2019–20 मधील वाळवंटी टोळधाडी ज्यांनी अनुभवल्या, ते राजस्थान आणि गुजरातमधील शेतकरी याच गोष्टींचे वर्णन करतात: टोळ दिसण्याआधी येणारा आवाज, तपकिरी होत जाणारे आकाश, संध्याकाळपर्यंत नाहीसे झालेले हिरवेगार शेत, आणि ढगासारख्या थव्यासमोर पत्र्याच्या थाळ्या बडवत राहण्याची असहायता. टोळधाड म्हणजे निघून जाणारे वादळ नव्हे; ते खात सुटणारे सैन्य असते. योहानाच्या पहिल्या श्रोत्यांना ही धास्ती योएल आणि निर्गम यांतून ठाऊक होती. प्रकटीकरण 9 मध्ये तो ते जुने दुःस्वप्न घेतो आणि ते अधिकच विचित्र करतो — माणसांसारखे चेहरे, सिंहांसारखे दात आणि विंचवांसारखे डंख असलेले टोळ, ज्यांचा राजा असा आहे की ज्याच्या नावाचा अर्थ 'विनाश' आहे.
कथेत हे कुठे आहे: सहावा अंक — नवी सृष्टी — येत आहे, पण प्रकटीकरण दाखवते की तो देवाला विरोध करत आलेल्या जगावरील न्यायातून येतो. अध्याय 8–9 मधील कर्णे मिसरवरील पीडांचा प्रतिध्वनी आहेत: देवाने एकदा आपल्या लोकांना मुक्त करण्यासाठी फारोची पकड मोडली, तसेच हे इशारे जगातील सत्तांना हादरवतात. अध्याय 9 पाचवा आणि सहावा कर्णा आणतो — घोषित केलेल्या तीन 'अनर्थां'पैकी पहिले दोन — आणि इशाऱ्यांनी पश्चात्ताप घडवला नाही या कठोर सुरावर संपतो.
हा अध्याय काय करतो: न्याय हा आंधळा संताप नसून मर्यादित इशारा आहे हे दाखवणे — टोळ यातना देऊ शकतात पण मारू शकत नाहीत, आणि देवाने शिक्का मारलेल्यांना स्पर्शही करू शकत नाहीत — आणि प्रहार होत असतानाही मानवी हृदये आपल्या मूर्तींना किती घट्ट धरून राहू शकतात हे उघड करणे.
- 9:1–6 — पाचवा कर्णा वाजतो तेव्हा पडलेल्या एका ताऱ्याला अथांग डोहाची किल्ली दिली जाते. धूर बाहेर पडतो आणि त्याबरोबर टोळ येतात; त्यांना गवत सोडून देण्याची, आणि ज्यांच्यावर देवाचा शिक्का नाही त्यांनाच, आणि तेही फक्त पाच महिने, इजा करण्याची आज्ञा दिली जाते. वेदना इतकी तीव्र असते की लोक मरणाची आस धरतात, पण त्यांना मरण सापडत नाही.
- 9:7–12 — योहान या थव्याचे वर्णन युद्धाच्या घोड्यांच्या सैन्यासारखे करतो: मुकुट, माणसांसारखे चेहरे, स्त्रियांसारखे केस, लोखंडी उरस्त्राणे, रथांसारखी गर्जना करणारे पंख. त्यांचा राजा अथांग डोहाचा दूत आहे, ज्याला इब्री भाषेत अबद्दोन आणि ग्रीक भाषेत अपुल्लोन म्हणतात — दोन्हींचा अर्थ 'विनाशक'. पहिला अनर्थ होऊन गेला.
- 9:13–19 — सहावा कर्णा वाजतो तेव्हा सोन्याच्या वेदीकडून आलेली एक वाणी फरात नदीजवळ बांधून ठेवलेल्या चार दूतांना मोकळे करते; ते एका नेमक्या घटकेसाठी तयार ठेवलेले होते. 200 दशलक्ष संख्येचे घोडदळ निघते; सिंहाच्या डोक्यांचे घोडे अग्नी, धूर आणि गंधक ओकतात, आणि मानवजातीचा एक तृतीयांश भाग मारला जातो.
- 9:20–21 — वाचलेले लोक भुतांची आणि सोने, चांदी, दगड व लाकूड यांच्या निर्जीव मूर्तींची उपासना सोडत नाहीत; ते आपले खून, चेटूक, लैंगिक अनैतिकता आणि चोऱ्या यांपासूनही वळत नाहीत. अध्याय उद्ध्वस्त जगावर नव्हे, तर नकारावर संपतो.
मुख्य वचन: प्रकटीकरण 9:20 · मग काय: येथील अस्वस्थ करणारा प्रामाणिकपणा राक्षसांमध्ये नाही, तर शेवटच्या दोन वचनांमध्ये आहे. दुःख लोकांना आपोआप मऊ करत नाही; ते त्यांना कठोरही करू शकते. पुरेशा वेदनेने कोणालाही देवावर प्रीती करायला भाग पाडता येईल, ही कल्पना प्रकटीकरण नाकारते. ते या भीषणतेला मर्यादाही घालते: शिक्का मारलेले सुरक्षित आहेत आणि यातनेला मुदत आहे. खऱ्या आपत्तींना तोंड देणारे वाचक या दोन्ही गोष्टी गांभीर्याने घेऊ शकतात — वाइटाचे वास्तव आणि देवाने त्याला घातलेली मर्यादा.