தனிமையாய் உட்கார்ந்திருக்கும் நகரம்

ஒரு அடக்க ஆராதனைக்குப் பின், விருந்தினர்கள் எல்லாரும் வீடு திரும்பி, வீடு அமைதியாகிவிடும் ஒரு தருணம் வருகிறது. உணவுப் பாத்திரங்கள் வருவது நின்றுவிடுகிறது. 'எப்போது வேண்டுமானாலும் கூப்பிடுங்கள்' என்று சொன்னவர்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டியிருக்கிறது. பெரும்பாலும் அப்போதுதான் துக்கம் உண்மையில் தொடங்குகிறது. புலம்பல் அந்த மௌனத்தில்தான் திறக்கிறது. முற்றுகை முடிந்துவிட்டது, நெருப்புகள் அணைந்துவிட்டன, சிறைப்பட்டவர்கள் நடத்திக்கொண்டு போகப்பட்டுவிட்டார்கள்; ஒருகாலத்தில் பண்டிகைக் கூட்டங்களால் சலசலத்த நகரம் வெறுமையாய் உட்கார்ந்திருக்கிறது. இந்த ஒரே கவிதையில் ஐந்து முறை அதே இருண்ட பல்லவி வருகிறது: அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல ஒருவரும் இல்லை. வேதாகமம் இந்தத் தருணத்தை அவசரமாகக் கடந்துபோவதில்லை. அதற்கென்று ஒரு முழுப் புத்தகத்தையே கொடுக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி — இஸ்ரவேலின் கதை — அதன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டது. ஆலயம் சாம்பலாகிவிட்டது, தாவீதின் நகரம் வெறுமையாயிருக்கிறது, ஆபிரகாமுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட தேசம் தன் ஜனங்களை வெளியே துரத்திவிட்டது. பேரழிவுக்குப் பின் நாம் முதலில் வாசிப்பது புலம்பல்; அது ஒரு விளக்கம் அல்ல, ஒரு கதறல். சிறையிருப்பின் தீர்க்கதரிசிகள் புதிய இருதயங்களைப் பற்றியும் வீடு திரும்பும் பாதையைப் பற்றியும் பேசுவதற்கு முன்பே, வேதாகமம் துக்கத்துக்கே இடம் கொடுக்கிறது — கவனமாக வடிக்கப்பட்ட கவிதையில் அது சொல்லப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எருசலேமின் பேரழிவுக்குக் குரல் கொடுப்பது — முதலில் அவளுடைய அழிவை விவரிக்கும் ஒரு பார்வையாளர் மூலமாகவும், பின்பு நகரத்தின் மூலமாகவே; அவள் தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டாலும், தன் வேதனையைப் பார்க்கும்படி தேவனிடமும் வழிப்போக்கர் ஒவ்வொருவரிடமும் கெஞ்சுகிறாள்.

• 1:1–7 — விவரிப்பவர் எருசலேமைப் பார்க்கிறார்; அவர் ஒரு விதவையைக் காண்கிறார் — அடிமையாக்கப்பட்ட ஓர் இளவரசி, இரவு முழுவதும் அழுகிறவள். அவளுடைய நண்பர்கள் அவளுக்குத் துரோகம் செய்தார்கள், பண்டிகைகளுக்குப் போகும் அவளுடைய வழிகள் துக்கிக்கின்றன, அவளுடைய பிள்ளைகள் சிறையிருப்புக்குப் போனார்கள்; தன் முந்தைய செல்வங்கள் அனைத்தையும் அவள் நினைவுகூருகிறாள்.
• 1:8–11 — கவிஞர் காரணத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்: எருசலேம் கொடிய பாவம் செய்தாள், இப்போது நிர்வாணமாக்கப்பட்டு இகழப்படுகிறாள். சத்துருக்கள் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள்ளும் நுழைந்துவிட்டார்கள். இரண்டு முறை நகரம் தன் சொந்தக் கதறலோடு இடைமறித்து, கர்த்தர் பார்க்கும்படி கேட்கிறது — அவளுடைய ஜனங்கள் அப்பத்துக்காகத் தங்கள் செல்வங்களைக் கொடுக்கிறார்கள்.
• 1:12–16 — இப்போது சீயோன் தானே பேசுகிறாள்; வழிப்போக்கர் ஒவ்வொருவரையும் அழைத்து, தன் துக்கத்தைப் போன்ற துக்கம் ஏதாவது உண்டோ என்று பார்க்கச் சொல்கிறாள். கர்த்தருடைய கோபத்தைத் தன் எலும்புகளுக்குள் எரியும் நெருப்பாகவும், தன் கால்களுக்கு விரிக்கப்பட்ட வலையாகவும், தன் கழுத்தின்மேல் உள்ள நுகமாகவும் விவரிக்கிறாள். ஆறுதல் செய்கிறவர் தூரத்தில் இருப்பதால் அவளுடைய கண்கள் கண்ணீரால் வழிகின்றன.
• 1:17–22 — சீயோன் தன் கைகளை நீட்டுகிறாள், ஆனால் அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல ஒருவரும் இல்லை என்று விவரிப்பவர் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறார். பின்பு அவள் மீண்டும் பேசுகிறாள்: கர்த்தர் நீதியுள்ளவர், ஏனெனில் நான் கலகம் செய்தேன். தன் நெருக்கத்தைப் பார்க்கும்படியும், தன்னைக் குறித்து மகிழும் சத்துருக்களைத் தன்னை நடத்தியதுபோலவே நடத்தும்படியும் அவள் தேவனிடம் கேட்கிறாள்.

முக்கிய வசனம்: புலம்பல் 1:12  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பலர் துக்கத்தை மறைக்கவோ, அதை அவசரமாக ஒரு மகிழ்ச்சியான முடிவை நோக்கித் தள்ளவோ சிறு வயதிலேயே கற்றுக்கொள்கிறோம். புலம்பல் இவ்விரண்டையும் செய்வதில்லை. ஒருவர் தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ளவும், அதே நேரத்தில் வேதனை தாங்க முடியாதது என்று சொல்லவும் — இரண்டையும் ஒன்றாகச் செய்ய — அது இடம் கொடுக்கிறது. முறையீட்டோடுகூட தேவனை நோக்கிக் கதறுவது விசுவாசத்தின் தோல்வி அல்ல, விசுவாசத்தின் ஒரு வடிவமே என்றும் அது காட்டுகிறது. எந்த ஆறுதலும் வராத இரவுகளுக்கும் வேதாகமத்தில் இடம் உண்டு.