2019–20ರ ಮರುಭೂಮಿ ಮಿಡತೆಗಳ ಹಿಂಡುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ರಾಜಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಗುಜರಾತಿನ ರೈತರು ಒಂದೇ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ: ಅವು ಕಾಣುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಕೇಳಿಸುವ ಸದ್ದು, ಕಂದುಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವ ಆಕಾಶ, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಯವಾದ ಹಸಿರು ಹೊಲ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಮೋಡದ ವಿರುದ್ಧ ಉಕ್ಕಿನ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಡಿಯುವ ಅಸಹಾಯಕತೆ. ಮಿಡತೆಗಳ ಬಾಧೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲ; ಅದು ತಿಂದುಹಾಕುವ ಒಂದು ಸೈನ್ಯ. ಯೋಹಾನನ ಮೊದಲ ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಈ ಭೀತಿ ಯೋವೇಲನಿಂದಲೂ ವಿಮೋಚನಕಾಂಡದಿಂದಲೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಕಟಣೆ 9ರಲ್ಲಿ ಅವನು ಆ ಹಳೆಯ ದುಃಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ — ಮನುಷ್ಯರ ಮುಖಗಳು, ಸಿಂಹಗಳ ಹಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಚೇಳುಗಳ ಕೊಂಡಿಗಳಿರುವ ಮಿಡತೆಗಳು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವವನು ನಾಶನ ಎಂಬ ಅರ್ಥದ ಹೆಸರಿನ ಒಬ್ಬ ಅರಸನು.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಆರನೇ ಅಂಕ — ಹೊಸ ಸೃಷ್ಟಿ — ಬರುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ದೇವರನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ ಲೋಕದ ಮೇಲಿನ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಮೂಲಕ ಅದು ಬರುವುದನ್ನು ಪ್ರಕಟಣೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. 8–9ನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ತುತ್ತೂರಿಗಳು ಐಗುಪ್ತದ ಮೇಲಿನ ಬಾಧೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ: ಒಮ್ಮೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಫರೋಹನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಮುರಿದಂತೆಯೇ, ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳು ಲೋಕದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತವೆ. 9ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಐದನೆಯ ಮತ್ತು ಆರನೆಯ ತುತ್ತೂರಿಗಳನ್ನು — ಘೋಷಿಸಲಾದ ಮೂರು 'ವಿಪತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ' ಮೊದಲ ಎರಡನ್ನು — ತರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಠೋರ ಮಾತಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಕುರುಡು ಕೋಪವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಮಿತಿಯುಳ್ಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಲು — ಮಿಡತೆಗಳು ಹಿಂಸಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಕೊಲ್ಲಬಾರದು, ಮತ್ತು ದೇವರ ಮುದ್ರೆ ಹೊಂದಿದವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು — ಮತ್ತು ಪೆಟ್ಟುಗಳ ಕೆಳಗೂ ಮನುಷ್ಯರ ಹೃದಯಗಳು ತಮ್ಮ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಯಲುಪಡಿಸಲು.
- 9:1–6 — ಐದನೆಯ ತುತ್ತೂರಿ ಊದಿದಾಗ, ಬಿದ್ದ ಒಂದು ನಕ್ಷತ್ರಕ್ಕೆ ಅಗಾಧಸ್ಥಳದ ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಹೊಗೆ ಹೊರಗೆ ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಮಿಡತೆಗಳು — ಹುಲ್ಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದೇವರ ಮುದ್ರೆಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಅದೂ ಐದು ತಿಂಗಳು ಮಾತ್ರ ಹಾನಿಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಜ್ಞೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನೋವು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೆಂದರೆ ಜನರು ಮರಣವನ್ನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅದು ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.
- 9:7–12 — ಯೋಹಾನನು ಆ ಹಿಂಡನ್ನು ಯುದ್ಧಕುದುರೆಗಳ ಸೈನ್ಯದಂತೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ: ಕಿರೀಟಗಳು, ಮನುಷ್ಯರ ಮುಖಗಳು, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕೂದಲು, ಕಬ್ಬಿಣದ ಎದೆಕವಚಗಳು, ರಥಗಳಂತೆ ಘರ್ಜಿಸುವ ರೆಕ್ಕೆಗಳು. ಅವುಗಳ ಅರಸನು ಅಗಾಧಸ್ಥಳದ ದೂತನು; ಇಬ್ರಿಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಬದ್ದೋನ್, ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಪೊಲ್ಲುವೋನ್ — ಎರಡರ ಅರ್ಥವೂ ನಾಶಕ. ಮೊದಲನೆಯ ವಿಪತ್ತು ಕಳೆಯಿತು.
- 9:13–19 — ಆರನೆಯ ತುತ್ತೂರಿ ಊದಿದಾಗ, ಚಿನ್ನದ ಯಜ್ಞವೇದಿಯಿಂದ ಬಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ, ಯೂಫ್ರೇಟೀಸ್ ನದಿಯ ಬಳಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗಳಿಗೆಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ದೂತರನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಅಶ್ವದಳ ಹೊರಡುತ್ತದೆ; ಸಿಂಹದ ತಲೆಗಳುಳ್ಳ ಕುದುರೆಗಳು ಬೆಂಕಿ, ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ಗಂಧಕವನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
- 9:20–21 — ಉಳಿದವರು ದೆವ್ವಗಳನ್ನೂ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮರದ ನಿರ್ಜೀವ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಿರುಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ತಮ್ಮ ಕೊಲೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಟಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಲೈಂಗಿಕ ಅನೈತಿಕತೆಯನ್ನೂ ಕಳ್ಳತನಗಳನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುವುದು ಹಾಳಾದ ಲೋಕದ ಮೇಲಲ್ಲ, ನಿರಾಕರಣೆಯ ಮೇಲೆ.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಪ್ರಕಟಣೆ 9:20 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಇಲ್ಲಿ ಕಳವಳಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ರಾಕ್ಷಸಾಕಾರದ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಲ್ಲ, ಕೊನೆಯ ಎರಡು ವಚನಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಕಷ್ಟ ಜನರನ್ನು ತಾನಾಗಿಯೇ ಮೃದುಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವರನ್ನು ಕಠಿಣಗೊಳಿಸಲೂಬಹುದು. ಸಾಕಷ್ಟು ನೋವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಬಲವಂತಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಣೆ ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅದು ಭೀಕರತೆಗೂ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತದೆ: ಮುದ್ರೆ ಹೊಂದಿದವರು ಕಾಪಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಂದು ಅವಧಿಯಿದೆ. ನಿಜವಾದ ವಿಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಓದುಗರು ಎರಡನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು — ಕೆಟ್ಟತನದ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನೂ ದೇವರು ಅದರ ಮೇಲೆ ಇಡುವ ಗಡಿಯನ್ನೂ.