இந்தியாவில் நிலத்துக்காகச் சண்டையிட்ட எவருக்கும், ஒரு ஆவணத்திலுள்ள தேதி எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கக்கூடும் என்று தெரியும். ஒரு விதி மாறுவதற்கு முன்பு பதிவுசெய்யப்பட்ட விற்பனைப் பத்திரம் செல்லுபடியாகும்; பின்பு பதிவுசெய்யப்பட்டது செல்லுபடியாகாமல் போகலாம். பவுல் சரியாக அந்த வகையான ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார். அவருடைய எதிராளிகள் சொல்லலாம்: சரி, விசுவாசம் முக்கியம்தான்; ஆனால் ஆபிரகாம் விருத்தசேதனத்தின் மனிதன் — ஒரு குடும்பத்தை இஸ்ரவேலாக்கிய உடன்படிக்கை அடையாளம். ஆகவே பவுல் கோப்பைத் திறந்து தேதிகளைச் சரிபார்க்கிறார். ஆதியாகமத்தில், 15ஆம் அதிகாரத்தில் தேவன் ஆபிரகாமை நீதிமானாக எண்ணுகிறார்; விருத்தசேதனம் 17ஆம் அதிகாரத்தில் வருகிறது. நம்பிக்கை முதலில் வந்தது; அடையாளம் பின்னால், ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்ட ஒன்றின்மேல் முத்திரையாக வந்தது. பக்கங்களின் வரிசையே முழு வழக்காகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — சபை, ஆனால் மூன்றாம் பகுதியான இஸ்ரவேலின் அழைப்பு வரை பின்னோக்கி நீள்கிறது. யூதரும் புறஜாதியாரும் ஒரே விதமாகக் கிறிஸ்துவின் மேலுள்ள விசுவாசத்தினால் தேவனோடு சரியான உறவுக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார்கள் என்று பவுல் இப்போதுதான் வாதிட்டார் (ரோமர் 3). இப்போது அந்தக் கூற்றை யூத மக்களின் ஸ்தாபகக் கதைக்கு எதிராகச் சோதிக்கிறார். சுவிசேஷம் ஒரு புதுமையாக இருந்தால், ஆபிரகாம் அதை மறுதலிப்பான்; மாறாக, ஆபிரகாமே அதன் முதல் சாட்சி, ஒரு தேசத்தைவிடப் பெரிய குடும்பத்தின் தகப்பன் என்று பவுல் வாதிடுகிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: விசுவாசம் பற்றிய பவுலின் கூற்றை இஸ்ரவேலின் சொந்த வேதவாக்கியத்தில் நிலைநிறுத்துவது: தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தை நம்பியதால் ஆபிரகாம் நீதிமானாக எண்ணப்பட்டான்; ஆகவே அவன் விசுவாசிக்கும் யூதருக்கு மட்டுமல்ல, விசுவாசிக்கும் புறஜாதியாருக்கும் தகப்பன்.
- 4:1–8 — ஆபிரகாம் எதைக் கண்டடைந்தான்? அவன் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்று ஆதியாகமம் சொல்கிறது. கூலி கடனாகச் செலுத்தப்பட வேண்டியது; ஈவோ இலவசமாகக் கணக்கில் வைக்கப்படுகிறது. தேவன் யாருடைய பாவங்களை அவன்மேல் எண்ணவில்லையோ அவனைத் தாவீது பாக்கியவான் என்று சொல்லும்போது அதையே சொல்கிறார் (சங்கீதம் 32).
- 4:9–12 — இந்தப் பாக்கியம் விருத்தசேதனமுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமா? ஆபிரகாம் விருத்தசேதனம் பெறுவதற்கு முன்பே நீதிமானாக எண்ணப்பட்டான் என்று பவுல் சுட்டிக்காட்டுகிறார். விருத்தசேதனம் அவனுக்கு ஏற்கனவே இருந்த விசுவாசத்தின் முத்திரை; ஆகவே அவன் விருத்தசேதனமில்லாத விசுவாசிகளுக்கும், அதே நம்பிக்கையில் நடக்கும் விருத்தசேதனமுள்ளவர்களுக்கும் தகப்பன்.
- 4:13–17 — ஆபிரகாம் உலகத்தைச் சுதந்தரிப்பான் என்ற வாக்குத்தத்தம் நியாயப்பிரமாணத்தினால் அல்ல, விசுவாசத்தினால் வந்தது; ஆகவே அது கிருபையின்மேல் தங்கி, அவனுடைய சந்ததியார் எல்லாருக்கும் உறுதியாயிருக்கிறது. மரித்தோரை உயிர்ப்பித்து, இல்லாதவைகளை இருக்கிறவைகளைப்போல அழைக்கிற தேவனை நம்பிய அவன் அநேக ஜாதிகளுக்குத் தகப்பன்.
- 4:18–25 — நம்பிக்கைக்கு இடமில்லாதபோதும் நம்பிக்கையோடே ஆபிரகாம் உண்மைகளை எதிர்கொண்டான்: ஏறக்குறைய நூறு வயதில் அவனுடைய சொந்தச் சரீரம் செத்ததுபோலிருந்தது; சாராளால் பிள்ளை பெற முடியவில்லை. ஆனாலும் அவன் தடுமாறவில்லை; தேவன் வாக்களித்ததைச் செய்ய வல்லவர் என்று முழு நிச்சயமாயிருந்தான். 'எண்ணப்பட்டது' என்ற அந்த வார்த்தை, இயேசுவை எழுப்பின தேவனை நம்புகிற நமக்காகவும் எழுதப்பட்டது.
முக்கிய வசனம்: ரோமர் 4:3 · அதனால் என்ன: வேறொருவருடைய பண்பாட்டுக்கோ சாதிக்கோ சொந்தமானதுபோலத் தோன்றும் ஒரு விசுவாசத்துக்குத் தாங்கள் வெளியாட்கள் என்ற அமைதியான கவலையைப் பல இந்திய விசுவாசிகள் சுமக்கிறார்கள். ஆபிரகாமின் குடும்பம் ஒருபோதும் பிறப்பாலோ, சடங்காலோ, பின்னணியாலோ வரையறுக்கப்படவில்லை, தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தை நம்புவதாலேயே வரையறுக்கப்பட்டது என்பதே பவுலின் பதில். சரியான வம்சாவளியால் யாரும் அதில் சேர்வதில்லை; எல்லாரும் ஒரே வழியில் சேர்கிறார்கள்.