வனாந்தரத்திலிருந்து ஒரு ஜெபம்

நம்மில் அநேகர் வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்று முதலில் உணர்வது ஒரு அடக்க ஆராதனையில்தான். ஒரு கணம், கல்லறையின் அருகில் நிற்கும்போது, நம் சொந்த வருடங்கள் திடீரென்று எண்ணக்கூடியவையாகத் தோன்றுகின்றன; அன்று காலை நாம் எழுந்தபோது இருந்த கவலைகள் சுருங்குகின்றன. சங்கீதங்கள் 90 அந்த இடத்திலிருந்து எழுதப்பட்டது, ஆனால் அங்கேயே தங்குவதில்லை. அதன் தலைப்பு அதை மோசேயின் ஜெபம் என்று அழைக்கிறது; ஒரு முழுத் தலைமுறையும் தேசத்தைக் காணாமல் பாலைவனத்தில் சாகும் என்று சொல்லப்பட்ட எண்ணாகமம் 14க்குச் சற்றுப் பின் அதை வாசிக்கிறோம். சங்கீதம் மரணத்தையும், கோபத்தையும், மண்ணையும் நேராகப் பார்க்கிறது — பின்பு, குறிப்பிடத்தக்க விதமாக, மகிழ்ச்சியையும், தயவையும், நிலைத்திருக்கும் வேலையையும் தேவனிடம் கேட்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி — மீட்கப்பட்ட ஒரு மக்களைத் தேவன் உருவாக்குதல் — இப்போதுதான் அதன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறது: காதேசில் யாத்திரைத் தலைமுறை தேசத்துக்குள் பிரவேசிக்க மறுத்தது; இப்போது கதை காத்திருத்தலும் சாவுமான நாற்பது வருடங்களுக்குள் மெதுவாகிறது. சங்கீதங்கள் 90 அந்த நீண்ட காத்திருப்புக்கு ஒரு குரல் கொடுக்கிறது. அது சங்கீத புஸ்தகத்தின் நான்காம் பகுதியையும் தொடங்குகிறது — சங்கீதங்கள் 89இல் தாவீதின் வம்சத்தைப் பற்றிய புலம்பலுக்குப் பின், மோசேயிடமும் தேவனுடைய சொந்த அரசாட்சியிடமும் திரும்புவதாகப் பல அறிஞர்கள் காணும் ஒரு தொகுப்பு — எனவே இந்த ஜெபம் பின்னர் அலைந்து திரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, சிறையிருப்பில் இருந்தவர்களுக்கும் பயன்பட்டது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு தீர்ப்பின் கீழ் வாழும் மக்களுக்கு நேர்மையாக ஜெபிக்கக் கற்பிப்பது — அவநம்பிக்கைக்குள் சறுக்காமல் மனித பலவீனத்தையும் தேவனுடைய கோபத்தையும் பெயரிடுவது — குறுகிய வாழ்க்கைகளும் தேவனுடைய அன்பால் நிரப்பப்பட்டுப் பயனுள்ளவையாக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்பது.

• 90:1–2 — ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் தேவன் தம் மக்களுக்கு அடைக்கலமாக இருந்திருக்கிறார் — பர்வதங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பே, பூமி உருவாக்கப்படுவதற்கு முன்பே. ஜெபம் பிரச்சினையுடன் அல்ல, அதைவிட நிலைத்திருப்பவருடன் தொடங்குகிறது.
• 90:3–6 — அதற்கு எதிராக, மனிதர் தேவனுடைய வார்த்தையால் மண்ணுக்குத் திரும்புகிறார்கள். ஆயிரம் வருடங்கள் அவருக்குக் கடந்துபோன நேற்றைய நாளைப்போலவும் இரவின் ஒரு ஜாமத்தைப்போலவும் இருக்கின்றன; நாமோ காலையில் முளைத்து மாலையில் உலர்ந்துபோகும் புல்லைப் போல இருக்கிறோம்.
• 90:7–12 — வாழ்க்கை ஏன் இப்படி உணரப்படுகிறது என்று சங்கீதம் பெயரிடுகிறது: நம் பாவங்கள் தேவனுக்கு முன்பாகத் திறந்திருக்கின்றன; அவருடைய கோபம் நம்மேல் கனமாக இருக்கிறது. எழுபது வருடங்கள், பலமுள்ளவர்களுக்கு எண்பது; அவையும் போய்விடுகின்றன. எனவே, ஞான இருதயத்தைப் பெறும்படி, நம் நாட்களை எண்ணக் கற்றுக்கொடுக்கும்படி ஜெபம் கேட்கிறது.
• 90:13–17 — பின்பு அது திரும்புகிறது: திரும்பி வாரும், உம்முடைய ஊழியக்காரர்மேல் மனமிரங்கும், காலையிலே உம்முடைய கிருபையால் எங்களைத் திருப்தியாக்கும். நாங்கள் துன்பம் அனுபவித்த நாட்களுக்கு ஈடாக எங்களை மகிழ்ச்சியாக்கும்; உம்முடைய கிரியையை நாங்கள் காணட்டும், எங்கள் கைகளின் வேலையை உறுதிப்படுத்தும்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 90:12  ·  அதனால் என்ன: சாவுக்குரிய தன்மையைப் பற்றி இவ்வளவு நேர்மையான ஜெபங்கள் சில; இவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் முடிபவையும் சில. வாழ்க்கை நீண்டது என்றோ வலியற்றது என்றோ சங்கீதங்கள் 90 பாசாங்கு செய்வதில்லை; குறுகிய வாழ்க்கைகள் ஞானமும் மகிழ்ச்சியும் உள்ளவையாக ஆக வேண்டும் என்றும், சாதாரண வேலை — நம் கைகளின் வேலை — வெறுமனே மறைந்துபோகக்கூடாது என்றும் அது கேட்கிறது. இந்த ஜெபத்தில், நம் நாட்களை எண்ணுவது சோகமானது அல்ல. அவற்றை நன்றாக வாழ்வதின் தொடக்கம் அது.