இரவு நேரம் கடந்த ஒரு மருத்துவமனை நடைபாதையில், ஒரு தகப்பன் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு வெளியே அமர்ந்திருக்கிறார். தனக்குத் தெரிந்த எல்லா ஜெபங்களையும் ஜெபித்துவிட்டார். இப்போது அவரிடம் ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டுமே மீதியிருக்கிறது: 'ஏன்?' நண்பர்கள் உதவாத விளக்கங்களைக் கொடுக்கிறார்கள். தேவனிடம் அப்படிப்பட்ட கேள்வியைக் கேட்பதற்கே சிலர் குற்றவுணர்வு அடைகிறார்கள். சங்கீதம் 22 அவர்களுக்கு அனுமதி கொடுக்கிறது. அது அமைதியான விசுவாசத்தோடு அல்ல, கைவிடப்பட்டதன் கச்சாவான கூக்குரலோடு தொடங்குகிறது; நீண்ட நேரம் கூப்பிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. துன்பத்தின் முழுப் பாரமும் பெயரிடப்பட்ட பின்புதான் கவிதை மெதுவாகத் திரும்பத் தொடங்குகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், தன் இருண்ட அனுபவங்களையும் ஜெபத்தில் தேவனிடம் கொண்டுவர இஸ்ரவேல் கற்றுக்கொண்டது. சங்கீதம் 22 முதலாவது, இஸ்ரவேலின் முற்பிதாக்களின் விசுவாசத்தில் வேரூன்றிய ஒரு துன்பப்படுகிறவனின் புலம்பல். ஆனால் நான்காம் பகுதியில், சுவிசேஷங்கள் அதன் தொடக்க வார்த்தைகளைச் சிலுவையில் இயேசுவின் உதடுகளில் வைக்கின்றன; ஆரம்பகாலக் கிறிஸ்தவர்கள் முழுச் சங்கீதத்தையும் அவருடைய பாடுகளுக்கும் நியாயநிரூபணத்துக்குமான ஒரு வரைபடமாக வாசித்தார்கள்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனால் கைவிடப்பட்டதாக உணரும் அனுபவத்துக்குக் குரல் கொடுப்பது; அந்தக் கூக்குரலைத் தேவனுடைய கடந்தகால உண்மைத்தன்மையின் நினைவோடு சேர்த்துப் பிடித்துக்கொள்வது; விடுதலை, விடுவிக்கப்பட்டவனுக்கு வெகு அப்பால் துதியாகப் பொங்கி வழிவதைக் காட்டுவது.
- 22:1–11 — 'என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?' துன்பப்படுகிறவன் இரவும் பகலும் பதிலின்றிக் கூப்பிடுகிறான். ஆனாலும் தேவன் பரிசுத்தர்; முற்பிதாக்கள் நம்பினார்கள், விடுவிக்கப்பட்டார்கள். அவன் தன்னை மனிதனைவிடக் குறைவாக, எல்லாராலும் இகழப்படும் ஒரு புழுவாக உணருகிறான்; பரியாசக்காரர் ஏளனம் செய்கிறார்கள்: 'கர்த்தர்மேல் நம்பிக்கை வைத்தானே — கர்த்தர் அவனை விடுவிக்கட்டும்.' ஆனாலும், பிறப்பிலிருந்தே தேவன் அவனோடு இருந்திருக்கிறார்.
- 22:12–18 — பாசானின் காளைகளைப்போலவும், கெர்ச்சிக்கும் சிங்கங்களைப்போலவும், நாய்க்கூட்டத்தைப்போலவும் சத்துருக்கள் அவனைச் சூழ்ந்துகொள்கிறார்கள். அவனுடைய பலம் தண்ணீரைப்போல வடிந்துபோகிறது, அவன் எலும்புகள் பிசகுகின்றன, அவன் இருதயம் உருகுகிறது, அவன் நாவு மேல்வாயோடு ஒட்டிக்கொள்கிறது. அவர்கள் அவன் கைகளையும் கால்களையும் தாக்குகிறார்கள், அவனை உற்றுப் பார்க்கிறார்கள், சீட்டுப்போட்டு அவன் வஸ்திரங்களைப் பங்கிட்டுக்கொள்கிறார்கள்.
- 22:19–21 — வேண்டுகோள் அவசரமாகிறது: கர்த்தாவே, தூரமாயிராதேயும்; பட்டயத்திலிருந்தும், நாயிடமிருந்தும், சிங்கத்தின் வாயிலிருந்தும், காட்டெருமைகளின் கொம்புகளிலிருந்தும் என்னை விடுவியும். பின்பு, சில எபிரெய வார்த்தைகளில், திருப்பம் வருகிறது: 'நீர் எனக்குப் பதில் அருளினீர்.'
- 22:22–26 — இப்போது அவன் மகா சபையில் தேவனைத் துதித்து, யாக்கோபின் சந்ததியார் எல்லாரையும் சேர்ந்துகொள்ள அழைக்கிறான். சிறுமைப்பட்டவனின் சிறுமையைத் தேவன் அற்பமாக எண்ணவில்லை, தம்முடைய முகத்தை மறைக்கவில்லை; அவர் கூக்குரலைக் கேட்டார். ஏழைகள் சாப்பிட்டுத் திருப்தியடைவார்கள்.
- 22:27–31 — துதி வெளிநோக்கிப் பரவுகிறது: பூமியின் எல்லைகள் எல்லாம் கர்த்தரிடம் திரும்பும், ஜாதிகளின் குடும்பங்கள் பணிந்துகொள்ளும், மரித்தவர்களும் வணங்குவார்கள்; இன்னும் பிறக்காத தலைமுறைகளுக்கு அவரே இதைச் செய்தார் என்று சொல்லப்படும்.
- ஒரு தனிநபர் புலம்பல், ஒருவேளை பல துன்பப்படுகிறவர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டது; பின்னாளில் கிறிஸ்தவர்கள் அது இயேசுவில் நிறைவேறியதாகக் கண்டார்கள்.
- தாவீது தன் சொந்த அனுபவத்துக்கு அப்பால், வரவிருக்கும் மேசியாவின் பாடுகளைப் பற்றிப் பேசிய ஒரு தீர்க்கதரிசனம்.
- பாடும் நியாயநிரூபணமுமான அதன் முறைமையை இயேசு வேண்டுமென்றே ஏற்று நிறைவேற்றிய ஒரு புலம்பல்; ஆகவே இரண்டு வாசிப்புகளும் நிற்கின்றன.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 22:1 · அதனால் என்ன: விசுவாசத்தில் குற்றச்சாட்டும் அடங்கலாம் என்றும், தேவனிடம் 'ஏன்?' என்று கேட்பது நம்பிக்கைக்கு எதிரானது அல்ல என்றும் சங்கீதம் 22 காட்டுகிறது. கிறிஸ்தவர்களுக்கு அது இன்னும் அதிக தூரம் செல்லுகிறது: கைவிடப்பட்ட நிலைக்குள் பிரவேசித்து, இயேசுவே இந்த வார்த்தைகளை ஜெபித்தார். இருளில் இருக்கும் எவருக்கும், சங்கீதம் விரைவான பதிலைக் கொடுப்பதில்லை; ஆனால் துணையைக் கொடுக்கிறது — கூக்குரல் முழுமையாக வெளிப்பட்ட பின்பே வரும் ஒரு திருப்பத்தையும்.