தேவனே, தீவிரித்து எனக்கு உதவும்

சில ஜெபங்கள் நீளமானவை, கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்டவை. மற்றவையோ ஒரு குழந்தை வீட்டின் மறுமுனையிலிருந்து கத்துவதைப் போன்றவை — 'அம்மா, சீக்கிரம் வா!' — விளக்கத்துக்கு நேரமில்லை; அவசரமும், யாராவது வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையும் மட்டுமே. சங்கீதம் 70 இரண்டாவது வகை. அது ஐந்து வசனங்கள் மட்டுமே; தேவன் தீவிரிக்க வேண்டும் என்ற மன்றாட்டோடு அது தொடங்கி முடிகிறது; ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு வேண்டுகோள். அது மறுபயன்பாடு செய்யப்பட்ட ஜெபமும்கூட: ஏறக்குறைய சொல்லுக்குச் சொல், சங்கீதம் 40இன் இறுதி வசனங்களைத் திரும்பச் சொல்லுகிறது; அவை எடுக்கப்பட்டு, அவசரத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் ஜெபிக்கக்கூடிய ஒரு சிறிய கூக்குரலாகத் தனியாக வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், சங்கீதப் புத்தகம் இஸ்ரவேலின் பொதுவான ஜெபப் புத்தகமாகிக்கொண்டிருக்கிறது; அதன் ஜெபங்கள் எப்படிப் பயன்படுத்தப்பட்டு மறுபயன்பாடு செய்யப்பட்டன என்பதைச் சங்கீதம் 70 காட்டுகிறது. ஒரு சங்கீதத்திலிருந்து ஒரு பகுதி தனியான ஜெபமாகப் பிரித்து வைக்கப்படுகிறது; அதன் தலைப்பு அதை 'நினைப்பூட்டுவதற்கு' அல்லது 'ஞாபகார்த்தக் காணிக்கைக்காக' என்று குறிக்கிறது. தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் அவருடைய மற்றச் சங்கீதங்களோடு வைக்கப்பட்டிருக்கும் அது, சங்கீதம் 69இன் நீண்ட புலம்பலுக்கும் சங்கீதம் 71இன் முதியவரின் ஜெபத்துக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக நிற்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கடுமையான ஆபத்தின் தருணங்களுக்கு, எங்கும் கொண்டுசெல்லக்கூடிய ஒரு சிறிய ஜெபத்தைக் கொடுப்பது — அச்சுறுத்துகிறவர்களுக்கு விரோதமாக விரைவாகச் செயல்படவும், தம்மை நோக்கிப் பார்க்கும் எல்லாருக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரவும் தேவனிடம் கேட்பது.

• 70:1 — தொடக்கம் ஏறக்குறைய மூச்சிரைக்கிறது: தேவனே, என்னைத் தப்புவியும்; கர்த்தாவே, எனக்கு உதவிசெய்யத் தீவிரியும். சங்கீதம் நெருக்கடியின் நடுவிலேயே தொடங்குகிறது.
• 70:2–3 — தன் உயிரைத் தேடுகிறவர்கள் வெட்கப்பட்டுப் பின்னிட்டுத் திரும்பவும், தன் துன்பத்தைக் கண்டு 'ஆ, ஆ!' என்று களிகூருகிறவர்கள் தங்கள் சொந்த அவமானத்தால் நிறுத்தப்படவும் அவன் கேட்கிறான்.
• 70:4 — கவனம் தேவனைத் தேடும் எல்லாருக்கும் விரிவடைகிறது: அவர்கள் களிகூர்ந்து, 'தேவன் மகிமைப்படுவாராக!' என்று எப்போதும் சொல்லுவார்களாக. ஜெபம் அவனுக்காக மட்டுமல்ல.
• 70:5 — முடிவு அவனுடைய தேவைக்குத் திரும்புகிறது: நான் சிறுமையும் எளிமையுமானவன்; தேவனே, என்னிடம் தீவிரித்து வாரும். நீரே என் துணையும் என்னை விடுவிக்கிறவருமானவர் — தாமதியாதேயும்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 70:5  ·  அதனால் என்ன: ஒவ்வொரு ஜெபமும் சொல்வன்மையோடு இருக்க வேண்டியதில்லை. மருத்துவமனை நடைபாதைகளில், ஒரு மோசமான போன் அழைப்புக்குப் பின், அல்லது இரவு நேரத்தில் பலர் ஜெபிக்கும் சிறிய, தவிப்பான கூக்குரலைச் சங்கீதம் 70 நியாயப்படுத்துகிறது. வேறொருவரின் வார்த்தைகளைக் கடன்வாங்குவது இரண்டாம்தரம் அல்ல என்றும் அது காட்டுகிறது: மறுபயன்பாடு செய்யப்பட்ட ஒரு பழைய ஜெபம், பயந்துபோன ஒருவனுக்கு வார்த்தைகள் கிடைக்காத காரியத்தைச் சரியாகச் சொல்லலாம்.