பெரிய தலைநகரத்திலுள்ள, நீங்கள் ஒருபோதும் சந்திக்காத ஒரு குடும்பத்துக்கு, உங்களைத் தங்கவைத்து உங்கள் அடுத்த பயணத்துக்கு நிதியுதவி செய்யும்படி கேட்டு எழுதுவதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். உங்களைக் கவனமாக அறிமுகப்படுத்திக்கொள்வீர்கள்; நீங்கள் உண்மையில் எதற்காக நிற்கிறீர்கள் என்று விளக்குவீர்கள். ரோமர் நிருபம் அதுதான். கொரிந்து நிருபங்களின் புயலுக்குப் பின்பு பவுல் கடைசியில் கொரிந்துவை அடைந்திருக்கிறார். சேகரிப்பை எருசலேமுக்குக் கொண்டுசெல்லவிருக்கிறார்; அதன் பின்பு ஸ்பானியாவுக்குப் போகும் வழியில் ரோமைச் சந்திக்க நம்புகிறார். அங்குள்ள விசுவாசிகள் அவரைப் பற்றி வதந்திகளைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே அவர் தம் நிருபங்களில் மிக நீண்டதும் மிகக் கவனமாக வாதிடப்பட்டதுமானதை எழுதுகிறார் — தம்மைப் பற்றி அல்ல, தாம் வெட்கப்படாத நற்செய்தியைப் பற்றியும், அதை அவசியமாக்கும் பிரச்சினையைப் பற்றியும் தொடங்குகிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — உலகின் தலைநகரை அடையும் சபை. எருசலேமில் தொடங்கிய சுவிசேஷம், பெயர் தெரியாத விசுவாசிகளால் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, ஏற்கனவே ரோமில் இருக்கிறது; இந்தச் சபையைப் பவுல் நிறுவவில்லை. பவுல் புரிந்துகொண்டபடி வேதாகமக் கதையின் முழு விரிவையும் ரோமர் முன்வைக்கிறது: தேவனை விட்டு விலகிய மனிதகுலம், இஸ்ரவேலின் அழைப்பு, கிறிஸ்துவின் மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும், ஆவியானவர், படைப்பின் புதுப்பித்தல். 1ஆம் அதிகாரம் மையக்கருத்தைச் சொல்லி, அவற்றில் முதலாவதுடன் — மனிதன் விலகிப்போனதுடன் — தொடங்குகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ரோம விசுவாசிகளுக்குப் பவுலை அறிமுகப்படுத்துவது; நிருபத்தின் மையக்கருத்தைச் சொல்வது — யூதருக்கும் புறஜாதியாருக்கும் ஒரே விதமாகச் சுவிசேஷத்தில் வெளிப்படும் தேவனுடைய இரட்சிக்கும் நீதி — முழு மனிதகுலத்துக்கும் அது ஏன் தேவை என்று காட்டத் தொடங்குவது.
- 1:1–7 — இயேசு கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரனாகவும், அப்போஸ்தலனாக அழைக்கப்பட்டவனாகவும் பவுல் அவர்களை வாழ்த்துகிறார். சுவிசேஷம் தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் வாக்களிக்கப்பட்டது; அது தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்து, உயிர்த்தெழுதலினால் பலத்துடன் தேவனுடைய குமாரனாக நிரூபிக்கப்பட்ட தேவனுடைய குமாரனைப் பற்றியது.
- 1:8–15 — அவர்களுடைய விசுவாசம் எங்கும் பிரசித்தமாயிருப்பதற்காகத் தேவனை ஸ்தோத்திரிக்கிறார்; ஒருவரையொருவர் பலப்படுத்தும்படி நீண்டகாலமாக அவர்களைச் சந்திக்க விரும்பியதாகச் சொல்கிறார். கிரேக்கருக்கும் மற்றவர்களுக்கும், ஞானிகளுக்கும் மூடருக்கும், எல்லா மக்களுக்கும் அவர் கடனாளியாயிருக்கிறார்.
- 1:16–17 — மையக்கருத்து: பவுல் சுவிசேஷத்தைக் குறித்து வெட்கப்படார், ஏனெனில் முந்தி யூதனுக்கும் பின்பு கிரேக்கனுக்கும், விசுவாசிக்கிற எவனுக்கும் இரட்சிப்பு உண்டாவதற்கு அது தேவனுடைய பெலனாயிருக்கிறது. அதிலே தேவனுடைய நீதி விசுவாசத்தினால் விசுவாசத்துக்கென்று வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; விசுவாசத்தினாலே நீதிமான் பிழைப்பான்.
- 1:18–25 — சத்தியத்தை அடக்கிவைக்கும் மனித அக்கிரமத்துக்கு எதிராகத் தேவனுடைய கோபம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. தேவனுடைய வல்லமையும் தன்மையும் படைப்பில் தெளிவாயிருந்தன; ஆனாலும் மக்கள் அவரை மகிமைப்படுத்தவில்லை; அழிவில்லாத தேவனுடைய மகிமையை உருவங்களுக்கு மாற்றி, படைக்கப்பட்டவைகளை வணங்கினார்கள்.
- 1:26–32 — ஆகவே தேவன் அவர்களை அவர்கள் இச்சித்தவைகளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார். பெண்களும் ஆண்களும் இயற்கையான பாலுறவை ஒரே பாலினத்தவருடனான உறவுக்கு மாற்றிக்கொண்டதைப் பவுல் பெயரிடுகிறார்; பின்பு ஒரு நீண்ட பட்டியல் — பேராசை, பொறாமை, கொலை, வஞ்சகம், புறங்கூறுதல், அகந்தை, பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியாமை, இரக்கமின்மை — இப்படிப்பட்டவைகளை அங்கீகரிப்பவர்களையும்.
- பல சபைகள் — ரோமன் கத்தோலிக்க, ஆர்த்தடாக்ஸ், பெரும்பாலான சுவிசேஷ மரபுகள் உட்பட — ஒரே பாலினப் பாலுறவுச் செயல்கள் தாமே தேவனுடைய வடிவமைப்புக்கு மாறானவை என்று இந்தப் பகுதி போதிப்பதாக வாசிக்கின்றன; அதே நேரத்தில் ஒருபாலீர்ப்புள்ள ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும் அன்பையும் மரியாதையையும் அழைக்கின்றன.
- பவுல் குறிப்பிட்ட பழங்கால நடைமுறைகளை — அளவுமீறல், சுரண்டல், விக்கிரக வழிபாட்டுடன் பிணைந்த அல்லது சமமற்றவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளை — மனதில் கொண்டிருந்தார் என்றும், அவருடைய 'இயற்கை' என்ற கருத்து இன்று அறியப்படும் அர்ப்பணிப்புள்ள ஒரே பாலினக் கூட்டுறவுகளைக் குறித்துப் பேசவில்லை என்றும் வேறு சில கிறிஸ்தவர்களும் அறிஞர்களும் வாதிடுகிறார்கள்; சில சபைகள் அத்தகைய இணைவுகளை ஆசீர்வதிக்கின்றன.
முக்கிய வசனம்: ரோமர் 1:16 · அதனால் என்ன: பவுலின் தொடக்கம் பெருமையடிக்காமல் தைரியமாக இருக்கிறது: எந்தப் பின்னணியிலிருந்து வரும் எவரையும் இந்தச் செய்தி மாற்ற முடியும் என்று அவர் நம்புகிறார். மனிதத் தவறுகளைப் பற்றிய அவருடைய விவரிப்பு பரந்தது — அது விக்கிரகாராதனையையும் பாலியல் பாவங்களையும் உள்ளடக்குகிறது; ஆனால் ஏறக்குறைய எல்லாரையும் பிடிக்கும் புறங்கூறுதல், பொறாமை, அகந்தை ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்குகிறது. ஒரு வரியால் தாங்கள் தனியாகக் குறிவைக்கப்பட்டதாக உணரும் வாசகர்கள், அடுத்த அதிகாரம் அதே தேடுவிளக்கை நியாயந்தீர்ப்பவர்மேல் திருப்புகிறது என்று அறிய வேண்டும்.