2019–20இல் பாலைவன வெட்டுக்கிளிக் கூட்டங்களைக் கண்ட ராஜஸ்தான், குஜராத் விவசாயிகள் ஒரே விஷயங்களைச் சொல்கிறார்கள்: அவற்றைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே கேட்கும் இரைச்சல், பழுப்பு நிறமாக மாறும் வானம், மாலைக்குள் காணாமல்போகும் பச்சை வயல், ஒரு மேகத்துக்கு எதிராக இரும்புத் தட்டுகளை அடித்துக்கொண்டு நிற்கும் இயலாமை. வெட்டுக்கிளி வாதை கடந்துபோகும் புயல் அல்ல; அது தின்றுதீர்க்கும் ஒரு படை. யோவானின் முதல் கேட்போருக்கு இந்தப் பயம் யோவேலிலிருந்தும் யாத்திராகமத்திலிருந்தும் தெரிந்திருந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9இல் அவர் அந்தப் பழைய பயங்கரக் கனவை எடுத்து இன்னும் விசித்திரமாக்குகிறார் — மனித முகங்களும், சிங்கப் பற்களும், தேள் கொடுக்குகளும் கொண்ட வெட்டுக்கிளிகள்; அவற்றை நடத்துவது, 'அழிவு' என்று பொருள்படும் பெயருடைய ஒரு ராஜா.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆறாம் பகுதி — புதிய படைப்பு — வந்துகொண்டிருக்கிறது; ஆனால் தேவனை எதிர்த்து நின்ற ஓர் உலகத்தின்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பின் வழியாகவே அது வருவதாக வெளிப்படுத்தின விசேஷம் காட்டுகிறது. 8–9 அதிகாரங்களின் எக்காளங்கள் எகிப்தின்மேல் வந்த வாதைகளை எதிரொலிக்கின்றன: தம் மக்களை விடுவிக்கத் தேவன் ஒருகாலத்தில் பார்வோனின் பிடியை உடைத்ததுபோல, இந்த எச்சரிப்புகள் உலகின் அதிகாரங்களை அசைக்கின்றன. 9ஆம் அதிகாரம் ஐந்தாம், ஆறாம் எக்காளங்களைக் கொண்டுவருகிறது — அறிவிக்கப்பட்ட மூன்று 'ஐயோ'க்களில் முதல் இரண்டு; எச்சரிப்புகள் மனந்திரும்புதலை உண்டாக்கவில்லை என்ற கசப்பான குறிப்போடு அது முடிகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நியாயத்தீர்ப்பைக் கண்மூடித்தனமான கோபமாக அல்ல, எல்லைக்குட்பட்ட எச்சரிப்பாகக் காட்டுவது — வெட்டுக்கிளிகள் வேதனைப்படுத்தலாம், ஆனால் கொல்லக்கூடாது; தேவனால் முத்திரையிடப்பட்டவர்களைத் தொடவும் கூடாது — அடிகளின் மத்தியிலும் மனித இருதயங்கள் தங்கள் விக்கிரகங்களை எவ்வளவு ஆழமாகப் பற்றிக்கொள்ளக்கூடும் என்பதை வெளிப்படுத்துவது.
- 9:1–6 — ஐந்தாம் எக்காளம் ஊதப்பட்டபோது, விழுந்த ஒரு நட்சத்திரத்துக்குப் பாதாளத்தின் திறவுகோல் கொடுக்கப்படுகிறது. புகை எழும்புகிறது; அதோடு வெட்டுக்கிளிகளும் வெளிவருகின்றன. புல்லைச் சேதப்படுத்தாமல், தேவனுடைய முத்திரை இல்லாதவர்களை மட்டும், அதுவும் ஐந்து மாதங்கள் மட்டும் வேதனைப்படுத்த அவற்றுக்குக் கட்டளையிடப்படுகிறது. வேதனை மிகப் பெரிதாயிருப்பதால் மனிதர்கள் மரணத்தைத் தேடுகிறார்கள், ஆனால் அதைக் கண்டடையவில்லை.
- 9:7–12 — யோவான் அந்தக் கூட்டத்தைப் போர்க்குதிரைப் படையைப்போல விவரிக்கிறார்: கிரீடங்கள், மனித முகங்கள், ஸ்திரீகளின் தலைமயிர், இரும்பு மார்க்கவசங்கள், இரதங்களைப்போல இரைச்சலிடும் சிறகுகள். அவற்றின் ராஜா பாதாளத்தின் தூதன்; எபிரெய மொழியில் அபெத்தோன் என்றும் கிரேக்க மொழியில் அப்பொல்லியோன் என்றும் அவனுக்குப் பெயர் — இரண்டுக்கும் 'அழிக்கிறவன்' என்பதே பொருள். முதலாம் ஐயோ கடந்துபோயிற்று.
- 9:13–19 — ஆறாம் எக்காளம் ஊதப்பட்டபோது, பொன் பலிபீடத்திலிருந்து ஒரு சத்தம், ஐப்பிராத்து நதியருகே கட்டப்பட்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட மணிநேரத்துக்காக ஆயத்தமாக வைக்கப்பட்டிருந்த நான்கு தூதர்களை அவிழ்த்துவிடுகிறது. இருபது கோடி எண்ணிக்கையுள்ள குதிரைப்படை புறப்படுகிறது; சிங்கத் தலைகளுடைய குதிரைகள் அக்கினியையும் புகையையும் கந்தகத்தையும் கக்குகின்றன; மனுக்குலத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கு கொல்லப்படுகிறது.
- 9:20–21 — தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் பிசாசுகளையும், பொன், வெள்ளி, கல், மரம் ஆகியவற்றால் ஆன உயிரற்ற விக்கிரகங்களையும் வணங்குவதை விட்டுத் திரும்பவில்லை; தங்கள் கொலைகளையும், மாயவித்தைகளையும், வேசித்தனத்தையும், களவுகளையும் விட்டும் திரும்பவில்லை. இந்த அதிகாரம் அழிந்த ஓர் உலகத்தோடு அல்ல, மறுப்போடு முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9:20 · அதனால் என்ன: இங்கே மனதைக் கலக்கும் நேர்மை அந்த விசித்திர ஜந்துக்களில் அல்ல, கடைசி இரண்டு வசனங்களில் இருக்கிறது. துன்பம் மனிதர்களைத் தானாக மென்மையாக்குவதில்லை; அது அவர்களைக் கடினப்படுத்தவும் கூடும். போதுமான வேதனை யாரையும் தேவனை நேசிக்கக் கட்டாயப்படுத்திவிடும் என்ற எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் மறுக்கிறது. அந்தப் பயங்கரத்துக்கு அது எல்லைகளையும் வைக்கிறது: முத்திரையிடப்பட்டவர்கள் பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள், வேதனைக்கு ஒரு காலவரம்பு உண்டு. உண்மையான பேரழிவுகளைச் சந்திக்கும் வாசகர்கள் இரண்டையும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம் — தீமையின் உண்மையையும், தேவன் அதற்கு வைக்கும் எல்லையையும்.