അഗാധകൂപത്തിൽനിന്നുള്ള വെട്ടുക്കിളികൾ

2019–20-ലെ മരുഭൂമി വെട്ടുക്കിളിക്കൂട്ടങ്ങളെ നേരിട്ട രാജസ്ഥാനിലെയും ഗുജറാത്തിലെയും കർഷകർ ഒരേ കാര്യങ്ങളാണ് വിവരിക്കുന്നത്: കാണുന്നതിനു മുമ്പേ കേൾക്കുന്ന ഇരമ്പൽ, തവിട്ടുനിറമാകുന്ന ആകാശം, വൈകുന്നേരമാകുമ്പോഴേക്കും ഇല്ലാതാകുന്ന ഒരു പച്ചവയൽ, ഒരു മേഘത്തിനു നേരെ ഇരുമ്പുതകിടുകളിൽ അടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ നിസ്സഹായത. വെട്ടുക്കിളിബാധ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റല്ല; തിന്നുതീർക്കുന്ന ഒരു സൈന്യമാണ്. യോഹന്നാന്റെ ആദ്യ ശ്രോതാക്കൾക്ക് ഈ ഭീതി യോവേലിൽനിന്നും പുറപ്പാടിൽനിന്നും പരിചിതമായിരുന്നു. വെളിപ്പാട് 9-ൽ അദ്ദേഹം ആ പഴയ പേടിസ്വപ്നത്തെ എടുത്ത് കൂടുതൽ വിചിത്രമാക്കുന്നു — മനുഷ്യമുഖവും സിംഹപ്പല്ലും തേൾവിഷവുമുള്ള വെട്ടുക്കിളികൾ; അവയെ നയിക്കുന്നത് 'നാശം' എന്ന് അർത്ഥമുള്ള പേരുള്ള ഒരു രാജാവ്.

കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: ആറാം അങ്കം — പുതിയ സൃഷ്ടി — വരുന്നു; എന്നാൽ ദൈവത്തെ എതിർത്തുനിന്ന ഒരു ലോകത്തിന്മേലുള്ള ന്യായവിധിയിലൂടെയാണ് അത് എത്തുന്നതെന്ന് വെളിപ്പാട് കാണിക്കുന്നു. 8–9 അധ്യായങ്ങളിലെ കാഹളങ്ങൾ ഈജിപ്തിന്മേലുള്ള ബാധകളെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു: ഒരിക്കൽ തന്റെ ജനത്തെ സ്വതന്ത്രരാക്കാൻ ദൈവം ഫറവോന്റെ പിടി തകർത്തതുപോലെ, ഈ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ലോകശക്തികളെ പിടിച്ചുകുലുക്കുന്നു. 9-ാം അധ്യായം അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നു — പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട മൂന്നു 'കഷ്ടങ്ങളിൽ' ആദ്യത്തെ രണ്ടെണ്ണം; മുന്നറിയിപ്പുകൾ മാനസാന്തരം ഉളവാക്കിയില്ല എന്ന കഠിനമായ കുറിപ്പോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു.

ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: ന്യായവിധിയെ അന്ധമായ ക്രോധമായല്ല, പരിമിതമായ മുന്നറിയിപ്പായി കാണിക്കാൻ — വെട്ടുക്കിളികൾക്ക് ദണ്ഡിപ്പിക്കാം, കൊല്ലാൻ പാടില്ല; ദൈവം മുദ്രയിട്ടവരെ തൊടാനും പാടില്ല — അടികൾക്കിടയിൽപ്പോലും മനുഷ്യഹൃദയങ്ങൾ എത്ര ആഴത്തിൽ തങ്ങളുടെ വിഗ്രഹങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കാം എന്നു തുറന്നുകാട്ടാനും.

• 9:1–6 — അഞ്ചാം കാഹളം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, വീണുപോയ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന് അഗാധകൂപത്തിന്റെ താക്കോൽ നൽകപ്പെടുന്നു. പുക പുറത്തേക്കു പൊങ്ങുന്നു, അതോടൊപ്പം വെട്ടുക്കിളികളും; പുല്ലിനെ വെറുതെ വിടാനും ദൈവമുദ്ര ഇല്ലാത്തവരെ മാത്രം, അതും അഞ്ചു മാസത്തേക്കു മാത്രം, ഉപദ്രവിക്കാനും അവയ്ക്കു കല്പന ലഭിക്കുന്നു. വേദന അത്ര കഠിനമായതിനാൽ ആളുകൾ മരണം കൊതിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതു കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
• 9:7–12 — യോഹന്നാൻ ആ കൂട്ടത്തെ ഒരു യുദ്ധക്കുതിരസൈന്യം പോലെ വിവരിക്കുന്നു: കിരീടങ്ങൾ, മനുഷ്യമുഖങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടേതുപോലെയുള്ള മുടി, ഇരുമ്പുകവചങ്ങൾ, രഥങ്ങൾ പോലെ ഇരമ്പുന്ന ചിറകുകൾ. അവയുടെ രാജാവ് അഗാധകൂപത്തിന്റെ ദൂതനാണ് — എബ്രായയിൽ അബദ്ദോൻ എന്നും ഗ്രീക്കിൽ അപ്പൊല്ലുവോൻ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു; രണ്ടിന്റെയും അർത്ഥം 'സംഹാരകൻ' എന്നാണ്. ഒന്നാമത്തെ കഷ്ടം കഴിഞ്ഞു.
• 9:13–19 — ആറാം കാഹളം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, സ്വർണ്ണയാഗപീഠത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദം യൂഫ്രട്ടീസിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന, ഒരു നിശ്ചിത നാഴികയ്ക്കായി ഒരുക്കിനിർത്തിയിരുന്ന നാലു ദൂതന്മാരെ അഴിച്ചുവിടുന്നു. ഇരുപതു കോടി വരുന്ന ഒരു കുതിരപ്പട പുറപ്പെടുന്നു; സിംഹത്തലയുള്ള കുതിരകൾ തീയും പുകയും ഗന്ധകവും വമിക്കുന്നു; മനുഷ്യവർഗത്തിൽ മൂന്നിലൊന്നു കൊല്ലപ്പെടുന്നു.
• 9:20–21 — ശേഷിച്ചവർ ഭൂതങ്ങളെയും സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, കല്ല്, മരം എന്നിവകൊണ്ടുള്ള ജീവനില്ലാത്ത വിഗ്രഹങ്ങളെയും ആരാധിക്കുന്നതിൽനിന്ന് പിന്തിരിയുന്നില്ല; തങ്ങളുടെ കൊലപാതകങ്ങൾ, ആഭിചാരങ്ങൾ, ലൈംഗിക അധാർമികത, മോഷണങ്ങൾ എന്നിവയിൽനിന്നും പിന്തിരിയുന്നില്ല. അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നത് തകർന്ന ഒരു ലോകത്തിലല്ല, ഒരു നിരസിക്കലിലാണ്.

മുഖ്യ വാക്യം: വെളിപ്പാട് 9:20  ·  അതുകൊണ്ട് എന്ത്: ഇവിടത്തെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന സത്യസന്ധത ഭീകരജീവികളിലല്ല, അവസാനത്തെ രണ്ടു വാക്യങ്ങളിലാണ്. കഷ്ടത ആളുകളെ സ്വയമേവ മയപ്പെടുത്തുന്നില്ല; അത് അവരെ കഠിനരാക്കാം. വേണ്ടത്ര വേദനയുണ്ടായാൽ ആരെയും ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കാം എന്ന ആശയം വെളിപ്പാട് നിരസിക്കുന്നു. ഭീകരതയ്ക്ക് അതു പരിധികളും വെക്കുന്നു: മുദ്രയിടപ്പെട്ടവർ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, ദണ്ഡനത്തിന് ഒരു കാലാവധിയുണ്ട്. യഥാർത്ഥ ദുരന്തങ്ങൾ നേരിടുന്ന വായനക്കാർക്ക് ഇവ രണ്ടും ഗൗരവമായി എടുക്കാം — തിന്മയുടെ യാഥാർത്ഥ്യവും അതിന്മേൽ ദൈവം വെക്കുന്ന അതിരും.