சில ஜெபங்கள் மெருகேற்றப்பட்டவை அல்ல. அவை பட்டியல்கள்: இதுதான் நடந்தது, இதைத்தான் இழந்தோம், தயவுசெய்து இதைப் பாரும். மருத்துவமனைப் படுக்கையின் அருகில் உட்கார்ந்திருக்கும் ஒரு குடும்பம் அப்படி ஜெபிக்கலாம் — அழகான வார்த்தைகளால் அல்ல, பயங்களின் எளிய பட்டியலால். புலம்பலின் கடைசி அதிகாரம் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஜெபம்போல ஒலிக்கிறது. எபிரெய அகரவரிசைக்கு ஏற்ப அது இன்னும் 22 வரிகள் நீளம் கொண்டது; ஆனால் அகரவரிசை அமைப்பே உடைந்துபோய்விட்டது. இப்போது வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது என்பதை ஜனங்கள் தேவனிடம் அப்படியே சொல்கிறார்கள்: தங்கள் சொந்தத் தண்ணீருக்கே பணம் கொடுக்கிறார்கள், அந்நியருக்காக உழைக்கிறார்கள், சாலைகளில் பயப்படுகிறார்கள். பின்பு நினைத்தருளும்படி அவரிடம் கேட்கிறார்கள்; விடை இல்லாமலே முடிக்கிறார்கள்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: புலம்பல் மூன்றாம் பகுதியின் பேரழிவை ஒரு தீர்வோடு அல்ல, ஒரு ஜெபத்தோடு முடிக்கிறது. தேசத்தில் தப்பிப்பிழைத்த ஜனங்கள் ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் வாழ்கிறார்கள்; தேவன் இஸ்ரவேலை நிரந்தரமாகத் தள்ளிவிட்டாரோ என்ற கேள்வி காற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. சிறையிருப்புக் காலத்தின் மீதிப் பகுதி — எசேக்கியேலின் தரிசனங்கள், ஏசாயாவின் ஆறுதல், பின்னர் திரும்புதல் — அதற்குப் பதில் சொல்லும். ஆனால் வேதாகமம் முதலில் அந்தக் கேள்வியை அப்படியே நிற்கவிடுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வீழ்ச்சிக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை விவரிக்கும், பாவத்தை அறிக்கையிடும், தேவனுடைய சிங்காசனம் நிலைத்திருக்கிறது என்று உறுதிப்படுத்தும், அவர் தங்களைத் தள்ளிவிட்டிருக்கலாமோ என்ற பயத்தை நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்டபடியே மீண்டும் நிலைநிறுத்தும்படி கேட்கும் ஒரு சமூக ஜெபத்தோடு புத்தகத்தை முடிப்பது.
- 5:1–10 — தங்கள் நிந்தையை நினைத்துப் பார்க்கும்படி ஜனங்கள் கர்த்தரிடம் கேட்கிறார்கள். அவர்களுடைய தேசம் அந்நியருக்குச் சொந்தமாகிவிட்டது; அவர்கள் திக்கற்ற பிள்ளைகளைப்போலவும் விதவைகளைப்போலவும் இருக்கிறார்கள்; தங்கள் சொந்தத் தண்ணீரையும் விறகையும் விலைகொடுத்து வாங்க வேண்டியிருக்கிறது. அவர்களுடைய பிதாக்கள் பாவம் செய்து போய்விட்டார்கள், விளைவுகளை இவர்கள் சுமக்கிறார்கள்; வேலைக்காரர்கள் அவர்களை ஆளுகிறார்கள், அப்பம் தேட அவர்கள் தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைக்கிறார்கள்.
- 5:11–18 — ஸ்திரீகள் கற்பழிக்கப்பட்டார்கள், பிரபுக்கள் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள், மூப்பர்கள் கனவீனப்படுத்தப்பட்டார்கள், வாலிபர்கள் திரிகையில் அரைக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். அவர்களுடைய இருதயங்களிலிருந்து மகிழ்ச்சி நீங்கியது, நடனம் துக்கமாக மாறியது. கிரீடம் விழுந்துபோனது; 'ஐயோ, நாங்கள் பாவம் செய்தோம்' என்று அவர்கள் அறிக்கையிடுகிறார்கள்; சீயோன் மலை பாழாய்க் கிடக்கிறது, நரிகள் அதில் திரிகின்றன.
- 5:19–22 — ஆனாலும் கர்த்தர் என்றென்றைக்கும் அரசாளுகிறார், அவருடைய சிங்காசனம் தலைமுறை தலைமுறையாக நிலைத்திருக்கிறது. அப்படியானால் ஏன் இத்தனை காலம் எங்களை மறந்திருக்கிறீர்? தங்களை அவரிடம் திரும்பச் சேர்த்துக்கொள்ளும்படியும், தங்கள் நாட்களைப் பூர்வகாலத்தில் இருந்ததுபோலப் புதுப்பிக்கும்படியும் அவர்கள் ஜெபிக்கிறார்கள் — அவர் தங்களை முற்றிலும் தள்ளிவிட்டு, அவருடைய கோபம் அளவுக்கு மிஞ்சியதாக இருந்தாலொழிய.
முக்கிய வசனம்: புலம்பல் 5:21 · அதனால் என்ன: வேதாகமத்திலுள்ள எல்லா ஜெபங்களும் ஒரு தீர்வோடு முடிவதில்லை; இந்த ஜெபம் வேண்டுமென்றே அப்படி முடியவில்லை. தங்கள் சொந்த ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்காததுபோல் உணரும் எவருக்கும் இது ஒரு வரமாக இருக்கலாம். இங்கே விசுவாசம் என்பது, வாழ்க்கையைப் பற்றிய எளிய உண்மையைத் தேவனிடம் சொல்வது, நேர்மையாக அறிக்கையிடுவது, அவருடைய ஆட்சியைப் பற்றிக்கொள்வது, பதில் இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாதபோதும் புதுப்பித்தலுக்காகக் கேட்பது.