← எல்லா அதிகாரங்களும்
1015 / 1113 · ரோமர் 5 · சபையும் நிருபங்களும் · ஏறக்குறைய கி.பி. 56–57

இரண்டு மனிதர்கள், இரண்டு மனிதகுலங்கள்

ஆவணப்படுத்தப்பட்டது
வாசிக்க

பல இந்தியக் கிராமங்களில், ஒரு கடன் அதை வாங்கியவனுடன் சாவதில்லை. கந்துவட்டிக்காரன் மகன்களிடம் வருகிறான், சில சமயம் பேரன்களிடமும் — அவர்கள் எதிலும் கையெழுத்திடவில்லை, ஆனால் அந்தக் கடன் கட்டிய வீட்டில் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் அதைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனாலும் அது அவர்களுடைய முழு வாழ்க்கையையும் வடிவமைக்கிறது. பவுல் மனிதகுலத்தை ஏறக்குறைய அப்படியே நினைக்கிறார். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் தொடங்காத ஒரு கதைக்குள் பிறக்கிறார்கள் — ஆதாம் வரை பின்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு கதை; அதில் பாவமும் மரணமும் குடும்ப நிலையாகிவிட்டன. ஆனால் ரோமர் 5 இறுதியில் பரம்பரைக் கடனைப் பற்றியது அல்ல. குடும்பத்தின் இரண்டாம் தலைவரைப் பற்றியது; அவருடைய ஒரே செயல் அதை ரத்து செய்கிறது — அதற்கு மேலும் செய்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இரண்டாம் பகுதியான வீழ்ச்சி, நான்காம் பகுதியான கிறிஸ்துவைச் சந்திக்கிறது. ஆபிரகாமின் குடும்பம் விசுவாசத்தால் வரையறுக்கப்படுகிறது என்று பவுல் காட்டியிருக்கிறார் (ரோமர் 4). இப்போது இன்னும் பின்னோக்கி, வேதாகமக் கதையின் தொடக்கத்துக்குச் செல்கிறார். ஆதியாகமம் 3இல் ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமை முழு மனித இனத்தையும் மரணத்தை நோக்கிய பாதையில் செலுத்தியது; கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதல் ஒரு புதிய மனிதகுலத்தைத் தொடங்குகிறது. வேதாகமக் கதை இங்கே இரண்டு மனிதர்களாகவும், அவர்களிடமிருந்து பாயும் இரண்டு உலகங்களாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனோடு சரியான உறவுக்குக் கொண்டுவரப்படுவது எதைக் கொண்டுவருகிறது என்று காட்டுவது — சமாதானம், சேரும் சிலாக்கியம், நம்பிக்கை — அதை ஒரு உலகளாவிய கதையில் வேரூன்றச் செய்வது: ஆதாமின் மூலம் தவறிப்போனதைக் கிறிஸ்துவின் மூலம் தேவன் செய்ததே மேற்கொள்கிறது.

வசனம் வசனமாக
  • 5:1–5 — விசுவாசத்தினாலே நீதிமான்களாக்கப்பட்டிருப்பதால், தேவனிடத்தில் சமாதானம் பெற்று, கிருபையில் நிற்கிறோம். உபத்திரவங்களிலும் மேன்மைபாராட்டலாம், ஏனெனில் உபத்திரவம் பொறுமையையும், பொறுமை பரீட்சையையும், பரீட்சை நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறது; அந்த நம்பிக்கை நம்மை வெட்கப்படுத்தாது, ஏனெனில் தேவனுடைய அன்பு ஆவியானவரால் நம்முடைய இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது.
  • 5:6–11 — நாம் இன்னும் பலவீனராயிருக்கும்போதே, கிறிஸ்து அக்கிரமக்காரருக்காக மரித்தார். நல்லவனுக்காக மரிக்கக் கூட ஒருவரும் அரிதாகவே துணிவார்; நாம் பாவிகளாயிருக்கையில் கிறிஸ்து நமக்காக மரித்ததினாலே தேவன் நம்மேல் வைத்த தமது அன்பை விளங்கப்பண்ணுகிறார். பகைவர்களாயிருக்கையில் அவருடைய மரணத்தினால் ஒப்புரவாக்கப்பட்டோமென்றால், அவருடைய ஜீவனால் இரட்சிக்கப்படுவது எவ்வளவு நிச்சயம்.
  • 5:12–14 — ஒரே மனிதனாலே பாவம் உலகத்தில் பிரவேசித்தது, பாவத்தினாலே மரணம் வந்தது; எல்லாரும் பாவஞ்செய்தபடியால் மரணம் எல்லாருக்கும் வந்தது. நியாயப்பிரமாணத்துக்கு முன்பே, ஆதாம் முதல் மோசே வரை மரணம் ஆண்டது; ஆதாம் வரப்போகிறவருக்கு முன்னடையாளமாயிருந்தான்.
  • 5:15–21 — ஆனாலும் ஈவு மீறுதலைப் போன்றதல்ல. ஒரே மீறுதல் எல்லாருக்கும் ஆக்கினைத்தீர்ப்பைக் கொண்டுவந்தது; ஒரே நீதியின் செயல் எல்லாருக்கும் நீதிமானாக்குதலையும் ஜீவனையும் கொண்டுவருகிறது. நியாயப்பிரமாணம் வந்தது, மீறுதல் பெருகியது; ஆனால் கிறிஸ்துவின் மூலம் கிருபை ஆளும்படி, பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.
⚖︎ 'ஜென்மபாவம்' பற்றி ரோமர் 5:12 எதைக் குறிக்கிறது — எல்லா மனிதர்களும் ஆதாமின் குற்றத்தைச் சுதந்தரிக்கிறார்களா, அல்லது அவனுடைய நிலையையா?
வரம்புகள்
ஆதாமின் பாவத்தைப் பவுல் உலகளாவிய மரணத்துடனும் எல்லா மக்களும் பாவம் செய்வதுடனும் தெளிவாக இணைக்கிறார்; அந்த இணைப்பு எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பது விவரிக்கப்படவில்லை; குறைந்தது கி.பி. 4ஆம்–5ஆம் நூற்றாண்டுகள் முதல் கிறிஸ்தவ மரபுகள் அதை வெவ்வேறு விதமாக வாசித்திருக்கின்றன.
கருத்துகள்
  • அகஸ்டீனிய, சீர்திருத்தக் கருத்து: முழு மனிதகுலமும் ஆதாமின் சீர்கேட்டில் மட்டுமல்ல, அவனுடைய குற்றத்திலும் பங்குகொள்கிறது. அகஸ்டீனின் லத்தீன் உரை 5:12ஐ 'அவனுக்குள் எல்லாரும் பாவஞ்செய்தார்கள்' என்று வாசித்தது; பிற்காலச் சீர்திருத்த இறையியல் ஆதாமை மனித இனத்தின் உடன்படிக்கைத் தலைவனாகப் பேசியது.
  • கிழக்கு ஆர்த்தடாக்ஸ் 'முன்னோர் பாவம்': மனிதர்கள் ஆதாமிடமிருந்து சாவுக்குரிய தன்மையையும், காயப்பட்ட, பாவத்துக்குச் சாயும் சுபாவத்தையும் சுதந்தரிக்கிறார்கள், ஆனால் அவனுடைய தனிப்பட்ட குற்றத்தை அல்ல; கிரேக்கச் சொற்றொடர் வழக்கமாக 'எல்லாரும் பாவஞ்செய்தபடியால்' என்று வாசிக்கப்படுகிறது.
  • பல நவீன விளக்கவுரையாளர்கள்: பாவத்தையும் மரணத்தையும் உலகில் கட்டவிழ்ந்த ஒரு சக்தியாகப் பவுல் விவரிக்கிறார்; எல்லா மக்களும் தங்கள் சொந்தப் பாவத்தால் அதில் சேர்கிறார்கள்; சிலர் ஆதாமை மனிதகுலத்தின் ஒரு உருவகமாகவும் வாசிக்கிறார்கள்; அவனுடைய வரலாற்றுத்தன்மை பற்றிய கருத்துகள் பெருமளவு வேறுபடுகின்றன.
எங்கள் வாசிப்பு: பவுலின் சொந்த அழுத்தம் மனித இனத்தின் ஒருமைப்பாட்டின்மேல் இருக்கிறது — ஆதாமுக்குள், அதைவிட அதிகமாகக் கிறிஸ்துவுக்குள் — கிருபை பாவத்தைவிடப் பெரியது என்பதன்மேலும். சுதந்தரிப்பின் விரிவான பொறிமுறை பிற்காலத்து இறையியல் கேள்வி; அதைத் தீர்த்துவைப்பதற்குப் பதிலாகக் கருத்துகளின் வீச்சைக் குறிப்பிடுகிறோம்.
இது என்ன காட்டுகிறதுஇந்த அதிகாரம் ஆதியாகமம் 3இன்மேலும், ஆதாமின் மரபைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் ஒரு யூத மரபின்மேலும் நேரடியாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது; அந்த மரபு ஏறக்குறைய கி.பி. 100ஐச் சேர்ந்த யூத எழுத்துகளான 2 எஸ்திராஸ் (4 எஸ்றா), 2 பாரூக் ஆகியவற்றிலும் காணப்படுகிறது. ஜென்மபாவம் பற்றிய பிற்காலக் கிறிஸ்தவப் போதனைக்கு இதுவே முக்கிய வேதாகம அடிப்படை.
ஆதாரம் எங்கே நிற்கிறதுஆதாமைப் பற்றியோ பாவத்தின் தோற்றத்தைப் பற்றியோ உள்ள கூற்றுகளை வரலாறும் தொல்லியலும் சோதிக்க முடியாது; இவை உரை முன்வைக்கும் இறையியல் கூற்றுகள். பவுல் ஒரே வரலாற்று முதல் மனிதனை முன்னனுமானித்தாரா, அப்படியானால் அதிலிருந்து என்ன பின்தொடர்கிறது என்பது கிறிஸ்தவர்களிடையே சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: ரோமர் 5:8  ·  அதனால் என்ன: இந்தியச் சபைகளில் அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் வசனங்களில் ரோமர் 5:8 ஒன்று; அதற்கு நல்ல காரணம் உண்டு: தேவனுடைய அன்பு முதலில் தங்களைச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டவர்களுக்கான வெகுமதி அல்ல. பிறப்பால் தரவரிசைப்படுத்தப்படும் எந்தச் சமுதாயத்துக்கும் ஆதாம்-கிறிஸ்து ஒப்பீடு தாழ்மைப்படுத்தும் ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறது: தேவனுக்கு முன்பாக, எல்லாரும் ஒரே சுதந்தரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள்; எல்லாருக்கும் ஒரே ஈவு வழங்கப்படுகிறது.

← நம்பிக்கையினால் நீதிமானாக எண்ணப்பட்ட ஆபிரகாம்நம்பிக்கையினால் நீதிமானாக எண்ணப்பட்ட ஆபிரகாமை (ரோமர் 4) நீங்கள் இப்போதுதான் வாசித்தீர்கள்; இப்போது பவுல் ஆதாமையும் கிறிஸ்துவையும் அருகருகே வைக்கிறார். அடுத்து, வெளிப்படையான ஆட்சேபணையை எதிர்கொள்கிறார் — பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை பெருகுமானால், ஏன் தொடர்ந்து பாவம் செய்யக்கூடாது? (ரோமர் 6).பாவத்துக்கு மரித்தவர்கள், தேவனுக்குப் பிழைத்திருப்பவர்கள் →
← எல்லா அதிகாரங்களும்