ஒரு மாப்பிள்ளை ஊர்வலத்துக்காகக் காத்திருந்த எவருக்கும் அந்த மாலை எப்படிப் போகும் என்று தெரியும். ஊர்வலம் எட்டு மணிக்கு வர வேண்டியது; இப்போது மணி பதினொன்று. இசை எங்கோ தெருவின் கடைசியில் கேட்கிறது, குழந்தைகள் நாற்காலிகளிலேயே தூங்கிவிட்டார்கள்; தின்பண்டங்களையும் ஒரு உதிரிச் சார்ஜரையும் கொண்டுவந்த ஆன்ட்டிகள் உண்மையிலேயே மிகுந்த ஞானிகளாகத் தெரிகிறார்கள். இந்த அதிகாரத்தில் இயேசுவின் முதல் கதை சரியாக அந்தக் காட்சிதான்: தாமதமாக வரும் ஒரு மணவாளனுக்காக விளக்குகளுடன் காத்திருக்கும் பத்து இளம் பெண்கள். ஐந்து பேர் கூடுதல் எண்ணெய் கொண்டுவந்தார்கள்; ஐந்து பேர் கொண்டுவரவில்லை. இறுதியாக நள்ளிரவில் சத்தம் எழும்பும்போது, கடைக்குப் போக மிகத் தாமதமாகிவிட்டது. ஆயத்தத்தைக் கடைசி நிமிடத்தில் இரவல் வாங்க முடியாது என்று தெரிகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: 24-ஆம் அதிகாரத்தில் தொடங்கிய எதிர்காலம் பற்றிய உரையான, மத்தேயுவின் ஐந்தாவதும் கடைசியுமான உபதேசத் தொகுதியை இந்த அதிகாரம் நிறைவு செய்கிறது. நான்காம் பகுதியில், பாடுகளின் விவரணம் தொடங்குவதற்கு முந்திய இயேசுவின் கடைசி உபதேசம் இது; சிலுவையைத் தாண்டி, கதையின் முடிவை — ஆறாம் பகுதியை — நோக்கிப் பார்க்கிறது; அப்போது மனுஷகுமாரன் ராஜாவாகவும் நியாயாதிபதியாகவும் வருகிறார். அது விட்டுச்செல்லும் கேள்வி எப்போது என்பதல்ல, நாம் எப்படிக் காணப்படுவோம் என்பதே.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: முடிவைப் பற்றிய உபதேசத்தை இடைப்பட்ட காலத்துக்கான அறிவுறுத்தலாக மாற்றுவது: நீண்ட காத்திருப்புக்கு ஆயத்தமாயிருங்கள், ஒப்படைக்கப்பட்ட ஈவுகளைப் பயன்படுத்துங்கள், மிகச் சிறியவர்களுக்குச் செய்யப்பட்ட இரக்கச் செயல்களின்படியே ராஜா நியாயந்தீர்ப்பார் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
- 25:1–13 — பத்துக் கன்னிகைகள் தாமதிக்கும் ஒரு மணவாளனுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; புத்தியுள்ள ஐந்து பேர் கூடுதல் எண்ணெய் கொண்டுவருகிறார்கள், புத்தியில்லாத ஐந்து பேர் கொண்டுவரவில்லை. நள்ளிரவில் புத்தியில்லாதவர்கள் எண்ணெய் வாங்கப் போக வேண்டியதாகிறது; திரும்பி வரும்போது கதவு அடைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பாடம்: விழித்திருங்கள், ஏனெனில் நாளையும் நாழிகையையும் நீங்கள் அறியீர்கள்.
- 25:14–30 — பயணம் புறப்படும் ஒரு மனிதன் தன் வேலைக்காரர்களிடம் ஐந்து, இரண்டு, ஒன்று என்று தாலந்துகளை ஒப்படைக்கிறான் — ஒவ்வொன்றும் மிகப் பெரிய தொகை. இருவர் அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு வியாபாரம் செய்து, தங்கள் எஜமானின் சந்தோஷத்துக்குள் வரவேற்கப்படுகிறார்கள்; மூன்றாமவன் பயந்து, தன்னுடையதைப் புதைத்து வைக்கிறான், தனக்கு இருந்ததையும் இழக்கிறான்.
- 25:31–40 — மனுஷகுமாரன் மகிமையில் வரும்போது, எல்லாத் தேசங்களும் கூட்டிச் சேர்க்கப்பட்டு, செம்மறியாடுகளை வெள்ளாடுகளிலிருந்து பிரிப்பதுபோலப் பிரிக்கப்படுகின்றன. பசியுள்ளோருக்கு உணவளித்த, அந்நியரை ஏற்றுக்கொண்ட, வஸ்திரமில்லாதவர்களுக்கு உடுத்துவித்த, வியாதியாயிருந்தவர்களையும் காவலில் இருந்தவர்களையும் சந்தித்தவர்களை ராஜா வரவேற்கிறார் — அவை தமக்கே செய்யப்பட்டன என்கிறார்.
- 25:41–46 — அதே செயல்களைப் புறக்கணித்தவர்கள் அனுப்பிவிடப்படுகிறார்கள்; அவரைத் தேவையில் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை என்று அவர்களும் எதிர்க்கிறார்கள். நித்திய தண்டனை, நித்திய ஜீவன் என்ற இரண்டு முடிவுகளைக் கடுமையாகக் கூறி அதிகாரம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: மத்தேயு 25:40 · அதனால் என்ன: இறுதிக் காட்சியின் ஆச்சரியம்: இரண்டு குழுவினருக்குமே தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று தெரியவில்லை. நீதிமான்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ராஜாவுக்காக நடிக்கவில்லை; தேவையிலிருந்தவர்களுக்கு வெறுமனே உதவினார்கள், தாங்கள் கிறிஸ்துவுக்கே சேவை செய்திருந்ததைக் கண்டார்கள். காட்சியால் அளக்கப்படும் மதத்தை அது அமைதியாகக் கவிழ்க்கிறது. எந்த நாட்டு வாசகருக்கும், சோதனை தெளிவானது, சங்கடமானது: பசியுள்ள அயலான், இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளி, யாரும் சந்திக்காத கைதி.