இனி அடிமையாக அல்ல

நம்மில் பெரும்பாலோரிடம் நுட்பமான ஒரு செய்தியைக் கொண்டுசெல்லும்படி கேட்கப்பட்டிருக்கிறது: யாரையோ காயப்படுத்திய ஒரு நண்பன் திரும்பி வர விரும்புகிறான், நீங்கள் இடைநின்று பேசுகிறவர். ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள். நீங்கள் எழுதும் நபரைப் பாராட்டுகிறீர்கள், கட்டளையிடுவதில்லை, குறிப்பால் உணர்த்துகிறீர்கள், செலவை நீங்களே ஏற்றுக்கொள்ள முன்வருகிறீர்கள். பிலேமோன் சரியாக அப்படிப்பட்ட ஒரு நிருபம் — மிகுந்த நயத்துடன் எழுதப்பட்ட இருபத்தைந்து வசனங்கள்; தான் அடிமையாக இருந்த வீட்டுக்குத் திரும்பிச் செல்லும் ஒநேசிமு என்ற மனிதனைப் பற்றியவை. பவுல் எழுதியவற்றில் இதுவே மிகத் தனிப்பட்டது; மிக அதிகமாக விவாதிக்கப்பட்டவற்றில் ஒன்றும்கூட; ஏனெனில் அது அடிமைத்தன அமைப்பை நேரடியாகத் தொடுகிறது, ஆனால் நாம் அது சொல்ல வேண்டும் என்று விரும்பக்கூடியதை ஒருபோதும் முழுமையாகச் சொல்வதில்லை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோம உலகில் சபை. இங்கே சுவிசேஷம் அந்த உலகின் அடிப்படை அமைப்புகளில் ஒன்றைச் சந்திக்கிறது: அடிமைத்தனம்; முதல் நூற்றாண்டில் அது இனத்தின் அடிப்படையில் அமைந்ததல்ல, ஆனால் எங்கும் இருந்தது, சட்டப்பூர்வமானது, பெரும்பாலும் கொடூரமானது. எஜமானும் அடிமையும் ஒரே சபையைச் சேர்ந்து, ஒருவரையொருவர் சகோதரன் என்று அழைக்கும்போது என்ன நடக்கும் என்பதே நிருபம் எழுப்பும் கேள்வி. பவுல் அதற்கு ஒரு சட்டத்தால் பதில் சொல்வதில்லை; ஒரு உறவையே மறுவடிவமைக்கும் ஒரு வேண்டுகோளால் பதில் சொல்கிறார்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒநேசிமுவைத் தண்டனையின்றி, சக விசுவாசியாக மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி பிலேமோனை இணங்கவைப்பது — வரிகளுக்கு இடையில், ஒருவேளை அதைவிட அதிகமாகச் செய்யும்படியும் — அதே நேரத்தில், கிறிஸ்துவுக்குள்ளான புதிய குடும்பம் வீடு, அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் பழைய ஒழுங்கை எப்படி அழுத்துகிறது என்று காட்டுவது.

• 1:1–3 — தம்மைக் கிறிஸ்து இயேசுவின் கைதி என்று அழைத்துக்கொள்ளும் பவுல், தீமோத்தேயுவுடன் சேர்ந்து, பிலேமோனுக்கும், அப்பியாளுக்கும், அர்க்கிப்புவுக்கும், பிலேமோனின் வீட்டில் கூடும் சபைக்கும் எழுதுகிறார். இந்தத் தனிப்பட்ட விஷயம்கூட சபைக்கு முன்பாகவே பேசப்படுகிறது.
• 1:4–7 — பிலேமோனின் அன்புக்காகவும் விசுவாசத்துக்காகவும் பவுல் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் செய்து, அவன் மூலம் விசுவாசிகளின் இருதயங்கள் இளைப்பாறுதல் அடைந்தன என்கிறார் — தம் வேண்டுகோளின் முடிவில் இந்த வார்த்தைகளை அவர் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வார்.
• 1:8–16 — பவுல் கட்டளையிட முடியும், ஆனால் வேண்டிக்கொள்வதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். சிறையில் பவுல் மூலம் ஒநேசிமு ஒரு விசுவாசியாகியிருக்கிறான்; அவன் பெயருக்கு 'பிரயோஜனமுள்ளவன்' என்று பொருள்; பவுல் அதை வைத்து விளையாடுகிறார் — முன்பு பிரயோஜனமில்லாதவன், இப்போது பிரயோஜனமுள்ளவன். பவுல் அவனை 'இனி அடிமையாக அல்ல, அடிமைக்கு மேலானவனாக', பிரியமான சகோதரனாகத் திருப்பி அனுப்புகிறார்.
• 1:17–22 — என்னை ஏற்றுக்கொள்வதுபோல அவனை ஏற்றுக்கொள், என்று பவுல் எழுதுகிறார்; அவன் ஏதாவது கடன்பட்டிருந்தால், அதை என் கணக்கில் வை — அந்த வாக்குறுதியில் தம் சொந்தக் கையால் கையொப்பமிடுகிறார். பிலேமோன் தன்னையே பவுலுக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறான் என்று மென்மையாகச் சேர்த்து, கேட்டதைவிட அதிகமாகவே அவன் செய்வான் என்ற நம்பிக்கையைத் தெரிவித்து, தமக்குத் தங்கும் இடத்தை ஆயத்தம்பண்ணும்படி கேட்கிறார்.
• 1:23–25 — எப்பாப்பிரா, மாற்கு, அரிஸ்தர்க்கு, தேமா, லூக்கா ஆகியோரிடமிருந்து வாழ்த்துகள் வருகின்றன — கொலோசெயர் 4இல் பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட அதே வட்டம் — கிருபையின் ஆசீர்வாதத்துடன் நிருபம் முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: பிலேமோன் 1:16  ·  அதனால் என்ன: இந்த நிருபம் இரண்டு விதங்களிலும் நேர்மையாக வாசிக்கப்பட வேண்டும். ஒநேசிமுவை விடுதலை செய்யும்படி அது பிலேமோனிடம் சொல்லவில்லை; அமெரிக்காவில், அடிமைத்தனத்தையும் தப்பியோடிய அடிமைகளைத் திருப்பி அனுப்புவதையும் ஆதரித்தவர்களால் அது மேற்கோள் காட்டப்பட்டது. அடிமை ஒழிப்பாளர்கள் அதே வசனங்களை — 'அடிமைக்கு மேலானவனாக, பிரியமான சகோதரனாக' — அடிமைத்தனம் நிலைத்திருக்க முடியாத ஒரு கொள்கையாக வாசித்தார்கள். யார் யாருடன் சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதைச் சாதியும் வடிவமைத்திருக்கும் இந்தியாவிலுள்ள வாசகர்களுக்கு, இந்த நிருபத்தின் உண்மையான வலிமை இதுதான்: கிறிஸ்துவுக்குள்ளான சகோதரத்துவம், மக்கள் உண்மையில் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதை மாற்றவே நோக்கம் கொண்டது.