இரண்டு கூடை அத்திப்பழங்கள்

நீண்ட ஒரு நாளின் முடிவில் ஒரு பழ வியாபாரியைக் கவனியுங்கள். அவள் கூடையைக் கொட்டி வகைப்படுத்துகிறாள்: இவை இன்னும் இனிப்பானவை, இவை மென்மையாகிப் புளித்துவிட்டன, எறிந்துவிடவேண்டும். யாரும் அவளோடு வாதாடுவதில்லை; அவளுக்குப் பழங்கள் தெரியும். இப்போது, தன் ராஜாவையும், கைவினைஞர்களையும், முன்னணிக் குடும்பங்களையும் ஒரு அந்நியச் சேனையிடம் இப்போதுதான் இழந்த ஒரு நகரத்தைக் கற்பனை செய்யுங்கள். விட்டுவைக்கப்பட்ட மக்களும் வகைப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்கள் — தங்களை நல்ல கூடையில் வைத்துக்கொள்கிறார்கள். நாங்கள் இன்னும் இங்கே இருக்கிறோம், கொண்டுபோகப்பட்டவர்கள்தான் அழுகியவர்களாக இருந்திருக்கவேண்டும் என்கிறார்கள். ஆலயத்துக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட இரண்டு கூடை அத்திப்பழங்கள் எரேமியாவுக்குக் காட்டப்படுகின்றன; தேவன் அவற்றை நேர்மாறாக வகைப்படுத்துகிறார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி அதன் உடையும் புள்ளியை அடைந்துவிட்டது. கி.மு. 597-ல் நேபுகாத்நேச்சார் எருசலேமைக் கைப்பற்றி, இளம் ராஜாவாகிய யோயாக்கீனை ஆயிரக்கணக்கானவர்களோடு பாபிலோனுக்குக் கொண்டுபோய், அவனுடைய சிறிய தகப்பனாகிய சிதேக்கியாவை அரியணையில் அமர்த்தினான். இங்கிருந்து கதை இரண்டு தடங்களில் ஓடுகிறது — பாபிலோனிலுள்ள சிறைப்பட்டவர்களும் எருசலேமிலுள்ள மீதியானவர்களும் — தேவனுடைய எதிர்காலம் எங்கே இருக்கிறது என்பதே கேள்வி. இந்தச் சிறிய தரிசனம் திடுக்கிடவைக்கும் ஒரு பதிலைத் தருகிறது: தங்கள் வீடுகளைக் காத்துக்கொண்டவர்களிடம் அல்ல, அவற்றை இழந்தவர்களிடம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பிழைத்திருப்பதே தேவனுடைய தயவுக்குச் சான்று என்ற, எருசலேமில் விடப்பட்டவர்களின் சௌகரியமான அனுமானத்தைக் கவிழ்ப்பது; நகரத்தின் புதிய ஆட்சியாளர்கள் அல்ல, பாபிலோனிலுள்ள சிறைப்பட்டவர்களே தேவன் மறுபடியும் கட்டியெழுப்பப்போகும் ஜனம் என்று அறிவிப்பது.

• 24:1–3 — யோயாக்கீனும், பிரபுக்களும், கைவினைஞர்களும் பாபிலோனுக்குக் கொண்டுபோகப்பட்டபின், ஆலயத்துக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்ட இரண்டு கூடைகளை எரேமியா பார்க்கிறான்: ஒன்றில் முதல் பழுத்த பழங்களைப்போன்ற மிக நல்ல அத்திப்பழங்கள், மற்றொன்றில் சாப்பிட முடியாதபடி கெட்ட அத்திப்பழங்கள். அவன் என்ன காண்கிறான் என்று தேவன் கேட்கிறார்; அவன் அவற்றை விவரிக்கிறான்.
• 24:4–7 — நல்ல அத்திப்பழங்கள் சிறைப்பட்டவர்கள். அவர்களுடைய நன்மைக்காகவே அவர்களை அனுப்பிவிட்டேன் என்றும், அவர்கள்மேல் கண்வைத்து, அவர்களைத் திரும்பக் கொண்டுவந்து, பிடுங்காமல் நாட்டி, தம்மை அறியும் இருதயத்தை அவர்களுக்குக் கொடுப்பேன் என்றும் தேவன் சொல்கிறார் — அவர்கள் முழு இருதயத்தோடும் அவரிடம் திரும்பி, அவருடைய ஜனமாயிருப்பார்கள், அவர் அவர்களுடைய தேவனாயிருப்பார்.
• 24:8–10 — கெட்ட அத்திப்பழங்கள் சிதேக்கியாவும், அவனுடைய அதிகாரிகளும், தேசத்தில் தங்கியிருந்தவர்களும், எகிப்துக்கு ஓடிப்போனவர்களும். ஆசீர்வாதத்துக்குப் பதிலாக அவர்கள் ஜாதிகளுக்குள்ளே பழமொழியாகவும் சாபமாகவும் ஆவார்கள்; தேசத்திலிருந்து நீங்கும்வரை பட்டயமும் பஞ்சமும் கொள்ளைநோயும் அவர்களைத் துரத்தும்.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 24:7  ·  அதனால் என்ன: நம்முடைய சௌகரியத்தை தேவன் நம்மை அங்கீகரிக்கிறார் என்பதற்கான சான்றாகவும், மற்றவர்களின் இழப்பை அவர் அவர்களை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதற்கான சான்றாகவும் வாசிப்பது எளிது. இந்தத் தரிசனம் அந்தத் தர்க்கத்தை மறுக்கிறது. எல்லாவற்றையும் இழந்தவர்களையே தேவன் நல்ல அத்திப்பழங்கள் என்று அழைக்கிறார் — துன்பம் மக்களைப் பரிசுத்தமாக்குகிறது என்பதால் அல்ல, அவர்களோடு மறுபடியும் தொடங்க தேவன் தெரிந்துகொள்கிறார் என்பதால். இங்கே நம்பிக்கை இழப்பின் மறுகரையில் காணப்படுகிறது.