பாதபீடம் — தேவாலயம்; தேவனுடைய பிரசன்னம் தம்முடைய மக்களின் நடுவே தங்கியிருக்கிறது என்று சொல்லப்பட்ட இடம். தேவன் தமது சொந்தப் பரிசுத்த இடத்தையே மறந்ததுபோலத் தோன்றுகிறது என்ற துக்கமே இந்த வசனம்.

தேவன் அநீதியுள்ளவர் என்று இந்தக் கவிதை சொல்லவில்லை. இங்கே அவருடைய வழிகள் துன்பப்படுகிறவருக்கு இருளாக இருக்கின்றன என்கிறது. விசுவாசம் தேவனுடைய நீதியை அறிக்கையிடவும் முடியும் (1:18), அவருடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் தாங்கமுடியாதவையாகத் தோன்றுகின்றன என்று ஒப்புக்கொள்ளவும் முடியும்.

பகைவனைப் போல — இந்த அடைமொழி முக்கியமானது. அவர் உண்மையில் அவளுடைய பகைவர் அல்ல; அவர் பகைவர் போல நடந்துகொள்ளுகிறார். வசனம் சாத்தியமான மிகக் கடுமையான சொல்லை எடுத்து, போல என்ற ஒரே சிறிய இடைச்சொல்லால் மட்டுமே அதை மென்மையாக்குகிறது.

அரிதாகவே கற்பிக்கப்படும் ஒருவகை ஜெபத்துக்கு இந்த வசனம் மாதிரி: தேவன் எப்படித் தோன்றுகிறார் என்பதைக்குறித்துக் கடுமையான நேர்மை, அப்படியிருந்தும் அவரை ஆண்டவர் என்று அழைத்தல்.

தீர்க்கதரிசியின் துக்கம் உடலில் வெளிப்படுகிறது — கண்கள், குடல்கள், ஈரல். பழைய ஏற்பாட்டு எபிரெயம் துயரத்தை மனதில் மட்டுமல்ல, வயிற்றில் வைக்கிறது. எரேமியா அழிவிலிருந்து விலகி நிற்கவில்லை; நகரத்தோடுகூட அவனும் நொறுங்கிப்போகிறான்.

ஒரு போதக ரீதியான குறிப்பு: உண்மையான தீர்க்கதரிசி தான் கடிந்துகொள்ள வேண்டிய மக்களுக்காக அழுகிறான்.

கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகள் நகரத்திடம் சமாதானமில்லாமலிருந்தும்: சமாதானம் சமாதானம் என்று சொன்னார்கள் (எரேமியா 6:14). பாவத்தைப் பெயரிட்டுச் சொல்ல அவர்கள் மறுத்ததே எருசலேமின் முடிவை முத்திரையிட்டது.

பாவத்தை ஒருபோதும் பெயரிட்டுச் சொல்லாத போதகரோ ஆசிரியரோ, அதைச் சொல்லுகிறவரைவிட இரக்கமுள்ளவர் அல்ல. அவர் கொடூரத்தின் இன்னும் ஆபத்தான ஒரு வடிவம்.

இந்தப் பேரழிவு தேவனுக்கு ஆச்சரியமானதல்ல. அது தாம் நினைத்ததைச் செய்தார்…ஆரம்பநாட்கள் முதற்கொண்டு தாம் கட்டளையிட்ட காரியம் — உபாகமம் 28 இன் உடன்படிக்கை எச்சரிக்கைகள். தேவனுடைய வார்த்தை வீணானதல்ல.

எந்தக் காலத்துக்கும் நிதானத்தைத் தரும் வசனம்: தேவன் முன்கூட்டியே நியாயத்தீர்ப்பைச் சொல்லும்போது, ஆசீர்வாதத்தை வாக்குப்பண்ணும்போது தம் வார்த்தையைக் காப்பதுபோலவே உண்மையாக அதையும் காக்கிறார்.

வசனத்தின்மேல் வசனமாக அழிவு சொல்லப்பட்ட பின்பு, ஜெபத்துக்கான அழைப்பு வருகிறது — அது மௌன ஜெபமல்ல, அளந்து செய்யும் ஜெபமல்ல. உன் இருதயத்தைத் தண்ணீரைப்போல ஊற்றிவிடு. எதையும் அடக்கிவைக்காதே. உள்ளே என்ன இருந்தாலும், அதைத் தேவனுடைய சமுகத்தில் ஓடவிடு.

கைகளை ஏறெடுத்தல் பரிந்துபேசுதல்: முதலில் தனக்காக அல்ல, பிள்ளைகளுக்காக. பரிந்துபேசுதலைத் தூண்டாத புலம்பல் முழுமையற்றது.

கவிதை பதிலோடு அல்ல, விண்ணப்பத்தோடு முடிகிறது. யெகோவாவே, … நோக்கிப்பாரும் — துன்பப்படுகிறவர் எப்போதும் எட்டிப்பிடிக்கும் அதே வினைச்சொற்கள்.

குறிப்பிடப்பட்ட கொடுமைகள் (மனித மாமிசம் உண்ணுதல், தேவாலயத்தில் படுகொலை) கவிதைக்குரிய மிகைப்படுத்தல் அல்ல — முன்பு நடந்த சமாரியா முற்றுகையில் மனித மாமிசம் உண்ணப்பட்டதை 2 இராஜாக்கள் 6:28-29 பதிவுசெய்கிறது, எருசலேமில் அது நடக்கும் என்று எரேமியா 19:9 எச்சரித்திருந்தது. தீர்க்கதரிசி துன்பத்தை மிகைப்படுத்தவுமில்லை, அதை தேவனிடமிருந்து மறைக்கவுமில்லை.