ஏறக்குறைய அறுநூறு கந்தலான பின்பற்றுபவர்களோடு (வச. 13) வேட்டையாடப்படுகிற ஒரு மனிதன், அறுவடைக் காலத்தில் யூதாவின் ஒரு பட்டணம் கொள்ளையிடப்படுகிறது என்று கேள்விப்பட்டு, அதற்காகப் போய்ப் போரிடலாமா என்று தேவனிடம் கேட்கிறான். கேகிலா தாழ்வான பகுதியில் (யோசுவா 15:44), அதுல்லாமுக்கு அருகில் இருந்தது; அதைக் காப்பது ராஜாவின் வேலை, ராஜாவோ தாவீதை வேட்டையாடுவதில் மும்முரமாக இருந்தான். சட்டத்திற்குப் புறம்பானவன் ராஜாவின் வேலையைச் செய்கிறான். தாவீது... யெகோவாவிடத்தில் விசாரித்தான் — இந்த வார்த்தைகளே அவனைச் சவுலிடமிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன; சவுலோ இதே அதிகாரத்தில் தன் சொந்தக் கணக்கின்படி திட்டமிடுகிறான் (வச. 7).

அவனுடைய மனிதர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கிறார்கள் (வச. 3) — யூதாவில் இருக்கும்போதே அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள் — தாவீது தனக்குக் கிடைத்த முதல் பதிலைக் கொண்டு அவர்களை அடக்கிவிடவில்லை; அவன் திரும்பவும் யெகோவாவிடத்தில் விசாரித்தான் (வச. 4), இரண்டாவது வார்த்தை இன்னும் முழுமையானது: நான் பெலிஸ்தர்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுப்பேன். இங்கே இரண்டு முறை கேட்பது அவிசுவாசம் அல்ல, வாக்குத்தத்தத்தைத் தாங்களும் கேட்கவேண்டிய பயந்த மனிதர்கள்மேல் உள்ள அக்கறை. விளைவு (வச. 5) பெரிய சங்காரமும் பட்டணத்தின் இரட்சிப்பும்; விடுவிப்பவன் சவுல் கலகக்காரன் என்று அழைப்பவனே.

தாவீது இவ்வளவு துல்லியமாக எப்படி விசாரிக்க முடிந்தது என்பதை விளக்கக் கதைசொல்லி நிறுத்துகிறார்: அபியத்தார் நோபின் படுகொலையிலிருந்து (22:20) தப்பியோடியபோது அவனிடத்தில் ஒரு ஏபோத்து இருந்தது — யெகோவாவிடம் ஆம்-இல்லை கேள்விகள் கேட்கப் பயன்பட்ட பரிசுத்தச் சீட்டுகள் இருந்த ஆசாரிய உடை அது (யாத்திராகமம் 28:30). இந்த வசனம் 9-ஆம் வசனத்தை விளக்கச் சேர்க்கப்பட்ட குறிப்பு போல வாசிக்கப்படுகிறது; அதிலுள்ள கேகிலாவில் இருக்கிற தாவீதினிடத்தில் என்பது 22:20-23 உடன் சற்று இடறலாக அமர்கிறது, ஏனெனில் அங்கே அபியத்தார் கேகிலா போருக்கு முன்பே தாவீதை அடைகிறான்; வாசகர்கள் இதை அவனுடைய வருகையின் சுருக்கமாகவே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

சவுல் ஆசாரியர்களைக் கொன்றது ஆசாரியத்துவத்தின் தேவ-பதில் கருவியைத் தாவீதிடம் ஒப்படைத்துவிட்டது. விசாரித்தும் பதில் பெறாத ராஜா (14:37; 28:6) விசாரிக்கும் கருவியையே தன் எதிரியின் முகாமுக்குள் துரத்திவிட்டான். இங்கிருந்து புத்தகத்தின் இறுதிவரை தாவீது கேட்கிறான், யெகோவா பதில் சொல்கிறார் (வச. 11-12; 30:8; 2 சாமுவேல் 2:1); சவுலோ ஒற்றர்களையும் (வச. 22), கடைசியில் இறந்தவர்களிடத்தில் பேசுகிற ஒரு பெண்ணையும் சார்ந்திருக்கும் நிலைக்குத் தாழ்ந்துபோகிறான். ஏபோத்து யாருடைய கையில் இருக்கிறது என்பதே யெகோவாவின் தயவு யாரிடம் இருக்கிறது என்பதன் அமைதியான அடையாளம்.

இரண்டு கேள்விகள், இரண்டு பதில்கள், இரண்டாவது கசப்பானது: தாவீது இப்போதுதான் இரட்சித்த பட்டணம் அவனை ஒப்புக்கொடுக்கும். யெகோவா கேகிலாவைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை, தாவீதும் கடிந்துகொள்ளவில்லை; நோபின் நினைவு ஒரே அதிகாரம் பழையதாக இருக்கும்போது ராஜாவின் சேனையை எதிர்கொள்ளும் மதில் சூழ்ந்த பட்டணம் வேறு எதுவும் செய்வது கடினம். தேவனுடைய பதில், தாவீது அங்கேயே இருந்தால் என்ன நடக்கும் என்பதைப் பற்றியது, பட்டணத்தாருக்கு எதிரான தீர்ப்பு அல்ல — தாவீது புறப்பட்டுப் போகிறான் (வச. 13), ஆகவே அந்தத் துரோகம் ஒருபோதும் நடக்கவில்லை. அந்த அறிவு நிகழ்வைத் தடுப்பதற்காகவே கொடுக்கப்பட்டது.

நிகழ்வுகளைச் சவுல் புரிந்துகொண்ட விதம் கவனிக்கத்தக்கது: தேவன் அவனை என் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார் (வச. 7). அவன் தன் சொந்த வேட்டைக்குத் தேவனுடைய பெயரைப் பயன்படுத்துகிறான், ஒருமுறை நான் என் எதிரிகளை பழிவாங்கவேண்டும் (14:24) என்று சொன்னதைப்போல. கதைசொல்லியின் தீர்ப்பு 14-ஆம் வசனத்தில் வருகிறது: சவுல் அனுதினமும் அவனைத் தேடியும், தேவன் அவனை அவனுடைய கையில் ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை. ஆங்கிலத்தில் அதே வார்த்தை, எதிரான விளைவு. தேவன் எதை ஒப்புக்கொடுத்தார் என்று மனிதர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்; தீர்மானிப்பவர் தேவனே.

இந்த ஆண்டுகளின் சுருக்க வாக்கியம். பாதுகாப்பான இடங்களிலே — எப்ரோனுக்குத் தெற்கிலும் கிழக்கிலும் உள்ள யூதா வனாந்திரத்தின் பாறை அடைக்கலங்கள்; சீப், மாகோன், என்கேதி அங்கே இருக்கின்றன. சவுலின் பக்கத்தில் அனுதினமும்; தேவனுடைய பக்கத்தில் இல்லை. முழு வேட்டையும் இந்த ஒரு வாக்கியப் பகுதிக்குள் அடங்கியிருக்கிறது, வேட்டை விரிவாக விவரிக்கப்படுவதற்கு முன்பே முடிவு வாசகருக்குச் சொல்லப்படுகிறது. தாவீதின் பாதுகாப்பு அவனுடைய சாமர்த்தியம் அல்ல (22-ஆம் வசனம் அவன் மகா தந்திரவாதி என்று சொன்னாலும்), அவனை ஒப்புக்கொடுக்க யெகோவா மறுத்ததே.

சங்கீதம் 63-இன் தலைப்பு அதை யூதாவின் பாலைவனத்தில் இருந்தபோது என்ற காலத்தில் வைக்கிறது; ஆங்கில (KJV) உரையில் சங்கீதம் 54-இன் தலைப்பு அதை சீப் ஊரார் வந்து சவுலிடம், தாவீது எங்களிடத்தில் ஒளிந்துகொண்டிருக்கவில்லையா என்று சொன்னபோது என்ற காலத்தில் வைக்கிறது. தலைப்புகள் பழமையானவை, அவை இங்கே அப்படியே முன்வைக்கப்படுகின்றன, காலத்திற்கான சான்றாக அல்ல; ஆனால் அதிகாரம் பதிவு செய்யாததை — அனுதினமும் வேட்டையாடப்படுகிற ஒரு மனிதனின் ஜெபங்களை — அவை வாசகருக்குக் கேட்கச் செய்கின்றன: வறண்டதும் சோர்வுற்றதும் தண்ணீரற்றதுமான நிலத்திலே என்னுடைய ஆத்துமா உம்மேல் தாகமாக இருக்கிறது.

தன் தகப்பனால் கண்டுபிடிக்க முடியாததை யோனத்தான் கண்டுபிடிக்கிறான். இளவரசன் சீப் வனாந்திரத்திலுள்ள ஒரு காட்டுக்குள், தன் தகப்பன் வேட்டையாடும் மனிதனிடம் நடந்துபோகிறான்; வசனம் சொல்வது: தேவனுக்குள் அவன் கையை பலப்படுத்தி — தாவீதுக்குள் அல்ல, அவனுடைய அறுநூறு பேருக்குள் அல்ல, தேவனுக்குள். இந்த நட்பின் கடைசியாகப் பதிவான செயல் இது, ஒருவேளை மிகச் சிறந்ததும் இதுவே: அவன் படையையோ திட்டத்தையோ கொண்டுவரவில்லை, தேவன் சொன்னதில் வேரூன்றிய ஊக்கத்தை மட்டுமே கொண்டுவருகிறான். நண்பன் இருப்பது இதற்காகவே என்று பலர் கவனித்திருக்கிறார்கள்.

சவுலால் கண்டுபிடிக்க முடியாத தாவீதை யோனத்தான் எப்படிக் கண்டுபிடித்தான் என்பதை வேதப்பகுதி விளக்கவில்லை. கதைசொல்லி வேண்டுமென்றே இந்தக் கணத்தில் அவனை சவுலின் மகனான யோனத்தான் என்று அழைக்கிறார். பின்பு அவன் தன் தகப்பனிடம் திரும்பிப் போகிறான் (வச. 18), கில்போவாவில் அவனோடேகூட மரிப்பான் (31:2) — சவுலின் பக்கத்தை ஒருபோதும் விட்டுவிலகவில்லை, தாவீதைக் குறித்து ஒருபோதும் தடுமாறவில்லை. ஒரு மனிதன் ஒரே நேரத்தில் அன்பினால் அழிவை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு பக்கத்திற்கும், விசுவாசத்தினால் யெகோவாவின் பக்கத்திற்கும் உண்மையாக இருக்க வேதம் இடம் தருகிறது; அந்தப் பதற்றத்தை அவன் தீர்க்கவேண்டும் என்று அது கோருவதில்லை.

நீர் பயப்படவேண்டாம் — தேவன் தம்முடைய ஊழியக்காரர்களிடம் சொல்லும் வார்த்தை, இங்கே ஒரு நண்பனின் உதடுகளில். யோனத்தான் மூன்று காரியங்களை உறுதியானவையாகச் சொல்கிறான்: சவுல் அவனைக் கண்டுபிடிக்கமாட்டான், தாவீது ராஜாவாவான், என்னுடைய தகப்பனாகிய சவுலும் அறிந்திருக்கிறார் (20:31, 24:20 இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன). தாவீது தேவன் தெரிந்துகொண்ட ராஜா என்று யோனத்தான் புரிந்துகொண்டான் என்பதற்கு இந்தப் புத்தகத்தின் மிகத் தெளிவான கூற்று இதுவே, அவன் இதைக் கசப்பின்றிச் சொல்கிறான். இதனால் எல்லாவற்றையும் இழக்கவேண்டியவன் இதை நற்செய்தியாகச் சொல்கிறான்.

நான் உமக்கு இரண்டாவதாக இருப்பேன் — நிறைவேறாமல் போன யோனத்தானின் ஒரே நம்பிக்கை. தாவீது ஆட்சி செய்வதற்கு முன்பே அவன் மரித்தான். வாசகர்கள் நீண்ட காலமாக அதன் துயரத்தை உணர்ந்திருக்கிறார்கள், வேதப்பகுதி அதை மென்மையாக்கவில்லை; ஆனால் 18-ஆம் வசனத்தின் உடன்படிக்கை அவனுடைய மகன்வரை சென்றடைந்தது, யோனத்தானின் பெயர் தாவீதின் புலம்பல் பாடலிலும் (2 சாமுவேல் 1:26) தாவீதின் அரசவையிலும் கனம்பெற்றது. உண்மையுள்ள ஒரு மனிதன் தன் சொந்த எதிர்காலத்தைக் குறித்துச் சொல்லும் ஒவ்வொரு வாக்கும் நிறைவேறுவதில்லை; அவன் இன்னொருவருக்குக் கொடுத்ததோ நிறைவேறியது.

தாவீதின் சொந்தக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த சீப் ஊர்க்காரர்கள் அவனை ஒப்புக்கொடுக்க முன்வருகிறார்கள் (வச. 19-20), சவுல் யெகோவாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருப்பீர்களாக என்று அவர்களை ஆசீர்வதித்து, அவர்கள் காட்டிய தயைக்காக நன்றி சொல்கிறான். இந்த வசனம் தன் தலைகீழ்த் தன்மையில் ஏறக்குறைய தாங்கமுடியாதது: இரக்கம் பின்னால் சேனையுள்ள ராஜாவுக்குக் காட்டப்படுகிறது, யெகோவாவின் ஆசீர்வாதம் துரோகத்தின்மேல் உச்சரிக்கப்படுகிறது. சவுலின் மதச் சொல்வழக்கு அவனை விட்டுப் போகவில்லை; இப்போது அது அவனுடைய பயத்திற்குப் பயன்படும் எதனோடும் ஒட்டிக்கொள்கிறது. சீப் ஊர்க்காரர்கள் 26:1-இல் மறுபடியும் தகவல் கொடுப்பார்கள்.

22-23 வசனங்கள் ராஜாவின் முறையைக் காட்டுகின்றன: ஒற்றர்கள், எல்லா மறைவிடங்களையும், நிச்சயமான செய்தியை — தாவீது யெகோவாவிடம் கேட்கும் இடத்தில் சவுல் உளவுத் தகவல் சேகரிக்கிறான். தாவீது மகா தந்திரவாதி என்பதில் அவன் சொல்வது சரியே; ஆனால் தாவீதைக் காப்பாற்றியது அவனுடைய தந்திரம் அல்ல (வச. 14). அதிகாரம் அறிந்துகொள்ளும் இரண்டு வழிகளை அருகருகே வைக்கிறது — ஏபோத்தும் காட்டிக்கொடுப்பவனும் — அவற்றுக்கிடையே விளைவே தீர்ப்புச் சொல்லட்டும் என்று விடுகிறது. ஆங்கில (KJV) உரையில் சீப் ஊராரின் வார்த்தைகளைத் தலைப்பாகக் கொண்ட சங்கீதம் 54 பதில் சொல்கிறது: இதோ, தேவன் எனக்கு உதவி செய்பவர்.

மாகோன் வனாந்திரத்தில் ஒரு மலையின்மேல் சவுல் தாவீதைச் சுற்றிவளைத்துவிட்டான் (வச. 26) — இந்தப்பக்கம், அந்தப்பக்கம், சூழ்ந்துகொண்டார்கள் — வேட்டை ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டது, அப்போது ஒரு ஆள் வருகிறான்: பெலிஸ்தர்கள் தேசத்தின்மேல் படையெடுத்து வந்திருக்கிறார்கள் (வச. 27). சவுல் திரும்பவேண்டியதாகிறது, தாவீது விடுதலையாகிறான். வேதப்பகுதி எந்தத் தூதனையும் அற்புதத்தையும் காட்டவில்லை; அவனை ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை என்று சொல்லப்பட்ட தேவனுக்கே கதைசொல்லி தெளிவாக உரியதாக்கும் ஒரு நேரத்தை மட்டுமே காட்டுகிறது (வச. 14). வேதத்தில் தேவனுடைய ஏற்பாடு பெரும்பாலும் இவ்வளவு சாதாரணமானது, இவ்வளவு துல்லியமானது.

சேலா அம்மாலிகோத் என்பது எபிரெயப் பெயரை அப்படியே கொண்டுவந்ததுதான்; KJV ஓரக்குறிப்பு பிரிவுகளின் கன்மலை என்று தருகிறது, அதுவே மரபுவழி அர்த்தம் — சவுலும் தாவீதும் பிரிந்த கன்மலை, அல்லது சவுலின் மனிதர்கள் வேட்டையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட கன்மலை. சிலர் இதைத் தப்பித்தலின் கன்மலை அல்லது வழுக்கலின் கன்மலை என்று எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்; எபிரெயம் இவற்றில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அர்த்தங்களின்மேல் சொல்விளையாட்டுக்கு இடம் தருகிறது, இந்த ஆய்வு அதைத் தீர்க்கவேண்டியதில்லை. அந்தப் பெயர் பாதுகாத்தது நினைவையே: கடைசி விளிம்பில் தேவன் தலையிட்டார். 29-ஆம் வசனம் தாவீதை என்கேதிக்குக் கொண்டுபோகிறது, அடுத்த அதிகாரம் அங்கே காத்திருக்கிறது.