ಒಂದು ನಷ್ಟದ ನಂತರ ಹಳೆಯ ಕುಟುಂಬದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಇಗೋ, ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿನ ಮನೆ, ಮುಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿನ ಅಂಗಡಿ, ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಅಂಗಿಯಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಂತ ಅಜ್ಜ. ಚಿತ್ರವು ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಲಾಪಗಳ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕವಿತೆ ಅಂಥ ಫೋಟೋಗಳ ಒಂದು ಕಂತೆಯಂತೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯೆರೂಸಲೇಮ್ ಹಿಂದೆ ಏನಾಗಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಈಗ ಏನಾಗಿದೆಯೋ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತದೆ: ಮಂಕಾದ ಬಂಗಾರ, ಒಮ್ಮೆ ಹಿಮಕ್ಕಿಂತ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಭುಗಳು ಈಗ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗದಂತಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಕ್ಕಳು ರೊಟ್ಟಿಗಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕವಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಸೇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಮಾತನಾಡಲಿ ಎಂದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಎದೆಯೊಡೆಯುವಂಥದ್ದು.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕವು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ನಾಯಕರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ವಿಫಲರಾದರು. ಈ ಕವಿತೆ ಮುತ್ತಿಗೆಯ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿ, ಜನರನ್ನು ದಾರಿತಪ್ಪಿಸಿದವರನ್ನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ: ನಿರಪರಾಧಿಗಳ ರಕ್ತ ಸುರಿಸಿದ ಪ್ರವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಯಾಜಕರು, ಮತ್ತು ಎಂದೂ ಬಾರದ ಅನ್ಯದೇಶದ ಸಹಾಯದಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟ ಒಂದು ಜನಾಂಗ. ದಾವೀದನ ವಂಶದ ಕರ್ತನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದ ಅರಸನು ಸಹ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟನು. ರಾಜ್ಯದ ಕಥೆ ಮುಗಿದುಹೋದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲೆಕೆಳಗಾದದ್ದನ್ನು ತೋರಿಸಲು, ಅವಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು, ಮತ್ತು ಚೀಯೋನಿನ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಿದೆ, ಆದರೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹಿಗ್ಗುವ ನೆರೆಯವಳ ಶಿಕ್ಷೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಮೊದಲ ಮಿಣುಕು ಬೆಳಕಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸಲು.
- 4:1–10 — ಬಂಗಾರವು ಮಂಕಾಗಿದೆ, ಪವಿತ್ರ ಕಲ್ಲುಗಳು ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿಬಿದ್ದಿವೆ. ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಹಸುಳೆಗಳ ನಾಲಿಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ, ಶ್ರೀಮಂತರು ತಿಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಕುಲೀನರು ಬಡಕಲಾಗಿ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸೊದೋಮಿನ ಕ್ಷಣಿಕ ಅಂತ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಕವಿ ನಿರ್ಣಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕನಿಕರವುಳ್ಳ ತಾಯಂದಿರು ಸಹ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೇಯಿಸಿದರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
- 4:11–16 — ಕರ್ತನು ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಸುರಿದು ಚೀಯೋನಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ್ದಾನೆ — ಭೂಲೋಕದ ಅರಸರು ಎಂದೂ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸದ ಸಂಗತಿ. ನೀತಿವಂತರ ರಕ್ತ ಸುರಿಸಿದ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಮತ್ತು ಯಾಜಕರ ಪಾಪಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಅದು ಸಂಭವಿಸಿತು; ಈಗ ಅವರು ಕುರುಡರಾಗಿ ಅಪವಿತ್ರರಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾರೆ, ಜನಾಂಗಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳಂತೆ ದೂರವಿಡಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.
- 4:17–20 — ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ಜನಾಂಗಕ್ಕಾಗಿ ತಾವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಾದುಕೊಂಡಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಜನರು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಹಿಂದಟ್ಟಿದವರು ಬೀದಿಗಳಲ್ಲೂ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲೂ ಅವರನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದರು, ಮತ್ತು ಕರ್ತನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನು — ಅವರ ಜೀವಶ್ವಾಸವೇ ಆಗಿದ್ದವನು, ಜನಾಂಗಗಳ ನಡುವೆ ಯಾರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಆಶಿಸಿದ್ದರೋ ಅವನು — ಅವರ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟನು.
- 4:21–22 — ಕವಿತೆ ಎದೋಮಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ: ಸಾಧ್ಯವಿರುವಾಗಲೇ ಸಂತೋಷಪಡು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಪಾತ್ರೆ ಅವಳಿಗೂ ದಾಟಿಬರುವುದು. ಚೀಯೋನಿಗಾದರೋ ಶಿಕ್ಷೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ದೇವರು ಅವಳ ಸೆರೆವಾಸವನ್ನು ಇನ್ನು ಉದ್ದಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಪ್ರಲಾಪಗಳು 4:22 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ವಿಪತ್ತುಗಳು ಕೇವಲ ನೈಸರ್ಗಿಕವೋ ಕೇವಲ ಪರದೇಶದಿಂದ ಬಂದವೋ ಆಗಿರುವುದು ಅಪರೂಪ; ಜನರು ಕೇಳಬಯಸಿದ್ದನ್ನೇ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ ನಾಯಕರಿಂದ ಅವು ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹದಗೆಡುತ್ತವೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಈ ಕವಿತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ. ದುಃಖವು ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ್ದಾಗಲು ಬಿಡಲೂ ಅದು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ: ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಿತಿಯಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕುಸಿತದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಈ ಎರಡೂ ಸತ್ಯಗಳು ಸಹಾಯಕವಾಗಬಲ್ಲವು.