ഇന്ത്യയിൽ ഭൂമിയെച്ചൊല്ലി വ്യവഹാരം നടത്തിയിട്ടുള്ള ഏവർക്കും അറിയാം, ഒരു രേഖയിലെ തീയതിക്ക് എല്ലാം തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്. ഒരു നിയമം മാറുന്നതിനു മുമ്പ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ആധാരം നിലനിൽക്കുന്നു; അതിനുശേഷം രജിസ്റ്റർ ചെയ്തത് നിലനിന്നേക്കില്ല. പൗലൊസ് കൃത്യമായി അത്തരമൊരു വാദമാണ് ഉന്നയിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എതിരാളികൾക്ക് ഇങ്ങനെ പറയാമായിരുന്നു: ശരി, വിശ്വാസം പ്രധാനമാണ്; എന്നാൽ ഒരു കുടുംബത്തെ ഇസ്രായേലാക്കിയ ഉടമ്പടി അടയാളമായ പരിച്ഛേദനയുടെ മനുഷ്യനായിരുന്നു അബ്രഹാം. അതിനാൽ പൗലൊസ് ഫയൽ തുറന്ന് തീയതികൾ പരിശോധിക്കുന്നു. ഉൽപത്തിയിൽ, 15-ാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവം അബ്രഹാമിനെ നീതിമാനായി എണ്ണുന്നു; പരിച്ഛേദന വരുന്നത് 17-ാം അധ്യായത്തിലാണ്. ആശ്രയം ആദ്യം വന്നു; അടയാളം പിന്നീട്, ഇതിനകം നൽകപ്പെട്ട ഒന്നിന്മേലുള്ള മുദ്രയായി വന്നു. താളുകളുടെ ക്രമം തന്നെ കേസ് മുഴുവനായിത്തീരുന്നു.
കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: അഞ്ചാം അങ്കം — സഭ; എന്നാൽ ഇസ്രായേലിന്റെ വിളിയായ മൂന്നാം അങ്കം വരെ പിന്നോട്ടു നീളുന്നത്. യെഹൂദനും വിജാതീയനും ഒരുപോലെ ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ ദൈവത്തോടു നിരപ്പാക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് പൗലൊസ് ഇപ്പോൾ വാദിച്ചതേയുള്ളൂ (റോമർ 3). ഇപ്പോൾ യെഹൂദജനതയുടെ സ്ഥാപകകഥയ്ക്കെതിരെ അദ്ദേഹം ആ അവകാശവാദം പരീക്ഷിക്കുന്നു. സുവിശേഷം ഒരു പുതുമയായിരുന്നെങ്കിൽ അബ്രഹാം അതിനെ ഖണ്ഡിക്കുമായിരുന്നു; എന്നാൽ അബ്രഹാം അതിന്റെ ആദ്യ സാക്ഷിയാണെന്നും, ഒരു ജനതയെക്കാൾ വലിയ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പിതാവാണെന്നുമാണ് പൗലൊസ് വാദിക്കുന്നത്.
ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലൊസിന്റെ അവകാശവാദത്തെ ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വന്തം തിരുവെഴുത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാൻ: ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തത്തിൽ ആശ്രയിച്ചതിനാൽ അബ്രഹാം നീതിമാനായി കണക്കിടപ്പെട്ടു; അതിനാൽ വിശ്വസിക്കുന്ന യെഹൂദന്മാരുടെ എന്നപോലെ വിശ്വസിക്കുന്ന വിജാതീയരുടെയും പിതാവാണ് അദ്ദേഹം.
- 4:1–8 — അബ്രഹാം എന്തു കണ്ടെത്തി? അദ്ദേഹം ദൈവത്തെ വിശ്വസിച്ചു, അത് അദ്ദേഹത്തിനു നീതിയായി കണക്കിട്ടു എന്ന് ഉൽപത്തി പറയുന്നു. കൂലി കടമായി കൊടുക്കേണ്ടതാണ്; എന്നാൽ ദാനം സൗജന്യമായി കണക്കിടപ്പെടുന്നു. ദൈവം പാപം കണക്കിടാത്ത മനുഷ്യനെ ഭാഗ്യവാൻ എന്നു പറയുമ്പോൾ ദാവീദും ഇതുതന്നെ പറയുന്നു (സങ്കീർത്തനം 32).
- 4:9–12 — ഈ ഭാഗ്യം പരിച്ഛേദനക്കാർക്കു മാത്രമുള്ളതാണോ? പരിച്ഛേദന ഏൽക്കുന്നതിനു മുമ്പാണ് അബ്രഹാം നീതിമാനായി എണ്ണപ്പെട്ടത് എന്ന് പൗലൊസ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഇതിനകം ഉണ്ടായിരുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ മുദ്രയായിരുന്നു പരിച്ഛേദന; അതിനാൽ പരിച്ഛേദനയില്ലാത്ത വിശ്വാസികളുടെയും, അതേ ആശ്രയത്തിൽ നടക്കുന്ന പരിച്ഛേദനയുള്ളവരുടെയും പിതാവാണ് അദ്ദേഹം.
- 4:13–17 — അബ്രഹാം ലോകത്തെ അവകാശമാക്കും എന്ന വാഗ്ദത്തം ന്യായപ്രമാണത്താലല്ല, വിശ്വാസത്താലാണ് വന്നത് — അത് കൃപയിൽ അധിഷ്ഠിതമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ സന്തതിക്കും ഉറപ്പായിരിക്കേണ്ടതിന്. മരിച്ചവർക്കു ജീവൻ നൽകുകയും ഇല്ലാത്തവയെ ഉള്ളവയായി വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അനേകം ജനതകളുടെ പിതാവാണ്.
- 4:18–25 — ആശയ്ക്കു വിരോധമായി ആശയോടെ, അബ്രഹാം വസ്തുതകളെ നേരിട്ടു: ഏകദേശം നൂറു വയസ്സായപ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരം മരിച്ചതിനു തുല്യമായിരുന്നു; സാറായ്ക്ക് മക്കളെ പ്രസവിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു ചെയ്യാൻ അവിടുന്നു ശക്തനാണെന്ന് പൂർണ്ണമായി ഉറച്ച് അദ്ദേഹം സംശയിച്ചില്ല. 'കണക്കിട്ടു' എന്ന ആ വാക്ക് യേശുവിനെ ഉയിർപ്പിച്ച ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന നമുക്കുവേണ്ടിയും എഴുതപ്പെട്ടതാണ്.
മുഖ്യ വാക്യം: റോമർ 4:3 · അതുകൊണ്ട് എന്ത്: മറ്റാരുടെയോ സംസ്കാരത്തിനോ ജാതിക്കോ അവകാശപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്ന ഒരു വിശ്വാസത്തിന് തങ്ങൾ പുറമെയുള്ളവരാണോ എന്ന നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ആശങ്ക പല ഇന്ത്യൻ വിശ്വാസികളും ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നു. അബ്രഹാമിന്റെ കുടുംബം ഒരിക്കലും ജനനത്താലോ ആചാരത്താലോ പശ്ചാത്തലത്താലോ നിർവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല, ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിനാലാണ് എന്നതാണ് പൗലൊസിന്റെ മറുപടി. ശരിയായ വംശപാരമ്പര്യത്തിലൂടെ ആരും അതിൽ ചേരുന്നില്ല; എല്ലാവരും ഒരേ വിധത്തിലാണ് അതിൽ ചേരുന്നത്.