మీరు నమ్మిన వ్యక్తి చేతిలో గాయపడటంలో ఒక ప్రత్యేకమైన వేదన ఉంది. ఒక అపరిచితుని క్రూరత్వం భయంకరమైనదే; కానీ తల్లిదండ్రుల లేదా స్నేహితుని క్రూరత్వం ఇంకా ఘోరమైనది, ఎందుకంటే మీరు నిలబడిన నేలనే అది కదిలిస్తుంది. విలాప వాక్యములలోని రెండవ కావ్యం సూటిగా ఆ నేల మీదికే నడుస్తుంది. అది మొదట బబులోనును నిందించదు. యెహోవానే ఇది చేశాడని అది మళ్లీ మళ్లీ చెబుతుంది: ఆయన మింగివేశాడు, పడగొట్టాడు, నరికివేశాడు, ఒక శత్రువులా తన విల్లు ఎక్కుపెట్టాడు. బైబిలులో ఉన్న అత్యంత సాహసోపేతమైన మాటల్లో ఇది ఒకటి; దీనిని పలికేది ఒక సంశయవాది కాదు, దేవుడు నిజమైనవాడని ఇంకా నమ్ముతూ, ఇంకా ప్రార్థనలో ఆయన వైపు తిరిగే వ్యక్తి.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: మూడవ అంకంలో, మందిరంలో దేవుని సన్నిధి యెరూషలేమును సురక్షితంగా ఉంచుతుందని ఇశ్రాయేలు చాలాకాలం నమ్మింది. ఆ నమ్మకం తప్పుదారి పట్టిందని యిర్మీయా వంటి ప్రవక్తలు హెచ్చరించారు. ఇప్పుడు ఆ హెచ్చరిక నిజమైంది; నిబంధన దేవుడు తన సొంత మందిరాన్నే నాశనం కానిచ్చాడంటే దాని అర్థం ఏమిటో అని ఈ కావ్యం పెనుగులాడుతుంది. ద్వితీయోపదేశకాండములోని ఆశీర్వాదాలు, శాపాలు నేపథ్యంలో నిలిచి ఉన్నాయి; వాటి పూర్తి భారాన్ని కవి అనుభవిస్తున్నాడు.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: యెరూషలేము నాశనం దేవుని సొంత చేతి నుండే వచ్చిందన్న భయంకరమైన ఆలోచనను ఎదుర్కోవడానికి, దాని మానవ మూల్యాన్ని మెత్తబరచకుండా దుఃఖించడానికి, మిగిలినవారు అదే దేవునికి మొరపెడుతూ ఉండాలని ప్రోత్సహించడానికి.
- 2:1–10 — తన కోపంలో యెహోవా సీయోనును మేఘంతో కప్పాడు, దాని కోటలను పడగొట్టాడు, తన సొంత పరిశుద్ధ స్థలాన్ని పాడుచేశాడు, దాని పండుగలకూ విశ్రాంతి దినాలకూ ముగింపు పలికాడు. రాజూ యాజకుడూ తిరస్కరించబడ్డారు, ప్రాకారాలు దుఃఖిస్తున్నాయి, ధర్మశాస్త్రం ఇక లేదు, పెద్దలు మౌనంగా ధూళిలో కూర్చున్నారు.
- 2:11–14 — కవి సొంత దుఃఖం బయటికి పొంగుతుంది: చిన్నపిల్లలు వీధుల్లో సొమ్మసిల్లి తమ తల్లుల ఒడిలోనే చనిపోతుండగా, ఏడ్చి ఏడ్చి అతని కళ్లు అలసిపోయాయి. సీయోనును దేనితో పోల్చగలనని అతడు అడుగుతాడు; ప్రజల పాపాన్ని ఎన్నడూ బయటపెట్టని, ఓదార్పు దర్శనాలు మాత్రమే చెప్పిన ప్రవక్తలను నిందిస్తాడు.
- 2:15–17 — దారిన పోయేవారు చప్పట్లు కొట్టి, ఒకప్పుడు పరిపూర్ణ సౌందర్యం గలదని పిలువబడిన పట్టణాన్ని ఎగతాళి చేస్తారు; తాము ఎదురుచూసిన దినం ఇదేనని శత్రువులు గొప్పలు చెప్పుకుంటారు. అయినా యెహోవా తాను సంకల్పించి, చాలాకాలం క్రితమే హెచ్చరించినదానినే చేశాడని కవి గట్టిగా చెబుతాడు.
- 2:18–22 — రాత్రింబగళ్లు మొరపెట్టమని, తన పిల్లల కోసం చేతులెత్తమని అతడు సీయోనును ప్రోత్సహిస్తాడు. అప్పుడు పట్టణం ప్రార్థిస్తుంది, జరుగుతున్నదానిని చూడమని దేవుణ్ణి అడుగుతుంది: కరువులో తల్లులు తమ సొంత పిల్లలనే తిన్నారు, పరిశుద్ధ స్థలంలోనే యాజకుడూ ప్రవక్తా చంపబడ్డారు.
ముఖ్య వచనం: విలాప వాక్యములు 2:19 · కాబట్టి ఏమిటి: బాధపడేవారు కొన్నిసార్లు దేవుని గురించి తాము నిజంగా ఏమనుకుంటున్నారో చెప్పకూడదని భావిస్తారు. ఈ కావ్యం దానిని బిగ్గరగా చెబుతుంది — అదీ బైబిలులోనే. ఇక్కడ నిజాయితీతో కూడిన నిరసన విశ్వాసానికి వ్యతిరేకం కాదు; అది మౌనం వహించడానికి నిరాకరించే విశ్వాసమే. పిల్లల బాధను ఒక చక్కని పాఠంగా మార్చడానికి కూడా ఈ కావ్యం నిరాకరిస్తుంది. దానిని కేవలం దేవుని ఎదుట ఉంచి, చూడమని ఆయనను అడుగుతుంది.