ஆபகூக்கின் தொடக்கம் வெளிப்படையானது, மெருகேற்றப்படாதது. யெகோவாவே, நான் எதுவரைக்கும் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுவேன், நீர் கேட்காமலிருக்கிறீரே! எல்லாம் நன்றாக இருப்பதாகத் தீர்க்கதரிசி பாசாங்கு செய்யவில்லை. அவன் தன் குழப்பத்தை நேரடியாகத் தேவனிடம் கொண்டுவருகிறான்.

நேர்மையான ஜெபத்திற்கு ஒரு மாதிரி. எதுவரைக்கும் என்றும் ஏன் என்றும் கேட்க வேதாகமம் விசுவாசிக்கு அனுமதி அளிக்கிறது. சங்கீதங்கள் இப்படிப்பட்ட கதறல்களால் நிறைந்திருக்கின்றன. நேர்மையான போராட்டத்தால் தேவன் புண்படுவதில்லை; உண்மையான சந்தேகத்தை மறைக்கும் பாசாங்கான விசுவாசத்தினால்தான் அவர் புண்படுகிறார்.

நியாயப்பிரமாணம் பெலனற்றுப்போய் நியாயம் புரட்டப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தை ஆபகூக் விவரிக்கிறான். துன்மார்க்கர் நீதிமான்களைச் சூழ்ந்து மேற்கொள்கிறார்கள். நீதிமன்றங்கள் புரட்டப்பட்ட நியாயத்தையே வழங்குகின்றன.

பல காலங்களுக்கும் இடங்களுக்கும் பொருந்தும் ஒரு விவரணை. தீமை செழித்து நியாயம் திரிக்கப்படும் ஒரு சமுதாயத்தை விசுவாசி பார்க்கும்போது, ஆபகூக்கின் புலம்பல் அவனுடைய சொந்தப் புலம்பலாகிறது. அப்படிப்பட்ட விசுவாசியைக் குழப்பத்திலிருந்து விசுவாசத்திற்கு நடத்திச்செல்லவே இந்தப் புத்தகம் இருக்கிறது.

தேவனுடைய பதில் தொடங்குகிறது. வெறுமனே சொல்லப்பட்டால் ஆபகூக் நம்பமாட்டாத அளவுக்கு வியப்பான ஒன்றை அவர் செய்யப்போகிறார். சுவிசேஷத்தில் அவிசுவாசம் கொள்வதற்கு எதிரான எச்சரிக்கையாகப் பவுல் இந்த வசனத்தை அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 13:41-இல் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

தேவனுடைய வழிகள் பெரும்பாலும் நாம் எதிர்பார்க்கக்கூடியதை மிஞ்சுகின்றன. ஆபகூக்கின் ஜெபத்திற்குக் கிடைத்த பதில் அவன் எதிர்பார்த்ததும் அல்ல, அவன் விரும்பியதும் அல்ல. தேவனுடைய தீர்வுகள் பெரும்பாலும், பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு முன் முதலில் அதை இன்னும் ஆழமாக்கும் வடிவங்களில் வருகின்றன.

நான் கல்தேயரை எழுப்புவேன். யூதாவின்மேல் படையெடுக்கவிருந்த புறஜாதிப் பேரரசின்மேலும் தேவன் தம்முடைய இறையாண்மையை உரிமைகோருகிறார். பாபிலோன் தேவனுடைய கருவியாக இருந்தது, பாபிலோன் அதை அறியாவிட்டாலும் (ஏசாயா 10:5-7 அசீரியாவைக் குறித்து இதையே சொல்லுகிறது).

கடினமான ஒரு உண்மை — தம்முடைய சொந்த மக்களைச் சிட்சிக்கத் தேவன் துன்மார்க்கமான தேசங்களைப் பயன்படுத்துகிறார். நியாயத்தீர்ப்பின் கருவியே துன்மார்க்கமானது, அதுவும் தன் முறையில் நியாயந்தீர்க்கப்படும் (அதிகாரம் 2). ஆனால் அந்த நேரத்தில், தேவனுடைய கையிலுள்ள கோல் அந்தப் பகைவனே.

ஆபகூக் தேவனுடைய நித்திய சுபாவத்தில் தன்னை நங்கூரமிடுகிறான். நீர் ஆரம்பகாலமுதல் என் தேவன் அல்லவா? சூழ்நிலைகள் குழப்பும்போது, தீர்க்கதரிசி தனக்குத் தெரிந்ததற்குத் திரும்புகிறான் — தேவனுடைய மாறாத குணமும் உடன்படிக்கையும்.

நாங்கள் சாவதில்லை. அவனுடைய குழப்பத்தின் நடுவே, நம்பிக்கையின் ஓர் அறிக்கை. உடன்படிக்கையின் மக்கள் சிட்சிக்கப்படுவார்கள், ஆனால் அழிக்கப்படமாட்டார்கள். தேவனுடைய கண்டிப்பு முற்றிலும் அழித்தொழிப்பது அல்ல.

ஆபகூக்கின் பிரச்சினையின் மையம். குறைவாகத் துன்மார்க்கமான ஒரு தேசத்தைத் தண்டிக்க, அதிகத் துன்மார்க்கமான ஒரு தேசத்தைப் பரிசுத்தமுள்ள தேவன் பயன்படுத்துகிறார். சுத்தக்கண்களுள்ளவர் இப்படிப்பட்ட ஒரு கருவியை எப்படிப் பயன்படுத்தலாம்?

இந்தக் கேள்வி தீமையின் பிரச்சினையின் மிக ஆழமான வடிவம் — தேவன் ஏன் தீமையை அனுமதிக்கிறார் என்பது மட்டுமல்ல, ஏன் சில சமயங்களில் அதைப் பயன்படுத்துகிறார் என்பதும். பதில் அதிகாரம் 2:4-இல் வருகிறது — தன் விசுவாசத்தினாலே நீதிமான் பிழைப்பான். தேவனுடைய வழிமுறைகள் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாக இருக்கும்போதும் விசுவாசம் அவருடைய நீதியை நம்புகிறது.