காலைதோறும் புதியவை

கவலையோடு ஒரு நீண்ட இரவு முழுவதும் விழித்திருந்த எவருக்கும், விடியற்காலையில் உலகம் எவ்வளவு வித்தியாசமாகத் தோன்றும் என்று தெரியும். எதுவும் மாறவில்லை. கட்டணம் இன்னும் செலுத்தப்படவில்லை, மருத்துவ முடிவு இன்னும் அதேதான். ஆனாலும் வெளிச்சம் வருகிறது; அதோடு இன்னும் ஒரு நாளைச் சந்திக்க ஒரு சிறிய, விடாப்பிடியான பலமும் வருகிறது. புலம்பலின் மிகப் புகழ்பெற்ற வரி அப்படிப்பட்ட ஓர் இரவில்தான் பிறந்தது. அது பெரும்பாலும் தனியாக, ஒரு பிரகாசமான பாடலாகப் பாடப்படுகிறது. ஆனால் அதன் சூழலில், அது புத்தகத்தின் மிக இருண்ட கவிதையின் நடுமையத்தில் இருக்கிறது — தன் நம்பிக்கை போய்விட்டது என்று இப்போதுதான் சொன்ன ஒரு மனிதன் அதைச் சொல்கிறான். அதுதான் அதற்குரிய இடம்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: புலம்பல் ஒரு மலையைப் போலக் கட்டப்பட்டுள்ளது; அதிகாரம் 3 அதன் சிகரம்: ஒவ்வொரு எபிரெய எழுத்துக்கும் மூன்று வரிகள் கொண்ட மும்மடங்கு அகரவரிசைக் கவிதை. ஆபிரகாமுக்கும் தாவீதுக்கும் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் உடைந்துபோனதுபோலத் தோன்றும் மூன்றாம் பகுதியின் மிக இருண்ட வேளையில், இந்தக் கவிதை சீனாயில் வெளிப்பட்ட தேவனுடைய குணத்தை — மாறாத கிருபையில் நிறைந்தவரான தேவனை — பற்றிக்கொள்கிறது; நிற்பதற்கு மீதியிருக்கும் ஒரே தரையாக அதைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பேரழிவைக் கடந்து விசுவாசம் எப்படி நிலைத்திருக்கிறது என்பதற்கு ஒரு மாதிரியைக் காட்டுவது: துன்பத்தை முழுமையாகப் பெயரிட்டுச் சொல்வதன் மூலம், தேவனுடைய உண்மையுள்ள அன்பை நினைவுகூருவதன் மூலம், அமைதியாகக் காத்திருப்பதன் மூலம், ஒன்றாகப் பாவத்தை அறிக்கையிடுவதன் மூலம், அப்போதும் நீதிக்காக மன்றாடுவதன் மூலம்.

• 3:1–18 — ஒரு மனிதன் தன் துன்பம் தேவனிடமிருந்து வருவதாக விவரிக்கிறான்: இருளுக்குள் நடத்தப்பட்டு, சுற்றிலும் அடைக்கப்பட்டு, கரடியாலோ சிங்கத்தாலோ இரையைப்போலத் தாக்கப்பட்டு, அம்புகளுக்கு இலக்காகவும் தன் சொந்த ஜனங்களுக்குப் பரிகாசமாகவும் ஆக்கப்பட்டான். கர்த்தரிடமிருந்து தனக்கிருந்த பெலனும் நம்பிக்கையும் அழிந்துபோயின என்று சொல்லி அவன் முடிக்கிறான்.
• 3:19–39 — அப்போது அவன் ஒன்றை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறான்: கர்த்தருடைய மாறாத கிருபை ஒருபோதும் ஒழிவதில்லை; அவருடைய இரக்கங்கள் காலைதோறும் புதியவை; அவருடைய உண்மை பெரியது. இரட்சிப்புக்காக அமைதியாகக் காத்திருப்பது நல்லது, ஏனெனில் கர்த்தர் மனப்பூர்வமாய்ச் சிறுமைப்படுத்துகிறவரும் அல்ல, என்றென்றைக்கும் தள்ளிவிடுகிறவரும் அல்ல.
• 3:40–47 — குரல் 'நாங்கள்' ஆகிறது. ஜனங்கள் தங்கள் வழிகளைச் சோதித்துப் பார்த்து, தங்கள் இருதயங்களைத் தேவனிடம் உயர்த்தத் தீர்மானிக்கிறார்கள்; தாங்கள் கலகம் செய்ததை அறிக்கையிடுகிறார்கள். ஆனாலும் தேவன் மன்னிக்கவில்லை, ஒரு மேகத்துக்குப் பின்னால் தம்மை மறைத்துக்கொண்டார் என்று வேதனையோடு சேர்த்துச் சொல்கிறார்கள்.
• 3:48–66 — பேசுகிறவன் இடைவிடாமல் அழுகிறான்; தான் வேட்டையாடப்பட்டு, தலைக்குமேல் தண்ணீர் புரண்ட ஒரு குழிக்குள் தள்ளப்பட்டதை நினைவுகூருகிறான். ஆழங்களிலிருந்து அவன் தேவனை நோக்கிக் கூப்பிட்டான்; தேவன் அருகில் வந்து, 'பயப்படாதே' என்றார். வழக்கை நியாயந்தீர்த்து, தன் சத்துருக்களுக்குப் பதிலளிக்கும்படி தேவனிடம் கேட்டு அவன் முடிக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: புலம்பல் 3:22–23  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்தில் நம்பிக்கை என்பது ஒரு மனநிலை அல்ல; உணர்வுகள் வேறுவிதமாகச் சொல்லும்போதும் தேவன் யார் என்பதை நினைவுகூரும் ஒரு தீர்மானம் அது. நம்பிக்கையான வரிகள் கவிதையை முடிப்பதில்லை என்பதையும் கவனியுங்கள். முறையீடும் அறிக்கையும் திரும்ப வருகின்றன. உண்மையான விசுவாசம் பெரும்பாலும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது: வெளிச்சமான ஒரு காலை, பின்பு இன்னும் இரவு, பின்பு இன்னொரு கதறல். எங்கோ நடுவில் இருக்கும் வாசகர்களுக்கு இந்தக் கவிதை இடம் கொடுக்கிறது.