சில குடும்பங்கள், எல்லாம் நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருந்த நாளின் ஒரு புகைப்படத்தை வைத்திருக்கின்றன: புதிய வீடு, நல்ல வேலை, எல்லாரும் புன்னகைக்கிறார்கள். ஆண்டுகள் கழித்து அதே புகைப்படத்தைப் பார்ப்பது கடினமாக இருக்கலாம். ஓசியா 13 அப்படிப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தோடு தொடங்குகிறது. வடக்கின் முதன்மைக் கோத்திரமாகிய எப்பிராயீம் பேசினால் மக்கள் நடுங்கிய ஒரு காலம் இருந்தது. இப்போது, நடுக்காலைக்குள் வயலிலிருந்து பனி ஆவியாவதுபோல, அல்லது ஜன்னல் வழியாகப் புகை வெளியேறுவதுபோல, ராஜ்யம் அமைதியாக மறைந்துகொண்டிருக்கிறது. அடியிலிருக்கும் வேதனையான கேள்வியை இந்த அதிகாரம் கேட்கிறது: வனாந்தரத்தின் வழியாகச் சுமந்துசெல்லப்பட்ட ஒரு மக்கள் எப்படி இங்கே வந்து சேர்ந்தார்கள்?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வடக்கு ராஜ்யம் அதன் இறுதிப் பத்தாண்டில் இருக்கிறது. அசீரியா அதன் நிலப்பகுதியைத் துண்டுதுண்டாக விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; அதன் ராஜாக்கள் ஒருவர்பின் ஒருவராகக் கொலைசெய்யப்படுகிறார்கள் (2 இராஜாக்கள் 15). உடைந்த ஒரு திருமணத்தோடு தொடங்கிய ஓசியாவின் புத்தகம் அதன் முடிவை நெருங்குகிறது; இதுவே அதன் மிக இருண்ட அதிகாரம். வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், இஸ்ரவேலோடு செய்த உடன்படிக்கை உடையும் நிலைவரை இழுக்கப்படுவதை இது காட்டுகிறது — ஆனாலும் இங்கேயும், புதிய ஏற்பாடு எடுத்துக்கொண்டு பதில் சொல்லப்போகும் மரணத்தைப் பற்றிய ஒரு கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் சரிவின் வேரைப் பெயரிடுவது — வயிறு நிறைந்ததும், தங்களைப் போஷித்த தேவனை மறந்தது — நியாயத்தீர்ப்பை மறுக்கப்பட்ட அன்பாகக் காட்டுவது; அதே வேளையில், மரணத்தின்மேலேயே தொங்கும் வியக்கத்தக்க ஒரு கேள்வியை விட்டுச்செல்வது.
- 13:1–3 — எப்பிராயீம் ஒருகாலத்தில் அதிகாரம் கொண்டிருந்தது, ஆனால் பாகாலிடம் திரும்பி மரிக்கத் தொடங்கியது. இப்போது அவர்கள் வெள்ளிச் சிலைகளைச் செய்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்; மக்கள் கன்றுக்குட்டிகளை முத்தமிடவும் செய்கிறார்கள். ஆகவே அவர்கள் பனிமூட்டம், பனி, பதர், புகை ஆகியவற்றைப்போல மறைந்துபோவார்கள்.
- 13:4–8 — தேவன் கதையை நினைவுகூருகிறார்: அவர் அவர்களை எகிப்திலிருந்து கொண்டுவந்து, வறண்ட தேசத்தில் அவர்களைப் பராமரித்தார். ஆனால் அவர்கள் போஷிக்கப்பட்டுத் திருப்தியடைந்ததும், பெருமையடைந்து அவரை மறந்தார்கள். மேய்ப்பர் இப்போது அவர்களைச் சிங்கமாக, சிறுத்தையாக, குட்டிகளைப் பறிகொடுத்த கரடியாகச் சந்திக்கிறார்.
- 13:9–11 — உன்னை இரட்சிக்க உன் ராஜா இப்போது எங்கே? இஸ்ரவேல் ராஜாக்களைக் கேட்டது; தேவன் கோபத்தில் அவர்களைக் கொடுத்தார், உக்கிரத்தில் அவர்களை எடுத்துப்போடுகிறார் — பத்தாண்டு கால அரண்மனைக் கொலைகளைப் பற்றிய ஒரு கசப்பான குறிப்பு.
- 13:12–16 — எப்பிராயீமின் குற்றம் முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு பதிவேட்டைப்போலச் சேர்த்துவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சரியான நேரம் வந்தும் வெளியே வராத, இன்னும் பிறக்காத பிள்ளையைப்போல இஸ்ரவேல் இருக்கிறது. பின்பு இருபொருள் கொண்ட ஒரு வரி வருகிறது: மரணத்திலிருந்து நான் அவர்களை மீட்பேனோ? 'மரணமே, உன் வாதைகள் எங்கே?' ஒரு கிழக்குக் காற்று தேசத்தை வறளச் செய்யும்; வெற்றிகொள்ளப்பட்ட ஒரு நகரத்தின் கொடூரமான கதியைச் சமாரியா அனுபவிக்கும்.
முக்கிய வசனம்: ஓசியா 13:14 · அதனால் என்ன: ஓசியா பெயரிடும் ஆபத்து வறுமை அல்ல, சுகவசதி: 'அவர்கள் திருப்தியானார்கள், அவர்களுடைய இருதயம் மேட்டிமையானது' என்பது, வாழ்க்கை நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருக்கும் எவருக்குமான எச்சரிக்கை. இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிச் சித்திரங்கள் வாசிக்கக் கடினமானவை; அப்படியே இருக்க வேண்டும். ஆனால் பின்னர் பவுல் 14-ஆம் வசனத்தை எடுத்துக்கொண்டு (1 கொரிந்தியர் 15:55) அதை மரணத்துக்கு எதிரான ஒரு சவால்மொழியாக மாற்றுகிறார் — ஓசியாவின் மிக இருண்ட பக்கம்கூட உரையாடலை முடித்துவிடவில்லை என்பதற்கான அடையாளம்.