ಸುಮಾರು ಆರುನೂರು ಮಂದಿ ಬಡ ಹಿಂಬಾಲಕರೊಂದಿಗಿರುವ (ವ. 13) ಬೇಟೆಯಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು, ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೆಹೂದದ ಒಂದು ಪಟ್ಟಣವು ಸೂರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ತಾನು ಹೋಗಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಬೇಕೋ ಎಂದು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕೆಯೀಲವು ತಗ್ಗಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ (ಯೆಹೋಶುವನು 15:44), ಅದುಲ್ಲಾಮಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಅರಸನ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅರಸನು ದಾವೀದನನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು. ಬಹಿಷ್ಕೃತನು ಅರಸನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಯೆಹೋವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು — ಈ ಮಾತೇ ಅವನನ್ನು ಸೌಲನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಸೌಲನು ಇದೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ಯೋಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ (ವ. 7).

ಅವನ ಜನರು ಆಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ (ವ. 3) — ಯೆಹೂದದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಭಯಪಡುತ್ತಾರೆ — ದಾವೀದನು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಉತ್ತರದ ಬಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಪುನಃ ಯೆಹೋವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು (ವ. 4), ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚು ಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ: ನಾನು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುವೆನು. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಾರಿ ಕೇಳುವುದು ಅಪನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲ, ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ತಾವೂ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಭಯಗೊಂಡ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಾಳಜಿ. ಫಲಿತಾಂಶ (ವ. 5) ದೊಡ್ಡ ಸಂಹಾರ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣದ ರಕ್ಷಣೆ; ರಕ್ಷಕನು, ಸೌಲನು ದ್ರೋಹಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವವನೇ.

ದಾವೀದನು ಇಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಗೆ ವಿಚಾರಿಸಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಕಥೆಗಾರನು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ: ಎಬ್ಯಾತಾರನು ನೋಬಿನ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದನು (22:20), ಏಫೋದನ್ನು ತಂದಿದ್ದನು — ಯೆಹೋವನಿಗೆ ಹೌದು-ಇಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪವಿತ್ರ ಚೀಟುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಯಾಜಕವಸ್ತ್ರ (ವಿಮೋಚನಕಾಂಡ 28:30). ಈ ವಚನವು 9ನೆಯ ವಚನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಸೇರಿಸಿದ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಂತೆ ಓದಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಅದರ ಕೆಯೀಲಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಎಂಬುದು 22:20-23ರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಯೀಲದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಎಬ್ಯಾತಾರನು ದಾವೀದನನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ; ಓದುಗರು ಇದನ್ನು ಅವನ ಆಗಮನದ ಸಾರಾಂಶವೆಂದು ಸರಳವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಸೌಲನು ಯಾಜಕರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದು ಯಾಜಕತ್ವದ ದೈವೋತ್ತರವನ್ನು ದಾವೀದನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ. ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯದ ಅರಸನು (14:37; 28:6), ವಿಚಾರಿಸುವ ಸಾಧನವನ್ನೇ ತನ್ನ ಶತ್ರುವಿನ ಪಾಳೆಯಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ದಾವೀದನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನು ಉತ್ತರಕೊಡುತ್ತಾನೆ (ವ. 11-12; 30:8; 2 ಸಮುವೇಲನು 2:1), ಆದರೆ ಸೌಲನು ಗೂಢಚಾರರಿಗೆ (ವ. 22) ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಸತ್ತವರ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಇಳಿದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಏಫೋದು ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಯೆಹೋವನ ದಯೆ ಯಾರ ಮೇಲಿದೆ ಎಂಬುದರ ಮೌನ ಗುರುತು.

ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಎರಡು ಉತ್ತರಗಳು, ಎರಡನೆಯದು ಕಹಿ: ದಾವೀದನು ಈಗತಾನೇ ರಕ್ಷಿಸಿದ ಪಟ್ಟಣವೇ ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುವುದು. ಯೆಹೋವನು ಕೆಯೀಲವನ್ನು ಗದರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ದಾವೀದನೂ ಗದರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನೋಬಿನ ನೆನಪು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯದಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾಗಿರುವಾಗ ಅರಸನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೋಟೆಗೋಡೆಯ ಪಟ್ಟಣವು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ದಾವೀದನು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದರೆ ಏನು ಆಗುವುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ದೇವರ ಉತ್ತರ, ಪಟ್ಟಣದವರ ಮೇಲಿನ ತೀರ್ಪು ಅಲ್ಲ — ದಾವೀದನು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ (ವ. 13), ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ರೋಹವು ಎಂದೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಘಟನೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲೆಂದೇ ಆ ಜ್ಞಾನವು ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸೌಲನ ಅರ್ಥೈಸುವಿಕೆ ಗಮನಾರ್ಹ: ದೇವರು ದಾವೀದನನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು (ವ. 7). ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬೇಟೆಗಾಗಿ ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹಿಂದೆ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಮುಯ್ಯಿತೀರಿಸುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ (14:24) ಎಂದು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ. ಕಥೆಗಾರನ ತೀರ್ಪು 14ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ: ಸೌಲನು ಪ್ರತಿದಿನ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ದೇವರು ಅವನನ್ನು ಸೌಲನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದ, ವಿರುದ್ಧ ಫಲಿತಾಂಶ. ದೇವರು ಏನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಮನುಷ್ಯರು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ದೇವರು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ವರ್ಷಗಳ ಸಾರಾಂಶ ವಾಕ್ಯ. ಆಶ್ರಯಗಿರಿಗಳಲ್ಲಿ — ಹೆಬ್ರೋನಿನ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೂ ಪೂರ್ವಕ್ಕೂ ಯೆಹೂದದ ಅರಣ್ಯದ ಬಂಡೆಗಳ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನಗಳು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜೀಫ್, ಮಾವೋನ್ ಮತ್ತು ಏಂಗೆದಿ ಇವೆ. ಸೌಲನ ಕಡೆ ಪ್ರತಿದಿನ; ದೇವರ ಕಡೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆ ಈ ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯಾಂಶದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಓದುಗನಿಗೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಾವೀದನ ಸುರಕ್ಷತೆ ಅವನ ಚತುರತೆಯಲ್ಲ (ಅವನು ಬಹು ಯುಕ್ತಿವಂತನು ಎಂದು 22ನೆಯ ವಚನವು ಹೇಳಿದರೂ), ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಯೆಹೋವನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದೇ.

ಕೀರ್ತನೆ 63ರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಅದನ್ನು ದಾವೀದನು ಯೆಹೂದ ಸೀಮೆಯ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇರಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆ 54ರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಜಿಫ್ಯರು ಸೌಲನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ದಾವೀದನು ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಇರಿಸುತ್ತದೆ. ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳು ಪುರಾತನವಾದವು, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಕಾಲದ ಪುರಾವೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಧ್ಯಾಯವು ದಾಖಲಿಸದಿರುವುದನ್ನು ಅವು ಓದುಗನಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ — ಪ್ರತಿದಿನ ಬೇಟೆಯಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು: ನನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ನಿನಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ; ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಒಣಗಿದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ...

ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಗದ್ದನ್ನು ಯೋನಾತಾನನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಯುವರಾಜನು ಜೀಫ್ ಅರಣ್ಯದ ಹೋರೆಷಕ್ಕೆ, ತನ್ನ ತಂದೆ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ನಡೆದುಹೋಗಿ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದನು — ದಾವೀದನಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲ, ಅವನ ಆರುನೂರು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ದೇವರಲ್ಲಿ. ಇದು ಈ ಸ್ನೇಹದ ದಾಖಲಾದ ಕೊನೆಯ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದು: ಅವನು ಯಾವ ಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ಯೋಜನೆಯನ್ನೂ ತರುವುದಿಲ್ಲ, ದೇವರು ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಸ್ನೇಹಿತನು ಇರುವುದು ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸೌಲನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಯೋನಾತಾನನು ದಾವೀದನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡುಹಿಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಗ್ರಂಥವು ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಾರನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಸೌಲನ ಮಗನಾದ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ತರುವಾಯ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾನೆ (ವ. 18) ಮತ್ತು ಗಿಲ್ಬೋವದಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಾಯುವನು (31:2) — ಎಂದೂ ಸೌಲನ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಎಂದೂ ದಾವೀದನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡದೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿಮಿತ್ತ ನಾಶಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ನಂಬಿಕೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ಯೆಹೋವನ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ನಿಷ್ಠನಾಗಿರಲು ಸತ್ಯವೇದವು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವನು ಅದನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಭಯಪಡಬೇಡ — ದೇವರು ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮಾತು, ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನ ಬಾಯಲ್ಲಿ. ಯೋನಾತಾನನು ಮೂರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಸೌಲನು ಅವನನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ದಾವೀದನು ಅರಸನಾಗುವನು, ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಸೌಲನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ (20:31 ಮತ್ತು 24:20 ದೃಢಪಡಿಸುವಂತೆ). ದಾವೀದನು ದೇವರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಅರಸನೆಂದು ಯೋನಾತಾನನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನು ಎಂಬುದರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಹೇಳಿಕೆ ಇದು, ಮತ್ತು ಅವನು ಅದನ್ನು ಕಹಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದವನು ಅದನ್ನು ಶುಭವರ್ತಮಾನವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ನಾನು ನಿನಗೆ ಎರಡನೆಯವನಾಗಿರುವೆನು — ಯೋನಾತಾನನ ನಿಜವಾಗದ ಒಂದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ದಾವೀದನು ಆಳುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಅವನು ಸತ್ತನು. ಓದುಗರು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಅದರ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಗ್ರಂಥವು ಅದನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ 18ನೆಯ ವಚನದ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಅವನ ಮಗನನ್ನು ತಲುಪಿತು, ಮತ್ತು ಯೋನಾತಾನನ ಹೆಸರು ದಾವೀದನ ಶೋಕಗೀತೆಯಲ್ಲಿಯೂ (2 ಸಮುವೇಲನು 1:26) ದಾವೀದನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನಂಬಿಗಸ್ತನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಗ್ದಾನವೂ ನೆರವೇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ನೆರವೇರಿತು.

ದಾವೀದನ ಸ್ವಂತ ಕುಲದ ಜೀಫ್ಯರು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ (ವ. 19-20), ಮತ್ತು ಸೌಲನು ಯೆಹೋವನ ಆಶೀರ್ವಾದವು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿರಲಿ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಅವರ ಕನಿಕರಕ್ಕಾಗಿ ವಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ತಲೆಕೆಳಗಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ವಚನವು ಬಹುತೇಕ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿದೆ: ಕನಿಕರ ಬೆನ್ನಹಿಂದೆ ಸೈನ್ಯವಿರುವ ಅರಸನಿಗೆ, ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನ ಆಶೀರ್ವಾದವು ದ್ರೋಹದ ಮೇಲೆ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಸೌಲನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಶಬ್ದಭಂಡಾರ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಈಗ ಅವನ ಭಯಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವ ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಜೀಫ್ಯರು 26:1ರಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸುವರು.

22-23ನೆಯ ವಚನಗಳು ಅರಸನ ವಿಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: ಗೂಢಚಾರರು, ಗುಪ್ತಸ್ಥಳಗಳನ್ನು, ಸರಿಯಾದ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು — ದಾವೀದನು ಯೆಹೋವನನ್ನು ಕೇಳುವಲ್ಲಿ ಸೌಲನು ಗುಪ್ತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಾವೀದನು ಬಹು ಯುಕ್ತಿವಂತನು ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯೇ; ಆದರೆ ದಾವೀದನ ಚತುರತೆ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದಲ್ಲ (ವ. 14). ಅಧ್ಯಾಯವು ತಿಳಿಯುವ ಎರಡು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು — ಏಫೋದು ಮತ್ತು ಚಾಡಿಕೋರ — ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಫಲಿತಾಂಶವೇ ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವಂತೆ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಜೀಫ್ಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ಕೀರ್ತನೆ 54 ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ: ದೇವರೇ ನನಗೆ ಸಹಾಯಕನು.

ಮಾವೋನ ಅರಣ್ಯದ ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸೌಲನು ದಾವೀದನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದಾನೆ (ವ. 26) — ಒಂದು ಕಡೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕುವುದಕ್ಕಿದ್ದರು — ಬೇಟೆ ಬಹುತೇಕ ಮುಗಿದಿದೆ, ಆಗಲೇ ಒಬ್ಬ ದೂತನು ಬರುತ್ತಾನೆ: ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ದೇಶದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ದಾರೆ (ವ. 27). ಸೌಲನು ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ದಾವೀದನು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗ್ರಂಥವು ದೇವದೂತನನ್ನಾಗಲಿ ಅದ್ಭುತವನ್ನಾಗಲಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಸಮಯಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಮಾತ್ರ; ಅದನ್ನು ಕಥೆಗಾರನು ಒಪ್ಪಿಸಲಿಲ್ಲ (ವ. 14) ಎಂಬ ದೇವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯವೇದದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪರಾಮರಿಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಷ್ಟೇ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿಯೂ ಇಷ್ಟೇ ನಿಖರವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸೆಲಹಮ್ಮಹ್ಲೆಕೋತ್ ಎಂಬುದು ಹಾಗೆಯೇ ತಂದ ಇಬ್ರಿಯ ಹೆಸರು; KJV ಅಂಚುಟಿಪ್ಪಣಿ ವಿಭಜನೆಗಳ ಬಂಡೆ ಎಂದು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅರ್ಥ — ಸೌಲನೂ ದಾವೀದನೂ ಅಗಲಿದ ಬಂಡೆ, ಅಥವಾ ಸೌಲನ ಜನರು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಬಂಡೆ. ಕೆಲವರು ಇದನ್ನು ಪಾರಾದ ಬಂಡೆ ಅಥವಾ ಜಾರುವಿಕೆಯ ಬಂಡೆ ಎಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಇಬ್ರಿಯ ಭಾಷೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಥಗಳ ಮೇಲೆ ಶ್ಲೇಷೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ಹೆಸರು ಕಾಪಾಡಿದ್ದು ನೆನಪನ್ನು: ಕೊನೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದೇವರು ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. 29ನೆಯ ವಚನವು ದಾವೀದನನ್ನು ಏಂಗೆದಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.