ஜீவனோ கிறிஸ்து

சில கடிதங்கள் எதையாவது கேட்பதற்காக எழுதப்படுகின்றன; மிகச் சிறந்தவை நன்றி சொல்வதற்காக எழுதப்படுகின்றன. ஒருகாலத்தில் உங்கள் வீட்டில் தங்கியிருந்த ஒருவர், இப்போது தொலைவில், சிக்கலில் இருந்துகொண்டு, பதில் எழுதுவதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள் — புகார் சொல்ல அல்ல, உங்களை நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மகிழ்ச்சியடைவதாகச் சொல்ல. பிலிப்பியர் அப்படித்தான் தொடங்குகிறது. பவுல் காவலில் இருக்கிறார்; தாம் விடுதலை செய்யப்படுவாரா, கொல்லப்படுவாரா என்று நிச்சயமில்லை; போட்டியாளர்கள் அவர் இல்லாததைப் பயன்படுத்தித் தங்களை உயர்த்திக்கொள்கிறார்கள். ஆனாலும் அவரிடமிருந்து பிலிப்பியர் கேட்கும் முதல் வார்த்தை நன்றி; இந்த அதிகாரத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற வரி, சாவு ஆதாயம் என்று அமைதியாகச் சொல்லும் ஒரு மனிதருடையது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோம உலகில் சபை. ஐரோப்பாவில் பவுல் நாட்டிய முதல் சபை பிலிப்பி (அப்போஸ்தலர் 16): இரத்தாம்பர வியாபாரியாகிய லீதியாள், ஒரு ஆவியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அடிமைப் பெண், ஒரு சிறைச்சாலைக்காரனும் அவன் வீட்டாரும். ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும், அந்தச் சபை பணத்தாலும் ஆட்களாலும் அவரைத் தொடர்ந்து ஆதரித்துவருகிறது. பவுலின் சொந்த எதிர்காலம் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும்போது எழுதப்பட்ட, அந்த நீண்ட நட்பின் நிருபமே பிலிப்பியர்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உண்மையுள்ள ஒரு சபைக்கு நன்றி சொல்வது; பவுலின் சங்கிலிகள் சுவிசேஷத்தை நிறுத்தவில்லை என்று அவர்களுக்கு உறுதியளிப்பது; ஒரு விசுவாசி வாழ்வையோ சாவையோ நம்பிக்கையுடன் எப்படி எதிர்கொள்ளலாம் என்பதற்கு மாதிரியாக இருப்பது — தங்கள் சொந்த அழுத்தங்களின் கீழ் ஒன்றாக நிற்கும்படி அவர்களைத் தூண்டுவது.

• 1:1–2 — தங்களைக் கிறிஸ்து இயேசுவின் ஊழியக்காரர் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் பவுலும் தீமோத்தேயுவும், பிலிப்பியிலுள்ள எல்லா விசுவாசிகளையும், அவர்களுடைய கண்காணிகளோடும் உதவிக்காரர்களோடும் சேர்த்து வாழ்த்துகிறார்கள் — சபைத் தலைமைத்துவத்தின் ஒரு ஆரம்பகாலக் காட்சி.
• 1:3–11 — முதல் நாள் முதல் இதுவரை சுவிசேஷத்தில் அவர்கள் கொண்ட பங்காளித்துவத்துக்காகப் பவுல் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் செய்து, அவர்களில் நற்கிரியையைத் தொடங்கின தேவன் அதை முடிப்பார் என்று உறுதியாயிருக்கிறார். அவர்களுடைய அன்பு அறிவிலும் உணர்விலும் பெருக வேண்டும் என்று ஜெபிக்கிறார்.
• 1:12–18 — அவருடைய சிறைவாசம் சுவிசேஷத்தை முன்னேற்றியிருக்கிறது: தாம் கிறிஸ்துவுக்காகச் சங்கிலிகளில் இருக்கிறார் என்று முழுக் காவல் படைக்கும் தெரியும்; மற்றவர்கள் அதிகத் தைரியம் அடைந்திருக்கிறார்கள். சிலர் அவரைக் காயப்படுத்தும் எண்ணத்தில் போட்டியினால் பிரசங்கிக்கிறார்கள்; ஆனால் பவுல் கசப்படைய மறுக்கிறார் — எப்படியாயினும் கிறிஸ்து அறிவிக்கப்படுகிறார், அதில் அவர் சந்தோஷப்படுகிறார்.
• 1:19–26 — வாழ்வினாலோ சாவினாலோ, விடுதலையைப் பவுல் எதிர்பார்க்கிறார். அவருக்கு ஜீவனோ கிறிஸ்து, சாவோ ஆதாயம்; கிறிஸ்துவோடு இருக்க அவர் வாஞ்சிக்கிறார்; ஆனால் இன்னும் தங்கியிருப்பதே அவர்களுக்கு நல்லது என்று தீர்மானித்து, அவர்களை மீண்டும் காண்பார் என்று எதிர்பார்க்கிறார்.
• 1:27–30 — என்ன நடந்தாலும், அவர்கள் சுவிசேஷத்துக்குப் பாத்திரமான குடிமக்களாக வாழ்ந்து, ஒரே ஆவியில் உறுதியாய் நின்று, எதிர்ப்பவர்களுக்குப் பயப்படாதிருக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவுக்காகப் பாடுபடுவது, அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதன் ஒரு பகுதி, என்கிறார் — அவரிடத்தில் அவர்கள் கண்ட அதே போராட்டம்.

முக்கிய வசனம்: பிலிப்பியர் 1:21  ·  அதனால் என்ன: இங்கே பவுலின் அமைதி ஒரு பாசாங்கு அல்ல; தாம் உயிரோடிருப்பாரா என்று அவருக்கு உண்மையிலேயே தெரியாது. அவரை நிலைநிறுத்துவது ஒரு நல்ல விளைவு அல்ல, ஒரு நபர் — அவர் வாழ்ந்தால் கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியம் செய்கிறார், மரித்தால் கிறிஸ்துவோடு இருக்கிறார். போட்டியாகப் பிரசங்கிக்கிறவர்கள் மீது மனக்கசப்பு கொள்ள அவர் மறுப்பதும் அதே அளவு குறிப்பிடத்தக்கது. நோய், வேலையிழப்பு, அநியாயமான நடத்தை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் அநேக வாசகர்கள், பயத்தையும் விசுவாசத்தையும் ஒன்றாகப் பிடித்துக்கொள்ளும் ஒரு வழியை இந்த அதிகாரத்தில் கண்டிருக்கிறார்கள்.