சில நேரங்களில் ஒரு குடும்பத்தின் ஒரு பகுதிக்கு மிக மகிழ்ச்சியான நாள் இன்னொரு பகுதிக்கு மிக மோசமான நாள். நீண்ட காலம் காத்திருந்த குழந்தை வருகிறது, உறவினர்கள் கொண்டாடுகிறார்கள் — வீட்டின் ஓரத்தில் இருக்கும் ஒருவர் இனி தனக்கு இடமில்லை என்று உணர்கிறார். ஆதியாகமம் 21 இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்குகிறது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் காத்திருந்த பின் சாராள் பிள்ளை பெறுகிறாள், வீடு நகைப்பால் நிறைகிறது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின், ஈசாக்கு பால் மறக்கும் விருந்தில், அந்த நகைப்பு கசப்பாகிறது; ஒரு தாயும் அவளுடைய பதின்வயது மகனும் அப்பத்தோடும் ஒரு துருத்தி தண்ணீரோடும் வனாந்தரத்துக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆதியாகமம் 12இல் கொடுக்கப்பட்டு அன்று முதல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்பட்ட ஒரு மகனைப் பற்றிய வாக்குறுதி இறுதியாக நிறைவேறுகிறது: தேவன் சொன்னபடியே ஈசாக்கு பிறக்கிறான். ஆனாலும் கதை எளிய ஒரு மகிழ்ச்சியான முடிவை மறுக்கிறது. இஸ்மவேல் துரத்திவிடப்படுகிறான்; தேவன் மீண்டும் வனாந்தரத்தில் ஆகாரைச் சந்தித்து, அவனை ஒரு ஜாதியாக்குவேன் என்ற தம் தனி வாக்குறுதியைக் காக்கிறார். பெயெர்செபாவில் ஆபிரகாம் ஒரு உடன்படிக்கை செய்வதுடன் அதிகாரம் முடிகிறது — வாக்களிக்கப்பட்ட தேசத்தில் முதல் சிறிய சட்டப்பூர்வக் காலூன்றல். இஸ்லாம் ஆகாரையும் இஸ்மவேலையும் கனம்பண்ணுகிறது; ஹஜ்ஜில் தண்ணீருக்காக அவள் தேடியதை நினைவுகூருகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஈசாக்கின் பிறப்பில் தேவன் தம் வாக்குறுதியைக் காப்பதைக் காட்டுவது; அதே நேரத்தில் இஸ்மவேலையும் ஆகாரையும் அவர் பராமரிப்பதைக் காட்டுவது; தேசத்தில் ஒரு கிணற்றின் மேல் ஆபிரகாமுக்கு முதல் உறுதியான உரிமையைக் கொடுப்பது.
- 21:1–7 — கர்த்தர் சாராளுக்குத் தாம் வாக்களித்தபடியே செய்கிறார். இப்போது நூறு வயதான ஆபிரகாம் சிறுவனுக்கு ஈசாக்கு — 'அவன் நகைக்கிறான்' — என்று பெயரிட்டு, எட்டாம் நாளில் அவனுக்கு விருத்தசேதனம் செய்கிறான். தேவன் தனக்கு நகைப்பை உண்டாக்கினார், இதைக் கேட்கிற எல்லோரும் தன்னோடு நகைப்பார்கள் என்று சாராள் சொல்கிறாள்.
- 21:8–13 — பால் மறக்கும் விருந்தில் இஸ்மவேல் நகைப்பதைச் சாராள் காண்கிறாள் — அந்தச் சொல்லுக்கு விளையாடுதல் அல்லது பரியாசம் பண்ணுதல் என்று பொருள் இருக்கலாம் — ஆகாரையும் அவள் மகனையும் அனுப்பிவிடும்படி ஆபிரகாமிடம் கோருகிறாள். ஆபிரகாம் மிகவும் மனம் வருந்துகிறான்; ஆனால் அவள் சொல்வதைக் கேள் என்று தேவன் சொல்கிறார்: ஈசாக்கு வாக்குறுதியைச் சுமக்கிறான், இஸ்மவேலும் ஒரு ஜாதியாவான்.
- 21:14–21 — தண்ணீர் தீரும் வரை ஆகார் பெயெர்செபாவின் வனாந்தரத்தில் அலைகிறாள்; பின்பு சிறுவனை ஒரு செடியின் கீழ் வைத்து, அவன் சாவதைப் பார்க்காதபடி தூரத்தில் உட்காருகிறாள். தேவன் சிறுவனின் சத்தத்தைக் கேட்டு, ஒரு கிணற்றைக் காணும்படி அவள் கண்களைத் திறந்து, இஸ்மவேல் பாரான் வனாந்தரத்தில் ஒரு வில்வீரனாக வளரும்போது அவனோடிருக்கிறார்.
- 21:22–34 — அபிமெலேக்கும் அவன் சேனாதிபதி பிகோலும் ஆபிரகாமுடன் ஒரு உடன்படிக்கையை நாடுகிறார்கள். பறிக்கப்பட்ட ஒரு கிணற்றைப் பற்றிய சச்சரவுக்குப் பின், தானே அதை வெட்டினேன் என்பதற்குச் சாட்சியாக ஆபிரகாம் ஏழு பெண் ஆட்டுக்குட்டிகளைக் கொடுக்கிறான். அந்த இடத்துக்குப் பெயெர்செபா என்று பெயரிடப்படுகிறது; ஆபிரகாம் ஒரு தமரிஸ்க் மரத்தை நட்டு, சதாகாலமுமுள்ள தேவனுடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்கிறான்.
- புதுப்பிக்கப்பட்ட பெயர்: பிற்கால எழுத்தாளரோ தொகுப்பாளரோ அந்தப் பகுதிக்குத் தன் வாசகர்களுக்குப் பழக்கமான பெயரைப் பயன்படுத்தினார் — முந்தைய ஒரு காலத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது நாம் 'இந்தியா' என்று சொல்வது போல.
- முந்தைய குழு: அப்பகுதியில் ஏஜியன் தொடர்புடைய முந்தைய குடியேறிகள் இருந்தார்கள், அவர்களை உரை பிற்காலப் பெயரால் அழைக்கிறது என்று சிலர் வாதிடுகிறார்கள்.
- பிற்கால ஆக்கம்: கதைகள் தாங்கள் விவரிக்கும் பின்னணிக்கு வெகு பின்பே தற்போதைய வடிவத்தைப் பெற்றன என்பதற்கான ஒரு அடையாளமாகப் பல விமர்சன அறிஞர்கள் இதைக் காண்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: ஆதியாகமம் 21:17 · அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரம் வலியை ஒதுக்கி நேர்த்தியாக்குவதில்லை. வாக்களிக்கப்பட்ட பிள்ளை பிறக்கிறது, இன்னொரு பிள்ளை வெளியே அனுப்பப்படுகிறது, தேவன் இரண்டு இடங்களிலும் இருக்கிறார். தங்கள் கதையை ஆபிரகாம் வரை பின்தொடரும் வெவ்வேறு மதங்களின் வாசகர்களுக்கு, அனுப்பிவிடப்பட்டவனின் கூக்குரலைத் தேவன் கேட்டார் என்பதன் நினைவூட்டல் இது.