ஓர் இழப்புக்குப் பின் பழைய குடும்பப் புகைப்படங்களைப் பார்ப்பது கடினமாக இருக்கலாம். இதோ, வெள்ளத்துக்கு முன்பிருந்த வீடு; மூடப்படுவதற்கு முன்பிருந்த கடை; நோய்வாய்ப்படுவதற்கு முன், இஸ்திரி போட்ட சட்டையில் நிமிர்ந்து நிற்கும் தாத்தா. அந்தப் படம் நிகழ்காலத்தை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது. புலம்பலின் நான்காம் கவிதை அப்படிப்பட்ட புகைப்படங்களின் அடுக்கைப் போலச் செயல்படுகிறது. எருசலேம் முன்பு எப்படி இருந்தது என்பதை இப்போது அது எப்படி ஆகிவிட்டது என்பதோடு அருகருகே வைக்கிறது: மங்கிப்போன பொன்; ஒருகாலத்தில் பனியைவிட வெண்மையாயிருந்த பிரபுக்கள் இப்போது தெருக்களில் அடையாளம் காண முடியாதவர்களாக; நல்ல குடும்பங்களின் பிள்ளைகள் அப்பத்துக்காகக் கெஞ்சுகிறார்கள். ஒவ்வொரு படத்துக்கும் கவிஞர் விளக்கவுரை சேர்ப்பதில்லை. அந்த வேறுபாட்டையே பேசவிடுகிறார்; அது நொறுக்கிவிடுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி நூற்றாண்டுகளாக இஸ்ரவேலின் தலைவர்களைப் பின்தொடர்ந்திருக்கிறது; அவர்களில் பலர் தவறினார்கள். இந்தக் கவிதை முற்றுகையின் கடைசி நாட்களைத் திரும்பிப் பார்த்து, ஜனங்களை வழிவிலகச் செய்தவர்களைப் பெயரிட்டுச் சொல்கிறது: குற்றமில்லாத இரத்தத்தைச் சிந்திய தீர்க்கதரிசிகளும் ஆசாரியர்களும், ஒருபோதும் வராத அந்நிய உதவியை நம்பிய ஒரு தேசமும். தாவீதின் வம்சத்தில் வந்த கர்த்தருடைய அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவனான ராஜாவும்கூட, குழியில் விழுந்த ஒரு மிருகத்தைப்போலப் பிடிக்கப்பட்டான். ராஜ்யத்தின் கதை முடிந்துவிட்டதுபோலத் தோன்றுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எருசலேமின் நிலைமை முழுவதுமாகத் தலைகீழானதைக் காட்டுவது, அவளுடைய மதத் தலைவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்வது, சீயோனின் தண்டனைக்கு ஒரு முடிவு உண்டு, அவளைக் குறித்து மகிழ்ந்த அண்டை நாட்டின் தண்டனையோ இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கிறது என்ற முதல் ஒளிக்கீற்றோடு முடிப்பது.
- 4:1–10 — பொன் மங்கிப்போனது, பரிசுத்த கற்கள் தெருக்களில் சிதறிக் கிடக்கின்றன. தாகத்தால் குழந்தைகளின் நாவு அண்ணத்தில் ஒட்டிக்கொள்கிறது, செல்வந்தர்கள் குப்பைமேடுகளில் தேடுகிறார்கள், பிரபுக்கள் மெலிந்து கறுத்துப்போனார்கள். இது சோதோமின் விரைவான முடிவைவிட மோசமானது என்று கவிஞர் தீர்ப்பளிக்கிறார்; பஞ்சத்தில் இரக்கமுள்ள தாய்மாரும் தங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளைச் சமைத்தார்கள் என்று சொல்கிறார்.
- 4:11–16 — கர்த்தர் தம்முடைய கோபத்தை ஊற்றி, சீயோனில் ஒரு நெருப்பைக் கொளுத்தினார் — பூமியின் ராஜாக்கள் ஒருபோதும் சாத்தியம் என்று நினைக்காத ஒன்று. நீதிமான்களின் இரத்தத்தைச் சிந்திய தீர்க்கதரிசிகள், ஆசாரியர்களுடைய பாவங்களினிமித்தம் அது நடந்தது; இப்போது அவர்கள் குருடர்களாகவும் தீட்டுப்பட்டவர்களாகவும் அலைகிறார்கள், ஜாதிகளுக்குள்ளும் குஷ்டரோகிகளைப்போல விலக்கப்படுகிறார்கள்.
- 4:17–20 — தங்களைக் காப்பாற்ற முடியாத ஒரு தேசத்துக்காக வீணாகக் காத்திருந்ததை ஜனங்கள் விவரிக்கிறார்கள். அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தவர்கள் தெருக்களிலும் மலைகளிலும் அவர்களை வேட்டையாடினார்கள்; அவர்களுடைய நாசியின் சுவாசமாயிருந்த கர்த்தருடைய அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவன் அவர்களுடைய குழிகளில் பிடிக்கப்பட்டான் — ஜாதிகளின் நடுவில் அவனுடைய நிழலில் வாழலாம் என்று அவர்கள் நம்பியிருந்தவன் அவன்.
- 4:21–22 — கவிதை ஏதோமின் பக்கம் திரும்பி முடிகிறது; முடிந்தவரை மகிழ்ந்திரு என்று அவளுக்குச் சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் நியாயத்தீர்ப்பின் பாத்திரம் அவளிடமும் வந்துசேரும். சீயோனுக்கோ, தண்டனை முடிந்துவிட்டது என்கிறார் கவிஞர்; தேவன் அவளுடைய சிறையிருப்பை நீடிக்கமாட்டார்.
முக்கிய வசனம்: புலம்பல் 4:22 · அதனால் என்ன: பேரழிவுகள் அரிதாகவே முழுக்க இயற்கையானவையாகவோ முழுக்க அந்நியரால் வந்தவையாகவோ இருக்கின்றன; ஜனங்கள் கேட்க விரும்பியதையே சொன்ன தலைவர்களால் அவை பெரும்பாலும் இன்னும் மோசமாக்கப்படுகின்றன. மதத் தலைவர்களையும் சேர்த்து, இந்தக் கவிதை அதை நேர்மையாகப் பெயரிட்டுச் சொல்கிறது. துக்கம் முடிவில்லாததாக ஆவதற்கும் அது இடம் கொடுப்பதில்லை: துன்பத்துக்கு ஓர் எல்லை உண்டு என்று அதன் கடைசி வரிகள் சொல்லத் துணிகின்றன. ஒரு சரிவுக்குப் பின் மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் எவருக்கும் இந்த இரண்டு உண்மைகளும் உதவக்கூடும்.