మనలో చాలామంది జీవితం ఎంత చిన్నదో మొదటిసారి ఒక అంత్యక్రియలో అనుభవిస్తాం. ఒక క్షణం, సమాధి దగ్గర నిలబడి ఉన్నప్పుడు, మన సొంత సంవత్సరాలు హఠాత్తుగా లెక్కించదగినవిగా కనిపిస్తాయి, ఆ ఉదయం మనం లేచినప్పుడు ఉన్న చింతలు చిన్నవైపోతాయి. కీర్తనలు 90 ఆ స్థలం నుండి వ్రాయబడింది, కానీ అది అక్కడే ఉండిపోదు. దాని శీర్షిక దానిని మోషే ప్రార్థన అని పిలుస్తుంది; ఒక తరమంతా దేశాన్ని చూడకుండా ఎడారిలో చనిపోతుందని చెప్పబడిన సంఖ్యాకాండము 14 తర్వాత మనం దానిని చదువుతాం. కీర్తన మరణాన్ని, కోపాన్ని, ధూళిని సూటిగా చూస్తుంది — తర్వాత, ఆశ్చర్యకరంగా, ఆనందం కోసం, దయ కోసం, నిలిచి ఉండే పని కోసం దేవుని అడుగుతుంది.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: మూడవ అంకం — విడిపించబడిన ప్రజను దేవుడు రూపొందించడం — ఇప్పుడే దాని అత్యంత దిగువ స్థాయికి చేరుకుంది: కాదేషు వద్ద నిర్గమన తరం దేశంలో ప్రవేశించడానికి నిరాకరించింది, కథ ఇప్పుడు ఎదురుచూపు, మరణాల నలభై సంవత్సరాలలోకి నెమ్మదిస్తుంది. కీర్తనలు 90 ఆ సుదీర్ఘ ఎదురుచూపుకు ఒక స్వరాన్ని ఇస్తుంది. అది కీర్తనల గ్రంథంలోని నాల్గవ భాగాన్ని కూడా ప్రారంభిస్తుంది — కీర్తనలు 89లో దావీదు వంశం గురించిన విలాపం తర్వాత మోషే వైపు, దేవుని సొంత రాజరికం వైపు తిరిగి మళ్లుతున్నట్లు అనేకమంది పండితులు చూసే సంకలనం — కాబట్టి ఈ ప్రార్థన తర్వాత సంచారులకే కాక చెరలో ఉన్నవారికి కూడా ఉపయోగపడింది.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: ఒక తీర్పు క్రింద జీవిస్తున్న ప్రజకు నిజాయితీగా ఎలా ప్రార్థించాలో నేర్పడానికి — నిరాశలోకి జారిపోకుండా మానవ బలహీనతను, దేవుని కోపాన్ని పేర్కొంటూ — మరియు చిన్న జీవితాలు కూడా దేవుని ప్రేమతో నింపబడి, సార్థకం చేయబడాలని అడగడానికి.
- 90:1–2 — ప్రతి తరంలోనూ దేవుడు తన ప్రజలకు నివాసస్థలంగా ఉన్నాడు — పర్వతాలు పుట్టకముందే, భూమి నిర్మించబడకముందే. ప్రార్థన సమస్యతో కాక, దానిని మించి నిలిచే వానితో మొదలవుతుంది.
- 90:3–6 — దానికి ఎదురుగా, దేవుని మాటతో మనుషులు ధూళికి తిరిగి వెళ్తారు. వెయ్యి సంవత్సరాలు ఆయన దృష్టికి గతించిపోయిన నిన్నటి దినంలా, రాత్రి జాములా ఉన్నాయి; మనం ఉదయాన మొలిచి సాయంకాలానికి వాడిపోయే గడ్డిలాంటివారం.
- 90:7–12 — జీవితం ఎందుకు ఇలా అనిపిస్తుందో కీర్తన పేర్కొంటుంది: మన పాపాలు దేవుని ఎదుట తెరిచి ఉన్నాయి, ఆయన కోపం మనపై భారంగా ఉంది. డెబ్బై సంవత్సరాలు, బలవంతులకు ఎనభై, అవి గతించిపోతాయి. కాబట్టి జ్ఞాన హృదయాన్ని పొందేలా మా దినాలను లెక్కించడం మాకు నేర్పు అని ప్రార్థన అడుగుతుంది.
- 90:13–17 — తర్వాత అది మలుపు తిరుగుతుంది: తిరిగి రా, నీ సేవకులపై కనికరపడు, ఉదయమున నీ నిలకడైన ప్రేమతో మమ్మల్ని తృప్తిపరచు. మేము శ్రమపడిన దినాల కొలది మమ్మల్ని సంతోషపరచు; నీ కార్యాన్ని మేము చూడనిమ్ము, మా చేతిపనిని స్థిరపరచు.
ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 90:12 · కాబట్టి ఏమిటి: మరణం గురించి ఇంత నిజాయితీగా ఉండే ప్రార్థనలు కొన్నే, ఇంత ఆశతో ముగిసేవి ఇంకా తక్కువ. జీవితం సుదీర్ఘమైనదని గానీ బాధ లేనిదని గానీ కీర్తనలు 90 నటించదు; చిన్న జీవితాలు జ్ఞానవంతంగా, ఆనందంగా మారాలని, సాధారణ పని — మన చేతిపని — ఊరకనే మాయమైపోకూడదని అది అడుగుతుంది. ఈ ప్రార్థనలో మన దినాలను లెక్కించడం నిరాశాజనకం కాదు. వాటిని చక్కగా జీవించడానికి అది ఆరంభం.