நீண்ட ஒரு நாளின் முடிவில் கூட்டம் நிறைந்த ஒரு மாவட்ட நீதிமன்றத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். வழக்குக்குப் பின் வழக்கு விசாரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு பிரதிவாதியும் குற்றவாளி என்று தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறார் — பணக்காரனும் கூலித் தொழிலாளியும், மதகுருவும் பிக்பாக்கெட்காரனும். அறை அமைதியாகிவிட்டது. அப்போது நீதிபதி யாரும் எதிர்பாராத ஒன்றைச் செய்கிறார்: இருக்கையிலிருந்து இறங்கி, அபராதத்தைத் தாமே செலுத்தி, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை விடுதலையானவர்கள் என்று அறிவிக்கிறார். எல்லாச் சித்திரங்களையும் போல அபூரணமானதாக இருந்தாலும், அந்தச் சித்திரம் ரோமர் 3க்கு அருகில் வருகிறது. இரண்டரை அதிகாரங்களாகப் பவுல் தம் வழக்கைக் கட்டியெழுப்பி, ஒவ்வொரு வாயும் அடைக்கப்படும் வரை கொண்டுவந்திருக்கிறார். பின்பு, இரண்டு வார்த்தைகளுடன் — இப்பொழுதோ — முழு நிருபமும் திசை மாறுகிறது. மக்களைத் தம்மோடு சரியான உறவுக்குக் கொண்டுவரத் தேவன் செயல்பட்டிருக்கிறார்; அது விசுவாசத்தினால் பெற்றுக்கொள்ளப்படும் ஈவாக வருகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — பவுல் எப்போதும் சொல்வதுபோலவே தெளிவாகச் சொல்லப்பட்ட சுவிசேஷத்தின் இருதயம். ஆபிரகாமுக்குத் தேவன் கொடுத்த வாக்குறுதிகள், இஸ்ரவேலுக்கு நியாயப்பிரமாணம் என்ற ஈவு, தேவனுக்கு உண்மையாயிருப்பதில் மனிதகுலத்தின் தோல்வி ஆகியவற்றை வேதாகமக் கதை காட்டியிருக்கிறது. அதைக் குறித்துத் தேவன் இயேசுவில் என்ன செய்திருக்கிறார் என்று ரோமர் 3:21–26 சொல்கிறது: நியாயப்பிரமாணத்தாலும் தீர்க்கதரிசிகளாலும் சாட்சி பெற்ற ஒரு நீதி, இப்போது யூதருக்கும் புறஜாதியாருக்கும் ஒரே நிபந்தனைகளில் வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: முழு மனிதகுலமும் பாவத்துக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறது என்ற வழக்கை முடிப்பது; தீர்வை அறிவிப்பது: இயேசுவின் மேலுள்ள விசுவாசத்தினால் தேவன் மக்களை நீதிமான்களாக்குகிறார்; அவருடைய மரணம் தேவனை நீதியுள்ளவராகவும் நீதிமானாக்குகிறவராகவும் காட்டுகிறது.
- 3:1–8 — அப்படியானால் யூதனுக்கு என்ன மேன்மை? அநேக விதத்திலும் உண்டு: தேவனுடைய வார்த்தைகள் அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. அவர்களுடைய அவிசுவாசம் தேவனுடைய உண்மையை அவமாக்குவதில்லை. தம் போதனை 'நன்மை வரும்படி தீமை செய்வோம்' என்று அர்த்தப்படுத்துகிறது என்ற அவதூறைப் பவுல் மறுக்கிறார்.
- 3:9–20 — யூதரும் கிரேக்கரும் ஒரே விதமாகப் பாவத்துக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறார்கள். சங்கீதங்களிலிருந்தும் ஏசாயாவிலிருந்தும் வரிகளைப் பவுல் கோர்க்கிறார் — நீதிமான் ஒருவனாகிலும் இல்லை. ஒவ்வொரு வாயும் அடைக்கப்படும்படி நியாயப்பிரமாணம் பேசுகிறது; நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியைகளினாலே எந்த மனிதனும் நீதிமானாக்கப்படுவதில்லை, ஏனெனில் நியாயப்பிரமாணத்தினால் பாவத்தை அறிகிற அறிவு வருகிறது.
- 3:21–26 — இப்பொழுதோ நியாயப்பிரமாணமின்றி, இயேசு கிறிஸ்துவின் மேலுள்ள விசுவாசத்தினால், விசுவாசிக்கிற எல்லாருக்கும் தேவனுடைய நீதி வெளியாக்கப்பட்டிருக்கிறது. எல்லாரும் பாவஞ்செய்து தேவமகிமையற்றவர்களாகி, கிறிஸ்து இயேசுவிலுள்ள மீட்பைக்கொண்டு, அவருடைய கிருபையினாலே இலவசமாய் நீதிமான்களாக்கப்படுகிறார்கள்; தேவன் அவரைக் கிருபாதார பலியாக ஏற்படுத்தினார் — தம் நீதியைக் காட்டி, இயேசுவின் மேல் விசுவாசமுள்ளவனை நீதிமானாக்குகிறவராயிருக்கும்படி.
- 3:27–31 — ஆகவே மேன்மைபாராட்டுதல் நீக்கப்பட்டது. நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியைகளின்றி விசுவாசத்தினாலே மனிதன் நீதிமானாக்கப்படுகிறான். தேவன் ஒருவரே என்பதால், அவர் யூதருக்கு மாத்திரம் அல்ல, புறஜாதிகளுக்கும் தேவன். விசுவாசம் நியாயப்பிரமாணத்தை அவமாக்குகிறதோ? இல்லை — அதை நிலைநிறுத்துகிறது.
- லூத்தருடன் தொடர்புடைய பாரம்பரியப் புராட்டஸ்டன்ட் வாசிப்பு: அறநெறி அல்லது மத முயற்சியால் தேவனுடைய தயவைச் சம்பாதிக்கும் எந்த முயற்சியையும் பவுல் எதிர்க்கிறார்; நீதிமானாக்குதல் குற்றவாளிகளுக்குத் தேவன் அளிக்கும் இலவச விடுதலைத் தீர்ப்பு.
- ஈ. பி. சாண்டர்ஸ் (E. P. Sanders), ஜேம்ஸ் டன் (James Dunn), என். டி. ரைட் (N. T. Wright) ஆகியோருடன் தொடர்புடைய 'புதிய கண்ணோட்டம்': முதல் நூற்றாண்டு யூத மதம் இரட்சிப்பைச் சம்பாதிக்கும் மதம் அல்ல; 'நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியைகள்' பெரும்பாலும் விருத்தசேதனம், உணவுச் சட்டங்கள், ஓய்வுநாள் போன்ற யூதரைப் புறஜாதியாரிடமிருந்து பிரித்த அடையாளங்களைக் குறிக்கிறது; தேவனுடைய குடும்பம் விசுவாசத்தினால் எல்லாருக்கும் திறந்திருக்கிறது என்பதே பவுலின் கருத்து.
- பல அறிஞர்கள் இப்போது இரண்டின் கூறுகளையும் கொண்டிருக்கிறார்கள்: பவுல் யூத-புறஜாதி எல்லைகளைக் கையாளுகிறார்; அதோடு, எந்த மனிதச் செயல்திறனும் யாரையும் தேவனோடு சரியான உறவுக்குக் கொண்டுவர முடியாது என்ற ஆழமான கூற்றையும் முன்வைக்கிறார்.
முக்கிய வசனம்: ரோமர் 3:23–24 · அதனால் என்ன: ரோமர் 3 எல்லாரையும் சமப்படுத்துகிறது. எந்தச் சாதியும், சமூகமும், கல்வியும், மதப் பதிவும் ஒருவரைத் தேவனுக்கு முன்பாக வேறு எவருக்கும் மேலாக வைப்பதில்லை — எல்லாரும் குறைவுபடுகிறார்கள், எல்லாரும் ஒரே நிபந்தனைகளில் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். அது பெருமையுள்ளவர்களுக்குத் தாழ்மைப்படுத்துவதும், வெட்கப்படுகிறவர்களுக்கு நற்செய்தியுமாகும். பவுலின் முடிவு இறையியல் மட்டுமல்ல, நடைமுறையானதும்கூட: யாரும் மேன்மைபாராட்ட முடியாதென்றால், யாரும் யாரையும் இழிவாகப் பார்க்க முடியாது.