ಇಸ್ರಾಯೇಲರ ಒಬ್ಬ ಅರಸನು ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬೇಟೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಒಂದು ಜೀವಿಯ ಹಿಂದೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ. 15ನೆಯ ವಚನವು ಮನವಿಯನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ: ಯೆಹೋವನು ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ... ನನಗೋಸ್ಕರ ವಾದಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಲಿ. ಗವಿಗೆ ಎರಡು ಕೀರ್ತನೆಗಳ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳು ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ: ಕೀರ್ತನೆ 57, ದಾವೀದನು ಸೌಲನ ಭೀತಿಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆ 142, ಅವನು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅವು, ಹೊರಗೆ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ.

ದಾವೀದನೇ, ನನ್ನ ಮಗನೇ — 22ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೇವಲ ಇಷಯನ ಮಗನು (22:7-13) ಎಂದು ಕರೆದ ಅರಸನು ಈಗ ಹೆಸರನ್ನೂ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗವಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುವ ಮೊದಲೇ ಅವನು ಸ್ವರವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಆ ಸ್ವರವು ಅವನನ್ನು ಕರಗಿಸುತ್ತದೆ: ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅತ್ತನು. ಕಣ್ಣೀರು ನಿಜವಾದದ್ದು. ಈ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೌಲನು ತಾನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನನ್ನು ಕಂಡನು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂದೇಹಿಸಲು ಗ್ರಂಥವು ಯಾವ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯದ ಮನುಷ್ಯರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ಸತ್ಯವೇದವು ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸೌಲನದು ಅದರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉದಾಹರಣೆ.

17-19ನೆಯ ವಚನಗಳು ಸೌಲನು ಎಂದಾದರೂ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಪೂರ್ಣವಾದ ಅರಿಕೆ: ನೀನು ನನಗಿಂತ ನೀತಿವಂತನು — ತಾಮಾರಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೆಹೂದನ ಮಾತುಗಳು (ಆದಿಕಾಂಡ 38:26) — ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೇಡುಮಾಡಿದರೂ ನೀನು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಿದಿ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಆಶೀರ್ವಾದ: ಯೆಹೋವನು ನಿನಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಲಿ. 19:4-5ರಲ್ಲಿ ಯೋನಾತಾನನು ಇದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಮಾಣಮಾಡಿ, ಅನಂತರ ಅದನ್ನು ಮುರಿದ ಮನುಷ್ಯನು, ಇಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತಾನೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು 26ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ತೋರಿಸುವುದು. ಮುರಿದ ಹೃದಯವು ಇನ್ನೂ ಬದಲಾದ ಹೃದಯವಲ್ಲ.

ಯೆಹೋವನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ದಾವೀದನು ಕೇಳಿದ ತೀರ್ಪನ್ನು (ವ. 12) ಸೌಲನೇ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ನೀನು ನನಗಿಂತ ನೀತಿವಂತನು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಹೋಲಿಕೆ, ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆ ಸೌಲನ ಸ್ವಂತ ನಡತೆಯೊಂದಿಗೆ — ಆದರೆ ಅರಸನು ಆ ಮಾತನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ: ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೇಡುಮಾಡಿದರೂ ನೀನು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಿದಿ. ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹಾಡಿನ ಕಾಲದಿಂದ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದದ್ದರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಹೇಳಿಕೆ ಇದು: ಎಲ್ಲಾ ಕೇಡೂ ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹರಿದಿದೆ. ಮೃದುವಾದ ಉತ್ತರವು ಕೋಪವನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನೋಕ್ತಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಪ್ರಾಣವು ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಯಾವನಾದರೂ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ವೈರಿಯನ್ನು ಸುಕ್ಷೇಮದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿಬಿಡುವನೋ? (ವ. 19) — ಸೌಲನು ಲೋಕದ ನಿಯಮವನ್ನು ಹೇಳಿ, ದಾವೀದನು ಅದನ್ನು ಮುರಿದನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಮುರಿಯುವುದನ್ನೇ ಯೇಸು ದೇವರ ಮಕ್ಕಳ ಗುರುತಾಗಿ ಬೋಧಿಸುವನು (ಮತ್ತಾಯನು 5:44-45), ಮತ್ತು ಪೌಲನು ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೊಡುವನು: ನಿನ್ನ ವೈರಿ ಹಸಿದಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಡಿಸು... ಒಳ್ಳೆತನದಿಂದ ಕೆಟ್ಟತನವನ್ನು ಸೋಲಿಸಿರಿ (ರೋಮಾಪುರದವರಿಗೆ 12:20-21). ಗವಿಯಲ್ಲಿನ ದಾವೀದನು ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉದಾಹರಣೆ. ಅವನು ಸೌಲನನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಟ್ಟತನವನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಜೀವಮಾನವೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡನು.

ಮೂರನೆಯ ಸಾಕ್ಷಿ. ಯೋನಾತಾನನು ಹೋರೆಷದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದನು (23:17), ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ಗತ್ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದರು (21:11), ಈಗ ಸೌಲನು ಒಂದು ಗವಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ನೀನು ಹೇಗೂ ಅರಸನಾಗುವಿ. ಗಿಲ್ಗಾಲಿನಿಂದಲೇ ಅವನು ಅದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದನು (13:14; 15:28), ಮತ್ತು ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಈಟಿಯಿಂದಲೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೈನ್ಯಸಂಗ್ರಹದಿಂದಲೂ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದನು. ಬಲ್ಲೆನು — ಜ್ಞಾನವು ಎಂದೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸುವ, ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆನೆಂದು ಅರಿಕೆಮಾಡಲು ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಮನುಷ್ಯನ ಸತ್ಯವೇದದ ಚಿತ್ರವೇ ಸೌಲನು.

ಅವನ ಬೇಡಿಕೆ (ವ. 21) ಯೋನಾತಾನನದನ್ನು (20:15) ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ: ನೀನು ನನ್ನ ಸಂತಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ... ಯೆಹೋವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡು. ಪುರಾತನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅರಸರು ಹಳೆಯ ರಾಜವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಸೌಲನು ಅದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಮಾಣಮಾಡುತ್ತಾನೆ (ವ. 22). ಆ ಪ್ರಮಾಣವು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಪಾಲಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ — ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ದಾವೀದನ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿ ಊಟಮಾಡುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ — ಆದರೂ ಸೌಲನ ಸಂತತಿಯವರಲ್ಲಿ ಏಳು ಮಂದಿಯನ್ನು ಗಿಬ್ಯೋನ್ಯರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ 2 ಸಮುವೇಲನು 21:1-9 ಓದುಗರನ್ನು ಕಳವಳಗೊಳಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥವು ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸೌಲನ ಸ್ವಂತ ಅಪರಾಧದ ಮೇಲೆಯೂ ಗಿಬ್ಯೋನಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೇಲೆಯೂ ಆಧರಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಷಯವು ಸರಳವಲ್ಲ; ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸದೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಶಾಂತವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದದ್ದು. ಸೌಲನು ಅಳುತ್ತಾನೆ, ಅರಿಕೆಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟನು — ಗಿಬೆಯಕ್ಕೂ ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೂ. ದಾವೀದನು ಪ್ರಮಾಣಮಾಡಿ ಆಶ್ರಯಗಿರಿಗೆ ಹೋದನು — ಬಂಡೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ. ಹೊರಗೆ ಏನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ: ಅರಿಕೆಮಾಡಿದ ಅರಸನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ನಿರ್ದೋಷಿಯೆಂದು ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಹಿಷ್ಕೃತನು ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸೌಲನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನಂಬಿ ದಾವೀದನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಹೋಗದಿರುವುದು ಸರಿಯೇ; 26ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೌಲನು ಅದೇ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಕೀಲಾ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪುನಃ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುವುದು.

ಅದೇ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಕಣ್ಣೀರಿಗೂ ಸತ್ಯಕ್ಕೂ ಪ್ರೇರಿತನಾದರೂ ಬದಲಾಗದಿರಬಹುದು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಫಲಕೊಡದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದಾವೀದನು ಸಿನಿಕನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಎರಡನೆಯ ಸಾರಿಯೂ ಸೌಲನನ್ನು ಉಳಿಸುವನು. ಕೈಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು, ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮತ್ತು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ವ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ತೀರಿಸಲಿ ಎಂಬ ಯೆಹೋವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು — ಇದೇ ಅಭಿಷಿಕ್ತನ ಮಾರ್ಗ. ತೀರ್ಪು ಬರಲು ವರ್ಷಗಳು ಹಿಡಿದವು. ಅವನು ಕಾದನು.