உங்கள் ஊரிலுள்ள ஊழலைக் குறித்து — லஞ்சம், வன்முறை, நீதிமன்றத்துக்கு ஒருபோதும் வராத வழக்குகள் — அதிகாரிகளுக்கு எழுதி, கடைசியில் ஒரு பதில் வருவதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள். ஆம், அதைப் பார்த்தோம், அதைக் கையாண்டுகொண்டிருக்கிறோம் என்று கடிதம் சொல்கிறது: நீங்கள் புகார் செய்தவர்களைவிட மிகக் கொடூரமான ஒரு கும்பலை அனுப்புகிறோம். நம்மில் பெரும்பாலோர் உடனே திருப்பி எழுதுவோம். ஆபகூக் 1-ன் வடிவம் அதுதான். தேவனுக்காக ஜனங்களிடம் பேசும் பெரும்பாலான தீர்க்கதரிசிகளைப்போல அல்லாமல், ஆபகூக் தன் சொந்தக் குழப்பத்தின் சார்பாக தேவனிடம் பேசுகிறார். இந்தப் புத்தகம் ஒரு உரையாடல்; அது ஒரு வாக்குவாதமாகத் தொடங்குகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி நெருக்கடியில் முடிகிறது: யோசியா மரித்துவிட்டான், யூதாவின் நீதி சீர்குலைந்துவிட்டது, பாபிலோன் எழும்பிக்கொண்டிருக்கிறது. வரப்போவதை எரேமியா அறிவிக்கும் இடத்தில், அதற்கடியிலுள்ள கேள்வியை ஆபகூக் கேட்கிறார் — இப்படிப்பட்ட ஒரு உலகத்தை நல்ல தேவன் எப்படி ஆள முடியும்? அவருடைய புத்தகம் முறையீட்டிலிருந்து காத்திருத்தலுக்கும், பின்பு பாடலுக்கும் நகர்கிறது; அதன் இரண்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஒரு வரி பின்னாளில் புதிய ஏற்பாட்டில் மிக அதிகமாக மேற்கோள் காட்டப்படுகிறவற்றில் ஒன்றாகும். இங்கே அந்தக் கேள்வி முழுமையாக முன்வைக்கப்படுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அநீதிக்கு எதிரான நேர்மையான எதிர்ப்புக்குக் குரல் கொடுப்பது, பாபிலோனைத் தம் கருவியாக தேவன் பயன்படுத்தும் வியப்பூட்டும் விதத்தை வெளிப்படுத்துவது, 2-ஆம் அதிகாரத்தின் பதில் உண்மையான ஒன்றுக்குப் பதிலளிக்கும்படி தீமையின் பிரச்சனையைக் கூர்மையாக்குவது.
- 1:1–4 — ஆபகூக்கின் முதல் முறையீடு: நீர் கேளாமலிருக்க, நான் எதுவரைக்கும் உதவிக்காகக் கூப்பிடுவேன்? அவர் பார்க்கும் இடமெல்லாம் கொடுமையும் சண்டையும் வழக்கும்; நியாயப்பிரமாணம் செயலற்றுப்போகிறது, நியாயம் ஒருபோதும் வெளிப்படுவதில்லை; ஏனெனில் துன்மார்க்கன் நீதிமானைச் சூழ்ந்துகொள்கிறான்.
- 1:5–11 — தேவனுடைய பதில்: ஜாதிகளைப் பார்த்துப் பிரமியுங்கள் — சொன்னாலும் நீங்கள் நம்பமாட்டாத ஒரு காரியத்தை நான் செய்கிறேன். கசப்பும் வேகமுமுள்ள ஜாதியாகிய கல்தேயரை நான் எழுப்புகிறேன்; அவர்களுடைய குதிரைகள் சிவிங்கிகளைவிட வேகமானவை; தங்களுடையதல்லாத வாசஸ்தலங்களைக் கைப்பற்ற அவர்கள் பாய்ந்து வருகிறார்கள். அவர்கள் ராஜாக்களைப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள், அரண்களுக்கு விரோதமாக மண்மேடுகளைக் குவிக்கிறார்கள், தங்கள் சொந்தப் பலத்தையே தங்கள் தெய்வமாக்குகிறார்கள்.
- 1:12–17 — இரண்டாம் முறையீடு: நீர் அநாதியானவர், தீமையைப் பார்க்கமாட்டாத சுத்தக் கண்ணர் — அப்படியிருக்க, துன்மார்க்கன் தன்னைவிட நீதிமானை விழுங்கும்போது நீர் ஏன் மௌனமாயிருக்கிறீர்? மனிதர்கள் மீன்களைப்போல நடத்தப்படுகிறார்கள், எதிரியின் வலையால் இழுத்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்; அவன் தன் வலைக்கே பலியிடுகிறான். அவன் என்றென்றைக்கும் அதை வெறுமையாக்கிக்கொண்டே இருப்பானோ?
- பெரும்பாலான அறிஞர்கள்: கி.மு. 7-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி, யோயாக்கீமின் கீழ் ஏறக்குறைய கி.மு. 609–605; அப்போது பாபிலோனின் வல்லமை வெளிப்படையாகிக்கொண்டிருந்தது, யூதாவின் சொந்த அநீதியும் 1:2–4-க்குப் பொருந்துகிறது.
- அதற்கு முன்பு, மனாசே அல்லது யோசியாவின் கீழ் (யூத மரபில் காணப்படும் ஒரு கருத்து); 1:5–6-ஐ பாபிலோனின் எழுச்சியைப் பற்றிய உண்மையிலேயே வியப்பூட்டும் ஒரு முன்னறிவிப்பாக வாசிக்கிறது.
- 1900-ஐ ஒட்டிய காலத்தில் ஒரு சிறுபான்மையினர் 'கல்தேயர்' என்பதைக் கிரேக்கரைக் குறிக்கும் மறைமொழியாகவோ மாற்றப்பட்ட வாசகமாகவோ வாசித்தார்கள். கும்ரானின் ஆபகூக் விளக்கவுரை (கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு) தன் வாசகத்தில் 'கல்தேயர்' என்பதை வைத்திருக்கிறது; ஆனால் அதைக் கித்தீமுக்குப் பொருத்துகிறது; அவர்கள் வழக்கமாக ரோமர்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: ஆபகூக் 1:13 · அதனால் என்ன: கடினமான கேள்விகளை மறைப்பதைவிட நேரடியாக தேவனிடம் கொண்டுவர ஆபகூக் வாசகர்களுக்கு அனுமதி தருகிறார். அநீதி பரவாயில்லை என்றோ, தேவனுடைய வழிகள் வெளிப்படையானவை என்றோ அவர் பாசாங்கு செய்வதில்லை. ஊழல், வன்முறை, துன்பம் குறித்து 'எதுவரைக்கும்?' என்று கேட்ட எவரும் தங்கள் கேள்வி ஏற்கெனவே வேதாகமத்தில் இருப்பதைக் காண்பார்கள் — ஒரு தீர்க்கதரிசியால் கேட்கப்பட்டு, பதில் கொடுக்கப்படும் அளவுக்குத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.