ஒரு சொகுசு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக் கோபுரத்தின் விளம்பரப் பலகையைக் கடந்து நடந்துபோங்கள்: கண்ணாடி மின்னுகிறது, பால்கனியில் குடும்பம் சிரிக்கிறது, வாசகம் நல்ல வாழ்க்கையை வாக்களிக்கிறது. அந்தப் பலகை காட்டாதது, அதைக் கட்டிய தொழிலாளர்களையோ, இடம் உண்டாக்க அகற்றப்பட்ட குடிசைப்பகுதியையோ, இருபது ஆண்டுகளுக்கு வாங்குபவரை ஆட்கொள்ளப்போகும் கடனையோதான். கவர்ச்சி எப்போதும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு படம். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17 ஒரு விளம்பரத்துக்கு நேர் எதிரானதைச் செய்கிறது. ஒரு தூதன் யோவானை வனாந்தரத்துக்குக் கொண்டுபோய், பேரரசை அது உண்மையில் இருக்கிறபடியே காட்டுகிறான் — சிறப்பானது, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, மயக்கக்கூடியது, தான் நசுக்கிய மக்களின் இரத்தத்தால் வெறிகொண்டது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆறாம் பகுதி கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இருக்கிறது; புதிய நகரம் (21ஆம் அதிகாரம்) காட்டப்படுவதற்கு முன், பழைய நகரம் அம்பலப்படுத்தப்பட வேண்டும். யூதாவைச் சிறையிருப்புக்குக் கொண்டுபோன நகரமாகிய பாபிலோன், யோவானின் நாட்களின் உலக அதிகாரத்துக்கான பெயராகிறது. தேவன் 'பாபிலோனை நினைவுகூர்ந்தார்' என்று 16ஆம் அதிகாரம் சொன்னது; 17, 18 அதிகாரங்கள் அந்த ஒரே வரியை விரித்துக் காட்டுகின்றன — முதலில் அவள் யார், அவளைச் சுமப்பது எது என்று காட்டி, பின்பு அவளுடைய வீழ்ச்சிக்காகப் புலம்புவதன் மூலம்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பேரரசு நகரத்தின் கவர்ச்சியை உரித்தெடுப்பது — சபைகள் அவளுடைய செல்வத்தால் மயங்கவோ அவளுடைய அதிகாரத்தால் அஞ்சி ஒடுங்கவோ கூடாது என்பதற்காக — தீய அதிகாரம் நிலையற்றது என்று காட்டுவது: அவளைச் சுமக்கும் மிருகமே திரும்பி அவளை அழிக்கும், ஆட்டுக்குட்டியானவரோ ஜெயிக்கிறார்.
- 17:1–6 — கலசங்களை உடைய தூதர்களில் ஒருவன், திரளான தண்ணீர்களின்மேல் உட்கார்ந்திருக்கும் மகா வேசியை யோவானுக்குக் காட்டுகிறான்; பூமியின் ராஜாக்கள் அவளோடு வேசித்தனம் செய்தார்கள். ஏழு தலைகளும் பத்துக் கொம்புகளும் உடைய சிவப்பான ஒரு மிருகத்தின்மேல் அவள் ஏறியிருக்கிறாள்; இரத்தாம்பரமும் சிவப்பான ஆடையும் தரித்து, பொன்னினாலும் முத்துகளினாலும் மின்னி, அருவருப்புகளால் நிறைந்த ஒரு பொற்பாத்திரத்தைப் பிடித்திருக்கிறாள். அவளுடைய நெற்றியில் மகா பாபிலோன் என்று எழுதியிருக்கிறது; பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தினாலும் இயேசுவின் சாட்சிகளுடைய இரத்தத்தினாலும் அவள் வெறிகொண்டிருக்கிறாள்.
- 17:7–11 — தூதன் விளக்குகிறான்: அந்த மிருகம் இருந்தது, இப்பொழுது இல்லை, இனிப் பாதாளத்திலிருந்து ஏறி வந்து நாசமடையப்போகிறது. ஏழு தலைகளும் அந்த ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருக்கும் ஏழு மலைகள்; அவை ஏழு ராஜாக்களும்கூட: ஐந்துபேர் விழுந்தார்கள், ஒருவன் இருக்கிறான், மற்றவன் இன்னும் வரவில்லை, வரும்போது கொஞ்சக்காலம் இருக்க வேண்டும்; மிருகம் எட்டாவதானவன், அந்த ஏழுபேரில் ஒருவன்.
- 17:12–14 — பத்துக் கொம்புகளும் பத்து ராஜாக்கள்; அவர்கள் மிருகத்தோடுகூட ஒரு மணிநேர அளவும் அதிகாரம் பெற்று, தங்கள் வல்லமையை அதனிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியானவரோடு யுத்தம்பண்ணுவார்கள்; ஆட்டுக்குட்டியானவர் அவர்களை ஜெயிப்பார், ஏனெனில் அவர் கர்த்தாதி கர்த்தரும் ராஜாதி ராஜாவுமாயிருக்கிறார்; அவரோடுகூட இருக்கிறவர்கள் அழைக்கப்பட்டவர்களும், தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களும், உண்மையுள்ளவர்களுமாயிருக்கிறார்கள்.
- 17:15–18 — அந்தத் தண்ணீர்கள் மக்களும் தேசங்களும். பத்துக் கொம்புகளும் மிருகமும் அந்த வேசியைப் பகைத்து, அவளை நிர்வாணமாக்கி, அவளுடைய மாம்சத்தைப் பட்சித்து, அவளை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பார்கள் — தேவன் அதை அவர்கள் இருதயங்களில் ஏவினார். அந்த ஸ்திரீ பூமியின் ராஜாக்கள்மேல் ஆளுகை செய்யும் மகா நகரம்.
முக்கிய வசனம்: வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:14 · அதனால் என்ன: வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் மிகக் கடுமையான சித்திரங்கள் பேரரசைக் குறிவைக்கின்றன — மனிதர்களை வியாபாரம் செய்தும், மாற்றுக்கருத்தைத் தண்டித்தும் செல்வம் பெருகும் அதிகாரத்தை. அண்டை வீட்டாரில் எந்தக் குழுவையும் 'பாபிலோன்' என்று அழைப்பதற்கான அனுமதி அல்ல இது. இன்றைய வாசகர்களுக்கு அது கேட்கும் கேள்வி தனிப்பட்டது: மற்றவர்களுக்கு உண்டாகும் விலையைப் பார்க்காமல் எந்த வகையான கவர்ச்சிகளை நான் போற்றுகிறேன்? சபைகளுக்கு அது நிலைநிறுத்தும் ஒரு சத்தியத்தையும் கொடுக்கிறது — வன்முறையால் ஊட்டம் பெறும் அதிகாரம் இறுதியில் தன்னையே விழுங்கிவிடுகிறது.