ఒక నష్టం తర్వాత పాత కుటుంబ ఫోటోలను చూడటం కష్టంగా ఉంటుంది. ఇదిగో వరదకు ముందటి ఇల్లు, మూతపడకముందటి అంగడి, జబ్బుపడకముందు ఇస్త్రీ చొక్కాలో నిటారుగా నిలబడిన తాతయ్య. ఆ చిత్రం వర్తమానాన్ని మరింత పదునుగా చేస్తుంది. విలాప వాక్యములలోని నాలుగవ కావ్యం అలాంటి ఫోటోల కట్టలా పనిచేస్తుంది. యెరూషలేము ఒకప్పుడు ఎలా ఉండేదో దాని పక్కనే అది ఏమైపోయిందో ఉంచుతుంది: మసకబారిన బంగారం, ఒకప్పుడు మంచు కంటే తెల్లగా మెరిసిన అధిపతులు ఇప్పుడు వీధుల్లో గుర్తుపట్టలేనంతగా మారిపోవడం, మంచి కుటుంబాల పిల్లలు రొట్టె కోసం అడుక్కోవడం. కవి ప్రతి చిత్రానికీ వ్యాఖ్యానం జోడించడు. వైరుధ్యాన్నే మాట్లాడనిస్తాడు; అది హృదయాన్ని కదిలించివేస్తుంది.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: మూడవ అంకం శతాబ్దాల పాటు ఇశ్రాయేలు నాయకులను అనుసరించింది; వారిలో చాలామంది విఫలమయ్యారు. ఈ కావ్యం ముట్టడి చివరి రోజులను వెనక్కి తిరిగి చూసి, ప్రజలను తప్పుదారి పట్టించినవారి పేరు చెబుతుంది: నిర్దోష రక్తాన్ని చిందించిన ప్రవక్తలూ యాజకులూ, ఎన్నడూ రాని విదేశీ సహాయాన్ని నమ్ముకున్న ఒక జాతీ. దావీదు వంశం నుండి వచ్చిన యెహోవా అభిషిక్తుడైన రాజు కూడా గుంటలో జంతువులా పట్టుబడ్డాడు. రాజ్యపు కథ ముగిసిపోయినట్టు కనిపిస్తుంది.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: యెరూషలేము స్థితి పూర్తిగా తలకిందులవడాన్ని చూపించడానికి, దాని మత నాయకులను జవాబుదారులుగా చేయడానికి, సీయోను శిక్షకు ఒక ముగింపు ఉందనీ, దానిని చూసి సంతోషించిన పొరుగుదేశపు శిక్ష ఇప్పుడే మొదలైందనీ చూపే మొదటి వెలుగు రేఖతో ముగించడానికి.
- 4:1–10 — బంగారం మసకబారింది, పరిశుద్ధ రాళ్లు వీధుల్లో చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. దాహంతో పసిపిల్లల నాలుకలు అంగిలికి అంటుకుపోయాయి, ధనవంతులు చెత్తకుప్పల్లో వెదుకుతున్నారు, ప్రధానులు చిక్కిపోయి నల్లబడ్డారు. సొదొమ త్వరగా అంతమవడం కంటే ఇది ఘోరమని కవి నిర్ణయిస్తాడు; కరువులో దయగల తల్లులు కూడా తమ సొంత పిల్లలను వండుకున్నారని చెబుతాడు.
- 4:11–16 — యెహోవా తన కోపాన్ని కుమ్మరించి సీయోనులో అగ్నిని రగిలించాడు — భూరాజులు అది సాధ్యమని ఎన్నడూ అనుకోలేదు. నీతిమంతుల రక్తాన్ని చిందించిన ప్రవక్తలూ యాజకుల పాపాల వల్లే అది జరిగింది; ఇప్పుడు వారు గుడ్డివారిలా, అపవిత్రులై తిరుగుతున్నారు; జనాంగాల మధ్యలో కూడా కుష్ఠరోగుల్లా దూరంగా ఉంచబడుతున్నారు.
- 4:17–20 — తమను రక్షించలేని ఒక జాతి కోసం తాము వ్యర్థంగా ఎదురుచూసిన సంగతిని ప్రజలు వర్ణిస్తారు. వారిని తరిమేవారు వీధుల్లోనూ కొండల్లోనూ వారిని వేటాడారు; యెహోవా అభిషిక్తుడు — వారి ప్రాణవాయువే — వారి గుంటల్లో పట్టుబడ్డాడు; జనాంగాల మధ్య అతని నీడలో బతుకుతామని వారు ఆశించినవాడు అతడే.
- 4:21–22 — కావ్యం ఎదోము వైపు తిరిగి ముగుస్తుంది: వీలైనంతవరకు సంతోషించమని దానికి చెప్పబడుతుంది, ఎందుకంటే తీర్పు పాత్ర దానికి కూడా అందించబడుతుంది. సీయోను విషయంలో, శిక్ష పూర్తయిందని కవి చెబుతాడు; దేవుడు ఆమె చెరను ఇక పొడిగించడు.
ముఖ్య వచనం: విలాప వాక్యములు 4:22 · కాబట్టి ఏమిటి: విపత్తులు అరుదుగా మాత్రమే కేవలం ప్రకృతి వల్లనో కేవలం విదేశీయుల వల్లనో వస్తాయి; ప్రజలు వినాలనుకున్నదే చెప్పిన నాయకుల వల్ల అవి తరచుగా మరింత ఘోరమవుతాయి. మత నాయకులతో సహా, ఈ కావ్యం ఆ సంగతిని నిజాయితీగా పేరుపెట్టి చెబుతుంది. దుఃఖం అంతులేనిదిగా మారడానికి కూడా అది నిరాకరిస్తుంది: దాని చివరి పంక్తుల్లో, బాధకు ఒక హద్దు ఉందని చెప్పడానికి అది సాహసిస్తుంది. ఒక కుప్పకూలిన తర్వాత తిరిగి నిర్మించుకుంటున్న ఎవరికైనా ఈ రెండు సత్యాలూ సహాయపడగలవు.