ದೇವರೇ ಶತ್ರುವಾದಾಗ

ನೀವು ನಂಬಿದ್ದ ಯಾರಿಂದಲೋ ನೋವುಂಟಾದಾಗ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬಗೆಯ ನೋವಿರುತ್ತದೆ. ಅಪರಿಚಿತನ ಕ್ರೌರ್ಯ ಭಯಂಕರ; ತಂದೆತಾಯಿಯದೋ ಸ್ನೇಹಿತನದೋ ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನಿಂತಿದ್ದ ನೆಲವನ್ನೇ ಅದು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಲಾಪಗಳ ಎರಡನೆಯ ಕವಿತೆ ನೇರವಾಗಿ ಆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಮೊದಲು ಬಾಬೆಲನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದವನು ಕರ್ತನೇ ಎಂದು ಅದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಅವನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಕೆಡವಿಹಾಕಿದ್ದಾನೆ, ಕಡಿದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ, ಒಬ್ಬ ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಹೇಳುವವನು ಒಬ್ಬ ಸಂಶಯವಾದಿಯಲ್ಲ, ದೇವರು ನಿಜವೆಂದು ಈಗಲೂ ನಂಬುವ ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವ ಒಬ್ಬನು.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ, ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿನ ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಬಹುಕಾಲ ನಂಬಿತ್ತು. ಈ ನಂಬಿಕೆ ತಪ್ಪಾದ ಕಡೆ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಯೆರೆಮೀಯನಂಥ ಪ್ರವಾದಿಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು. ಈಗ ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನಿಜವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯೇ ನಾಶವಾಗಲು ಬಿಟ್ಟದ್ದರ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೆ ಈ ಕವಿತೆ ಹೋರಾಡುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಪಗಳು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ; ಕವಿ ಅವುಗಳ ಪೂರ್ಣ ಭಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶ ದೇವರ ಸ್ವಂತ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಬಂತು ಎಂಬ ಭಯಂಕರ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು, ಅದರ ಮಾನವೀಯ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸದೆ ದುಃಖಿಸಲು, ಮತ್ತು ಅದೇ ದೇವರಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತೆ ಬದುಕುಳಿದವರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಲು.

• 2:1–10 — ತನ್ನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಕರ್ತನು ಚೀಯೋನನ್ನು ಮೇಘದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ್ದಾನೆ, ಅವಳ ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿದ್ದಾನೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪವಿತ್ರಾಲಯವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿ ಅದರ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನೂ ಸಬ್ಬತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅರಸನೂ ಯಾಜಕನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಗೋಡೆಗಳು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿವೆ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಇನ್ನಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರು ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ.
• 2:11–14 — ಕವಿಯ ಸ್ವಂತ ದುಃಖ ಉಕ್ಕಿಬರುತ್ತದೆ: ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಛೆಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರ ತೋಳುಗಳಲ್ಲೇ ಸಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಳುವುದರಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೋತುಹೋಗಿವೆ. ಚೀಯೋನನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಲಿ ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಜನರ ಪಾಪವನ್ನು ಎಂದೂ ಬಯಲುಮಾಡದ ಸಮಾಧಾನಕರ ದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ಪ್ರವಾದಿಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಾನೆ.
• 2:15–17 — ದಾರಿಹೋಕರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ, ಒಮ್ಮೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸೌಂದರ್ಯವುಳ್ಳದ್ದು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರವನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ನಾವು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ದಿನ ಇದೇ ಎಂದು ಶತ್ರುಗಳು ಜಂಬಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಕರ್ತನು ಬಹುಕಾಲದ ಹಿಂದೆಯೇ ಯೋಜಿಸಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕವಿ ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
• 2:18–22 — ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿಯೂ ಮೊರೆಯಿಡುವಂತೆಯೂ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವಂತೆಯೂ ಅವನು ಚೀಯೋನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ನಗರವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡು ಎಂದು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ತಾಯಂದಿರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ತಿಂದಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಯಾಜಕನೂ ಪ್ರವಾದಿಯೂ ಪವಿತ್ರಾಲಯದಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಪ್ರಲಾಪಗಳು 2:19  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಕಷ್ಟಪಡುವ ಜನರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ತಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕವಿತೆ ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಂಬಿಕೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಮೌನವಾಗಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ನಂಬಿಕೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಒಂದು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಪಾಠವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲೂ ಕವಿತೆ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು, ನೋಡು ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.