சாமுவேலின் மரணத்திற்கு ஒரே வசனம் கொடுக்கப்படுகிறது, அது போதுமானது: இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோரும் கூடிவந்து, அவனுக்காகத் துக்கங்கொண்டாடி. கடைசி நியாயாதிபதி, இரண்டு ராஜாக்களையும் அபிஷேகம்செய்த தீர்க்கதரிசி, ராமாவிலிருக்கிற அவனுடைய வீட்டில் அடக்கம்செய்யப்படுகிறான் — இந்தச் சொற்றொடர் வழக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதுபோல, அவனுடைய சொந்த நிலத்தில். அவன் சவுலைப் பார்க்க இனி போகவில்லை (15:35), நாயோதில் தாவீதுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்திருந்தான் (19:18); இப்பொழுது எந்த ராஜாவுக்கும் அவன் இல்லை. கதைசொல்லி இந்தச் செய்தியை 28:3 இல் மீண்டும் சொல்லுவான், சவுல் கல்லறைக்கு அப்பால் அவனை அடைய முயலுவதற்குச் சற்று முன்பு.

தாவீது எழுந்து, பாரான் வனாந்திரத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போனான். அந்தப் பெரிய தெற்குப் பாலைவனம் ராமாவிலிருந்து வெகுதூரம்; சில பண்டைய கிரேக்கப் பிரதிகள் இங்கே மாகோன் என்று வாசிக்கின்றன, அது அடுத்த வசனத்துடன் பொருந்துகிறது, வாசகர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. எப்படியானாலும், தாவீது தன்னுடைய கூட்டத்தோடு தெற்கே நகருகிறான், சவுலிடமிருந்து இன்னும் தொலைவாக, யூதாவிலுள்ள கர்மேலின் ஆட்டு நாட்டுக்கு அருகாக (வடக்கு மலை அல்ல). தொடர்ந்து வரும் அதிகாரம் இந்த ஆண்டுகளில் சவுல் ஏறக்குறையத் தோன்றாத ஒரே அதிகாரம் — அதிலேயே தாவீது ஏறக்குறைய அவனைப்போலவே ஆகிவிடுகிறான்.

இரண்டு பெயர்கள், இரண்டு குணங்கள், ஒரே வசனத்தில் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அபிகாயில் மகா புத்திசாலியும் ரூபவதியுமாயிருந்தாள்; நாபால் முரடனும், தீயவனும், கபடுள்ளவனுமாக இருந்தான் — கடினமானவன், இழிவானவன் — காலேபுடைய சந்ததியான், யூதாவின் பெருமைமிக்க வம்சம் (யோசுவா 14:13-14); பாடம் அதை வேண்டுமென்றே குறிப்பிடலாம்: பெரிய முன்னோர், சிறிய மனிதன். அவனுடைய பெயரைச் சொல்லும் முன்பே 2-ஆம் வசனம் அவனுடைய செல்வத்தை எண்ணிவிட்டது, மூவாயிரம் ஆடுகள், ஆயிரம் வெள்ளாடுகள். அதுவே அவனுடைய சொந்த மதிப்பீடுகளின் வரிசை.

கதைசொல்லி இங்கே நாபால் என்ற பெயரை விளக்குவதில்லை; அபிகாயில் விளக்குவாள் (வசனம் 25): அவனுடைய பேர் எப்படியோ அப்படியே அவனும் இருக்கிறான்... அவனிடம் மூடத்தனம் இருக்கிறது. இந்த ஆய்வு அந்த அர்த்தத்தைப் பாடம் கொடுப்பதுபோலவே எடுத்துக்கொள்ளுகிறது, அதற்கு மேல் அல்ல. ஆடுகளை மயிர் கத்தரிக்கும் காலம் பண்டிகைக் காலம் (2 சாமுவேல் 13:23-24), திறந்த கைகளின் பருவம்; அதனால்தான் தாவீதின் வேண்டுகோள் (வசனம் 8, நல்ல நாளில் வந்தோம்) அந்த உலகில் அகம்பாவம் அல்ல. நாபாலின் மறுப்பு நன்றிக்கடனை எவ்வளவு மீறுகிறதோ, அவ்வளவு பண்டிகை நாளின் வழக்கத்தையும் மீறுகிறது.

தாவீது என்பவன் யார்? ஈசாயின் குமாரன் யார்? தாவீது யார் என்று நாபாலுக்கு நன்றாகத் தெரியும் — அவனுடைய அடுத்த வார்த்தைகளே அதைக் காட்டுகின்றன: தங்கள் எஜமான்களை விட்டு ஓடிப்போகிற வேலைக்காரர்... அநேகர் இல் ஒருவன். இது தாவீதைப் பற்றிய சவுலின் பார்வை, நிறைந்த மேசையுடைய ஒரு செல்வந்தனின் வாயிலிருந்து. இந்தக் கேள்வியே அதிகாரத்தின் அச்சாணி: அபிகாயில் அதற்குப் பதில் சொல்லுவாள் (வசனம் 28, என்னுடைய ஆண்டவன் யெகோவாவுடைய யுத்தங்களை நடத்துகிறவராமே), நாபாலின் சொந்த முடிவும் அதற்குப் பதில் சொல்லும். 16-ஆம் அதிகாரம் முதலே வாசகனுக்குப் பதில் தெரியும்.

11-ஆம் வசனம் உடைமையைக் காட்டும் பல்லவியைச் சேர்க்கிறது — என்னுடைய அப்பத்தையும், என்னுடைய தண்ணீரையும்... நான் அடித்துச் சமையல்செய்ததையும் — அத்துடன் இந்த அவமதிப்பையும்: இன்ன இடத்தார் என்று நான் அறியாத மனிதருக்கு. தாவீதின் தூதுவர்கள் தெளிவான உண்மையைச் சொல்லியிருந்தார்கள் (வசனம் 7), அவனுடைய மனிதர்கள் மேய்ப்பர்களைக் காத்தார்கள் என்று; நாபாலின் சொந்த வேலைக்காரனே அதை உறுதிப்படுத்துகிறான் (வசனங்கள் 15-16, அவர்கள் இரவும் பகலும் எங்களைச் சுற்றிலும் மதிலாக இருந்தார்கள்). இந்த மனிதன் அறியாதவன் அல்ல; நன்றிகெட்டவன். லூக்கா 12:17-20 இன் ஐசுவரியமுள்ள மூடனை, அவனுடைய என் தானியங்கள்... என் களஞ்சியங்கள்... என் ஆத்துமா உடன், அடிக்கடி இவனோடு சேர்த்து வாசித்திருக்கிறார்கள்.

அபிகாயிலின் பேச்சு (வசனங்கள் 24-31) பழைய ஏற்பாட்டில் மன்றாட்டின் மிகச் சிறந்த பகுதிகளில் ஒன்று. அவள் பழியைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொள்வதில் தொடங்குகிறாள் — இந்தப்பழி என்மேல் சுமரட்டும் — பின்பு தன் கணவனை நியாயப்படுத்தாமலேயே அவனைத் தன்னிடமிருந்து பிரிக்கிறாள்: அவனுடைய பேர் எப்படியோ அப்படியே அவனும் இருக்கிறான்; அவனுடைய பெயர் நாபால், அவனிடம் மூடத்தனம் இருக்கிறது. இது அந்தப் பெயருக்குப் பாடம் தானே கொடுக்கும் விளக்கம், இந்த ஆய்வு அதன்மேல் மட்டுமே நிற்கிறது. மதிப்பற்ற மனிதன் என்பது வேலைக்காரனின் தீர்ப்பை மீண்டும் சொல்லுகிறது (வசனம் 17); தாங்கள் யாரோடு வாழ்கிறோம் என்று அந்த வீட்டாருக்குத் தெரியும்.

அவள் எதைச் செய்யவில்லை என்று கவனியுங்கள்: நாபால் சரியானவன் என்று பாசாங்கு செய்யவில்லை, தாவீது தூண்டப்படவில்லை என்று பாசாங்கு செய்யவில்லை, நாபாலின் உயிருக்காக நேரடியாக மன்றாடவும் இல்லை — அவள் தாவீதின் குற்றமின்மைக்காக மன்றாடுகிறாள். உம்முடைய அடியாளாகிய நானோ, என்னுடைய ஆண்டவன் அனுப்பின வாலிபர்களைக் காணவில்லை என்பது காணிக்கை ஏன் அனுப்பப்படவில்லை என்பதை உண்மையாக விளக்குகிறது. வேதத்தில் ஞானம் பெரும்பாலும் இவ்வளவு நடைமுறையானது: புத்திசாலியான ஒரு பெண் (வசனம் 3) வழியில் நானூறு ஆயுதம் தாங்கிய மனிதர்கள் காணாததை ஒரு மணி நேரத்தில் காண்கிறாள்.

உம்முடைய தேவனாகிய யெகோவாவின் ஆதரவில் இருக்கிற ஜீவனுள்ளோருடைய கட்டிலே கட்டப்பட்டிருக்கும் — இது விலையுயர்ந்த பொருட்களை ஒரு கட்டில் கட்டிப் பாதுகாப்பாக வைக்கும் சித்திரம்; அபிகாயில் அதைத் தாவீதின் ஆத்துமாவுக்கு, அவனுடைய உயிருக்கு, பொருத்துகிறாள், அது தேவனுடைய சொந்தப் பாதுகாப்பில் இருக்கிறது. யூதப் பாரம்பரியம் பின்னர் இந்தச் சொற்றொடரை மரணத்திற்கு அப்பாலான வாழ்வின் நம்பிக்கைக்காக எடுத்துக்கொண்டது, கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் இதில் உங்களுடைய ஜீவன் கிறிஸ்துவோடு தேவனுக்குள் மறைந்திருக்கிறது (கொலோசெயர் 3:3) என்பதற்கு அருகான ஒன்றைக் கேட்டிருக்கிறார்கள்; அதன் சூழலில் அது முதலாவது சவுலிடமிருந்து, உம்மைத் துன்பப்படுத்தவும்... ஒரு மனிதன் எழுந்தாலும் என்பதில் சொல்லப்பட்ட அந்த மனிதனிடமிருந்து, பாதுகாக்கப்படுவதற்கான வாக்குறுதி.

இரண்டாவது சித்திரம் ஒரு போர்வீரனுடையது: எதிரிகளின் ஆத்துமாக்கள் கவணில் வைத்து எறிந்தாற்போல எறியப்படும். கவணால் கோலியாத்தை வீழ்த்தின மனிதனிடம் (17:49) அவள் பேசுகிறாள், அந்தப் பாராட்டு ஒரு இறையியலும்கூட — கவண் இப்பொழுது தேவனுடைய கையில் இருக்கிறது. ஏன் என்று 28-ஆம் வசனம் சொல்லியிருக்கிறது: தாவீது யெகோவாவுடைய யுத்தங்களை நடத்துகிறவர், யெகோவா என்னுடைய ஆண்டவனுக்கு நிலையான வீட்டை நிச்சயமாய்க் கட்டுவார் — இந்த மொழியை 2 சாமுவேல் 7:16 தேவனுடைய சொந்த வாயிலிருந்து உறுதிப்படுத்தும். தீர்க்கதரிசிக்கு முன்பே அபிகாயில் அதைப் பேசுகிறாள்.

அவளுடைய கடைசி வாதமே இலக்கைத் தாக்குகிறது. யெகோவா தாவீதை இஸ்ரவேலுக்கு அதிபதியாக நியமிக்கும்போது (வசனம் 30), தான் ஒருமுறை காரணமில்லாமல் இரத்தம் சிந்தினதையோ பழிவாங்கினதையோ நினைக்கும் நினைவில் துக்கமும் இருக்காது, மனவருத்தமும் இருக்காது. நாபாலின் வீட்டாரின் படுகொலையைச் சிங்காசனத்திலிருந்து பார்க்கும்படி அவள் அவனிடம் கேட்கிறாள் — ஒரு தனிப்பட்ட பழிவாங்கலின்மேல் ஏறி உயர்ந்த ராஜா அதைத் தன்னோடு சுமந்து செல்லுவான் என்று காணும்படி. மனவருத்தம் என்பது மனசாட்சியின் இடறல்; அவனுக்கு மனசாட்சி உண்டு என்று அவளுக்குத் தெரியும் (24:5).

உம்முடைய அடியாளை நினைப்பீராக — அடக்கமான ஒரு முடிவுரை, அவள் கருதியதைவிட அதிகமாக அதிகாரம் அதை நிறைவேற்றும் (வசனம் 39). இந்த மன்றாட்டு முழுவதும் சவுல் குகையில் ஒப்புக்கொண்டதையே (24:20) முன்வைக்கிறது: தாவீது ராஜாவாவான் என்பதை. 24-ஆம் அதிகாரத்தில் தாவீது தன்னைக் கட்டுப்படுத்தினான்; இங்கே கட்டுப்படுத்தவில்லை, ஒரு பெண்ணின் ஞானத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான். 24:6 இன் மனிதன் இன்னும் தன்னிடமிருந்தே பாதுகாப்பாக இல்லை என்பதையும், அவன்மேல் தேவன் வைக்கும் காவல் சில நேரங்களில் ஒரு சாதாரண முகத்தை அணிகிறது என்பதையும் வாசகன் காணும்படி இந்த இரண்டு அதிகாரங்களும் அருகருகே நிற்கின்றன.

தாவீதின் பதில் மூன்று ஆசீர்வாதங்கள்: உன்னை... அனுப்பின இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய யெகோவாவுக்கு ஸ்தோத்திரம் (வசனம் 32), நீ சொல்லிய யோசனை ஆசீர்வதிக்கப்படுவதாக, நீயும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாயாக. அவன் அபிகாயிலை வெறும் சாமர்த்தியமான பெண்ணாக அல்ல, தேவனுடைய தூதுவளாகப் பார்க்கிறான், அவள் செய்ததை அவளுடைய சொந்த வார்த்தைகளிலேயே சொல்லுகிறான் — நான் இரத்தம் சிந்த வராதபடியும், என்னுடைய கையே பழிவாங்காதபடியும், நீ இன்றையதினம் எனக்குத் தடைசெய்ததால் (வசனம் 33, அவளுடைய வசனம் 26 இன் எதிரொலி). வழியில் தடுக்கப்படக்கூடிய, தடுத்தவருக்கு நன்றி சொல்லக்கூடிய மனிதனுக்கு 16-ஆம் அதிகாரத்தில் தேவன் தெரிந்துகொண்ட வகையான இருதயம் இருக்கிறது; 22-ஆம் வசனத்தின் ஆணை மற்ற வகையைக் காட்டியிருந்தது.

அது எவ்வளவு நெருங்கியிருந்தது என்று 34-ஆம் வசனம் நேர்மையாகச் சொல்லுகிறது: நீ தீவிரமாய் என்னைச் சந்திக்க வராமல் இருந்தாயானால், பொழுது விடியும் வரை நாபாலுக்கு ஒரு நாயும் உயிரோடே வைக்கப்படுவதில்லை — ஒரு ஆண்கூட. 22, 34 வசனங்களிலுள்ள ஆங்கில (KJV) உரையின் கடுமையான சொற்றொடர் ஒரு வீட்டின் ஒவ்வொரு ஆணையும் குறிக்கும் எபிரெய மொழியின் சொந்த மரபுத்தொடர். ஒரு மனிதனின் அவமதிப்புக்காக அவர்கள் எல்லோரையும் கொல்லுவேன் என்று தாவீது ஆணையிட்டிருந்தான் — 31-ஆம் வசனத்தின் அதே காரணமில்லாமல் சிந்தும் இரத்தம். அவன் அந்த ஆணையை நிறைவேற்றவில்லை, அதை மீறியதற்காக வேதம் அவனைக் குற்றப்படுத்தவில்லை; அவசரமான ஆணையை நிறைவேற்றுவதைவிட அதற்காக மனந்திரும்புவது நல்லது (லேவியராகமம் 5:4-6).

தன் மனைவி வழியில் தன் உயிரை மீட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, நாபால் ராஜவிருந்திற்கு இணையான விருந்து கொண்டாடுகிறான், குடி வெறியில் இருக்கிறான்; அபிகாயில் ஞானமாகக் காலை வரை காத்திருக்கிறாள். பின்பு அவள் அவனுக்குச் சொல்லுகிறாள் — சரியாக என்ன என்று பாடம் சொல்லவில்லை — அவனுடைய இருதயம் அவனுக்குள்ளே செத்து, அவன் கல்லைப்போலானான் (வசனம் 37). பலர் இதை வாதம் அல்லது வலிப்பு என்று வாசிக்கிறார்கள்; கதைசொல்லி விளைவை மட்டுமே பதிவுசெய்கிறான். பத்து நாட்களுக்குப் பின்பு யெகோவா நாபாலைத் தண்டித்தார்... அவன் செத்தான். தாவீது தன் கையால் செய்யாததை யெகோவா கை இல்லாமலேயே செய்தார் — ஆகிலாவில் தாவீது குறிப்பிடும் மூன்று வழிகளில் முதலாவது (26:10).

வாசகன் இங்கே கவனமாக இருக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு முரடனும் அடிக்கப்படுவான் என்றோ, திடீர் மரணம் எப்போதும் நியாயத்தீர்ப்பு என்றோ பாடம் சொல்லவில்லை; நிகழ்வுகளை அப்படி வாசிப்பதற்கு எதிராக வேதம் வேறொரு இடத்தில் எச்சரிக்கிறது (லூக்கா 13:1-5; யோவான் 9:3). அது சொல்லுவது இதுவே: இந்த நிகழ்வில் யெகோவா நாபாலின் தீங்கை அவன் தலையின்மேல் திரும்பச்செய்தார் (வசனம் 39), பழிவாங்காதபடி தடுக்கப்பட்ட தாவீது அதைத் தன் வழக்கை யெகோவா விசாரித்ததாகக் கண்டான். இந்த அதிகாரம் யாருடைய கை நியாயந்தீர்க்கிறது என்பதைப் பற்றியது, ஒவ்வொரு அடக்க ஆராதனையையும் எப்படி வாசிப்பது என்பதைப் பற்றியது அல்ல.

43-ஆம் வசனம் யெஸ்ரயேல் ஊராளாகிய அகினோவாமைச் சேர்க்கிறது — யூதாவின் மலைநாட்டிலுள்ள ஒரு ஊர் (யோசுவா 15:56), வடக்குப் பள்ளத்தாக்கு அல்ல — பின்பு கதைசொல்லி 19:17 இல் திறந்த ஒரு காயத்தை மூடுகிறான்: சவுல் தாவீதின் மனைவியாகிய மீகாள் என்னும் தன்னுடைய மகளை... பல்த்திக்குக் கொடுத்திருந்தான். தாவீது இறந்துவிட்டதுபோல அல்லது சட்டத்திற்குப் புறம்பாக்கப்பட்டதுபோல ராஜா தன் மருமகனின் திருமணத்தைக் கலைத்து, தன் மகளைக் காலீம் ஊர்க்காரன் ஒருவனுக்குத் திருமணம் செய்துகொடுத்திருக்கிறான். வேதம் இதைக் கருத்துரை இல்லாமல் சொல்லுகிறது, ஆனால் இந்த வாக்கியம் உண்மையாக நிலைத்த ஒரு மனைவியைப் பற்றிய அதிகாரத்தின் முடிவில் இருக்கிறது, அந்த முரண் தற்செயலானது அல்ல.

இங்கே தாவீதின் திருமணங்கள், நியாயப்பிரமாணம் ஒரு ராஜாவுக்கு எச்சரித்த ஒரு போக்கின் தொடக்கம் — அவன் அநேகம் மனைவிகளைத் திருமணம் செய்யவேண்டாம் (உபாகமம் 17:17) — அது கசப்பான கனி கொடுப்பதை 2 சாமுவேல் காட்டும். இந்த ஆய்வு அப்படியல்ல என்று பாசாங்கு செய்வதில்லை. மீகாள் திரும்பக் கேட்கப்படுவாள் (2 சாமுவேல் 3:13-16), பல்த்தி அழுதுகொண்டே அவள் பின்னே வருவான்; அபிகாயில் கிலேயாபைப் பெறுவாள் (2 சாமுவேல் 3:3). இந்த அதிகாரத்தில் இரத்தப்பழியிலிருந்து தடுக்கப்பட்ட மனிதன் எல்லாக் குறையிலிருந்தும் தடுக்கப்படவில்லை, கதைசொல்லி இரண்டையும் ஒரே பக்கத்தில் நமக்குக் காட்டுகிறான்.