நீங்கள் நம்பிய ஒருவரால் காயப்படுவதில் ஒரு தனிவகை வேதனை உண்டு. ஓர் அந்நியரின் கொடுமை பயங்கரமானது; ஒரு பெற்றோரின் அல்லது நண்பரின் கொடுமை அதைவிட மோசமானது, ஏனெனில் நீங்கள் நின்ற தரையையே அது அசைக்கிறது. புலம்பலின் இரண்டாம் கவிதை நேராக அந்தத் தரைக்குள் நடந்து செல்கிறது. அது முதலில் பாபிலோனைக் குற்றம் சாட்டுவதில்லை. கர்த்தரே இதைச் செய்தார் என்று அது மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது: அவர் விழுங்கினார், தள்ளிவிழுத்தினார், வெட்டிப்போட்டார், ஒரு சத்துருவைப்போலத் தம்முடைய வில்லை நாணேற்றினார். இது வேதாகமத்தின் மிகத் துணிச்சலான பகுதிகளில் ஒன்று; இதைச் சொல்வது ஒரு சந்தேகவாதி அல்ல, தேவன் உண்மையானவர் என்று இன்னும் நம்புகிற, ஜெபத்தில் இன்னும் அவரிடம் திரும்புகிற ஒருவர்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், ஆலயத்தில் தேவனுடைய பிரசன்னம் இருப்பதால் எருசலேம் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்று இஸ்ரவேல் நெடுங்காலமாக நம்பியிருந்தது. அந்த நம்பிக்கை தவறானது என்று எரேமியா போன்ற தீர்க்கதரிசிகள் எச்சரித்திருந்தார்கள். இப்போது அந்த எச்சரிக்கை நிறைவேறிவிட்டது; உடன்படிக்கையின் தேவன் தம்முடைய சொந்த வீட்டையே அழிய விட்டதன் அர்த்தம் என்ன என்று இந்தக் கவிதை போராடுகிறது. உபாகமத்தின் ஆசீர்வாதங்களும் சாபங்களும் பின்னணியில் நிற்கின்றன; அவற்றின் முழு பாரத்தையும் கவிஞர் உணருகிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எருசலேமின் அழிவு தேவனுடைய சொந்தக் கையிலிருந்தே வந்தது என்ற பயங்கரமான எண்ணத்தை நேருக்குநேர் சந்திப்பது, அதன் மனித விலையை மென்மையாக்காமல் அதற்காகத் துக்கிப்பது, அதே தேவனை நோக்கித் தொடர்ந்து கதறும்படி தப்பிப்பிழைத்தவர்களைத் தூண்டுவது.
- 2:1–10 — கர்த்தர் தம்முடைய கோபத்தில் சீயோனை ஒரு மேகத்தால் மூடினார், அவளுடைய அரண்களைத் தள்ளிவிழுத்தினார், தம்முடைய சொந்தப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தைப் பாழாக்கி, அதன் பண்டிகைகளுக்கும் ஓய்வுநாட்களுக்கும் முடிவு உண்டாக்கினார். ராஜாவும் ஆசாரியனும் புறக்கணிக்கப்பட்டார்கள், மதில்கள் துக்கிக்கின்றன, வேதப்பிரமாணம் இல்லாமல் போயிற்று, மூப்பர்கள் புழுதியில் மௌனமாய் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.
- 2:11–14 — கவிஞரின் சொந்தத் துக்கம் வெடித்து வெளிப்படுகிறது: சிறு பிள்ளைகள் தெருக்களில் சோர்ந்து விழுந்து தங்கள் தாய்மாரின் மடியிலேயே சாகும்போது, அழுது அழுது அவருடைய கண்கள் பூத்துப்போகின்றன. சீயோனை எதற்கு ஒப்பிடுவேன் என்று கேட்கிறார்; ஜனங்களின் பாவத்தை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தாமல் ஆறுதலான தரிசனங்களைச் சொன்ன தீர்க்கதரிசிகளைக் குற்றம் சாட்டுகிறார்.
- 2:15–17 — வழிப்போக்கர்கள் கைகொட்டி, ஒருகாலத்தில் அழகின் பூரணம் என்று அழைக்கப்பட்ட நகரத்தைப் பரியாசம் செய்கிறார்கள்; நாங்கள் காத்திருந்த நாள் இதுதான் என்று சத்துருக்கள் பெருமை பேசுகிறார்கள். ஆனாலும், கர்த்தர் தாம் திட்டமிட்டதையும் நெடுங்காலத்துக்கு முன்பே எச்சரித்ததையுமே செய்தார் என்று கவிஞர் உறுதியாகச் சொல்கிறார்.
- 2:18–22 — இரவும் பகலும் கதறும்படியும் தன் பிள்ளைகளுக்காகக் கைகளை உயர்த்தும்படியும் அவர் சீயோனைத் தூண்டுகிறார். அப்போது நகரம் ஜெபிக்கிறது; நடப்பதைப் பார்க்கும்படி தேவனிடம் கேட்கிறது: பஞ்சத்தில் தாய்மார் தங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளையே தின்றார்கள், பரிசுத்த ஸ்தலத்திலேயே ஆசாரியனும் தீர்க்கதரிசியும் கொல்லப்பட்டார்கள்.
முக்கிய வசனம்: புலம்பல் 2:19 · அதனால் என்ன: துன்பப்படுகிறவர்கள் சில சமயம் தேவனைப் பற்றித் தாங்கள் உண்மையில் நினைப்பதைச் சொல்லக்கூடாது என்று உணருகிறார்கள். இந்தக் கவிதை அதை உரத்துச் சொல்கிறது — அது வேதாகமத்திலேயே இருக்கிறது. இங்கே நேர்மையான எதிர்ப்புக்குரல் விசுவாசத்துக்கு எதிரானது அல்ல; அது மௌனமாகிவிட மறுக்கும் விசுவாசம். பிள்ளைகளின் துன்பத்தை ஒரு நேர்த்தியான பாடமாக மாற்றவும் இந்தக் கவிதை மறுக்கிறது. அதை அப்படியே தேவனுக்கு முன்பாக உயர்த்திப் பிடித்து, அவர் பார்க்கும்படி கேட்கிறது.