கழுத்துவரை ஆழமான தண்ணீரில்

வெள்ளங்களில், ஒருவர் இன்னும் நிற்க முடிந்தாலும், தண்ணீர் அவருடைய தாடைவரை வந்து, அவருக்குக் கீழுள்ள தரை மிருதுவான சேறாக மாறிவிட்ட ஒரு கட்டத்தை மீட்புப்பணியாளர்கள் விவரிக்கிறார்கள். அவர் இன்னும் மூழ்கவில்லை; ஆனாலும் ஒவ்வொரு அசைவும் நிலைமையை மோசமாக்குகிறது; அவரால் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முடியாது. சங்கீதம் 69 சரியாக அங்கேதான் தொடங்குகிறது. கவிஞன் கழுத்துவரை மூழ்கியிருக்கிறான், கால்கள் அமிழ்கின்றன, உதவிக்காகப் பார்த்துப் பார்த்துக் கண்கள் பூத்துப்போகின்றன. அந்தத் தண்ணீர்கள் பகைமை, வெட்கம், தனிமை ஆகியவற்றால் வெள்ளம் சூழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கின்றன — அவற்றிலிருந்து எழும் ஜெபம் கச்சாவானது, நேர்மையானது, சில நேரங்களில் அதிர்ச்சியூட்டுவது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தேவனுக்கு உண்மையாயிருப்பது ஆசீர்வாதத்தை மட்டுமல்ல, துன்பத்தையும் கொண்டுவரலாம் என்று இஸ்ரவேலின் ராஜாவும் ஜனமும் கற்றுக்கொள்வதை மூன்றாம் பகுதி காட்டுகிறது. சங்கீதம் 69இன் பேச்சாளர் தன் பக்தியினிமித்தமே பரியாசம் செய்யப்படுகிறான்: தேவனுடைய ஆலயத்தைப் பற்றிய பக்திவைராக்கியம் அவனைப் பட்சித்தது. தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் வாசிக்கப்படும் அது, நீதியுள்ள துன்பப்படுகிறவனுக்குக் குரல் கொடுக்கிறது — பின்னாளில் புதிய ஏற்பாடு இயேசுவில் காணும் ஓர் உருவம்; அவர் ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தபோது அவருடைய சீஷர்கள் இந்தச் சங்கீதத்தை நினைவுகூர்ந்தார்கள் (யோவான் 2:17).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அநியாயமாகத் துன்பப்படுகிறவர்களுக்கு, எல்லாவற்றையும் — பயம், துக்கம், கோபம்கூட — தேவனுக்கு முன்பாக ஊற்றிவிட அனுமதி கொடுப்பது; அப்படிப்பட்ட நேர்மை கசப்பில் அல்ல, துதியில் முடியலாம் என்று காட்டுவது.

• 69:1–4 — வெள்ளத்தோடு தொடக்கம்: கழுத்துவரை தண்ணீர், கால் ஊன்ற இடமில்லை, கூப்பிட்டுக் கூப்பிட்டுத் தொண்டை வறண்டுபோனது. முகாந்தரமில்லாமல் அவனைப் பகைக்கிறவர்கள் அவன் தலைமயிரைவிட அதிகம்; தான் ஒருபோதும் திருடாததைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்படி அவன் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறான்.
• 69:5–12 — அவன் தன் சொந்த மதியீனத்தைத் தேவனிடம் ஒப்புக்கொள்கிறான்; பின்பு தன் வெட்கத்தை விளக்குகிறான்: தேவனினிமித்தமே அவன் நிந்திக்கப்படுகிறான்; தன் சகோதரருக்கும் அந்நியனாகிறான். அவனுடைய உபவாசமும் இரட்டும், நகர வாசலில் உட்காருகிறவர்களின் பேச்சுப்பொருளாகவும், குடிகாரரின் பாட்டாகவும் மட்டுமே அவனை ஆக்குகின்றன.
• 69:13–21 — ஏற்றகாலத்தில் ஜெபம்: உளையிலிருந்து என்னைத் தப்புவியும், குழி என்மேல் தன் வாயை மூடவிடாதேயும். நிந்தைகள் அவன் இருதயத்தை உடைத்துவிட்டன; அவன் ஆறுதலைத் தேடினான், ஒன்றும் காணவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அவனுக்கு உணவாக நஞ்சையும், அவன் தாகத்துக்குக் காடியையும் கொடுத்தார்கள்.
• 69:22–28 — சாபங்கள்: அவர்கள் பந்தி அவர்களுக்குக் கண்ணியாகட்டும், அவர்கள் கண்கள் இருளடையட்டும், அவர்கள் பாளயம் பாழாகட்டும், ஜீவபுஸ்தகத்திலிருந்து அவர்கள் கிறுக்கப்படட்டும். உரை இந்த வரிகளை மென்மையாக்குவதில்லை; அவற்றை வாசிப்பது கடினம்.
• 69:29–36 — துதிக்குத் திருப்பம்: ஏழையும் வேதனையுள்ளவனுமாயிருந்தாலும், அவன் பாட்டினால் தேவனைத் துதிப்பான்; அது பலியிடப்பட்ட காளையைவிடத் தேவனுக்குப் பிரியமானது. தாழ்மையுள்ளவர்கள் மகிழுவார்கள், வானமும் பூமியும் துதிக்கும்; தேவன் சீயோனை இரட்சித்து, யூதாவின் பட்டணங்களைக் கட்டுவார்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 69:13  ·  அதனால் என்ன: தாங்கள் கோபமாக இல்லை என்று பாசாங்கு செய்யும்படி சங்கீதம் 69 வாசகர்களைக் கேட்பதில்லை. அதன் சாபங்கள் ஜெபங்கள், செயல்கள் அல்ல: துன்பப்படுகிறவன் தானே பழிவாங்குவதற்குப் பதிலாக, நீதிக்கான தன் ஏக்கத்தைத் தேவனிடம் ஒப்படைக்கிறான். தம்முடைய சத்துருக்களுக்காக இயேசு ஏறெடுத்த ஜெபத்தோடு சேர்த்து இந்த வார்த்தைகளைக் கிறிஸ்தவர்கள் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சங்கீதத்தின் நேர்மை, கோபத்துக்கும், அதற்கு அப்பாலுள்ள நீண்ட பாதைக்கும் இடமளிக்கிறது.