இந்தியாவிலுள்ள விவசாயிகள் பருவமழையைக் கொண்டு தங்கள் ஆண்டைத் திட்டமிடுகிறார்கள். உழ ஒரு காலம், நெல் நாற்று நட ஒரு காலம், மேகங்களுக்காகக் காத்திருக்க ஒரு காலம், அறுவடைசெய்ய ஒரு காலம் — எவ்வளவு ஆசைப்பட்டாலும் மழையை நகர்த்த முடியாது. பிரசங்கி 3 அப்படிப்பட்ட ஒரு தாளத்தின்மேல் கட்டப்பட்ட கவிதையோடு தொடங்குகிறது: பிறப்பும் இறப்பும் முதல் யுத்தமும் சமாதானமும்வரை பதினான்கு எதிர்ச்சோடிகள். அது எவ்வளவு அழகானது என்றால், திருமணங்களிலும் அடக்க ஆராதனைகளிலும் ஒருசேர வாசிக்கப்படுகிறது. ஆனால் போதகர் காலங்களை வியந்து பார்ப்பது மட்டுமல்ல. அவற்றை நியமிப்பவர் யார், முழு மாதிரியையும் நம்மால் ஏன் காண முடியவில்லை, நியாயத்தீர்ப்பு இருக்க வேண்டிய இடத்திலேயே ஏன் அநீதி அமர்ந்திருக்கிறது என்று அவர் கேட்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், கட்டுவதும் இடிப்பதுமான காலங்களை இஸ்ரவேல் கடந்துவந்திருக்கிறது — தாவீதின் எழுச்சி, சாலொமோனின் மகிமை, ராஜ்யத்தின் விரிசல். மனிதர் உணர்ந்தாலும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத தேவனுடைய நேரக்கணக்கால் முழு வாழ்க்கையும் ஆளப்படுவதைக் காண, பிரசங்கி 3 பின்னோக்கி நின்று பார்க்கிறது. வரலாறு தற்செயலானதல்ல — அதன் அர்த்தம் மறைந்திருக்கும்போதும் — ஒருநாள் தேவன் சரியாக நியாயந்தீர்ப்பார் என்ற, வேதாகமம் முழுவதுமுள்ள ஒரு நம்பிக்கையை நோக்கி அது சுட்டுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒவ்வொரு மனிதச் செயலுக்கும் தேவனுக்குக் கீழ் அதற்கென்று குறிக்கப்பட்ட காலம் உண்டு என்றும், மக்கள் நித்தியத்தை உணர்ந்தாலும் தேவனுடைய செயலைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்றும், அநீதியும் மரணமும் உண்மையான புதிர்களாகவே இருக்கின்றன — போதகர் அவற்றை மூடிமறைக்க மறுக்கிறார் — என்றும் காட்டுவது.
- 3:1–8 — எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு காலம் உண்டு: பிறக்க ஒரு காலம், இறக்க ஒரு காலம்; நட ஒரு காலம், நட்டதைப் பிடுங்க ஒரு காலம்; அழ ஒரு காலம், சிரிக்க ஒரு காலம்; புலம்ப ஒரு காலம், நடனமாட ஒரு காலம்; மௌனமாயிருக்க ஒரு காலம், பேச ஒரு காலம்; நேசிக்க ஒரு காலம், பகைக்க ஒரு காலம்; யுத்தத்துக்கு ஒரு காலம், சமாதானத்துக்கு ஒரு காலம். வாழ்க்கை இவை எல்லாவற்றின் வழியாகவும் நகர்கிறது.
- 3:9–15 — தேவன் எல்லாவற்றையும் அதினதின் காலத்தில் நேர்த்தியாகச் செய்து, மனித இருதயங்களில் நித்தியத்தை வைத்திருக்கிறார் — ஆனாலும் அவர் ஆதிமுதல் அந்தம்வரை செய்ததை நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆகவே வாழ்க்கையை அனுபவித்து, நன்மை செய்யுங்கள்; தேவன் செய்வது நிலைத்திருக்கிறது; மக்கள் அவருக்குப் பயந்து பிரமிக்கும்படியே அவர் அப்படிச் செய்கிறார்.
- 3:16–17 — நியாயம் இருக்க வேண்டிய இடத்திலேயே அக்கிரமத்தைப் போதகர் காண்கிறார். ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு காலம் இருப்பதால், தேவன் நீதிமானையும் துன்மார்க்கனையும் நியாயந்தீர்ப்பார் என்று அவர் நம்புகிறார்.
- 3:18–22 — பின்பு இருண்ட ஓர் எண்ணம்: மனிதருக்கும் மிருகங்களுக்கும் ஒரே சுவாசமும் ஒரே முடிவும் உண்டு; எல்லாம் மண்ணுக்குத் திரும்புகின்றன. மனிதனின் ஆவி மேலே போகிறதோ என்று யாருக்குத் தெரியும்? ஆகவே, பின்பு என்ன வரும் என்று யாரும் நமக்குக் காட்ட முடியாததால், ஒருவன் தன் வேலையில் மகிழ்ந்திருப்பதே தம்மால் காணக்கூடிய மிகச் சிறந்தது என்கிறார்.
முக்கிய வசனம்: பிரசங்கி 3:11 · அதனால் என்ன: விதைக்கும் காலத்திலேயே அறுவடையை விரும்புவதிலிருந்து பெரும்பாலான விரக்தி வருகிறது. நாம் தெரிந்துகொள்ளாத நேரக்கணக்கோடு பொறுமையையும், அந்த நேரக்கணக்கு பதில் தராத கேள்விகளைப் — அநீதி, மரணம் — பற்றிய நேர்மையையும் இந்த அதிகாரம் கற்பிக்கிறது. நம் இருதயங்களிலுள்ள நித்தியத்தைப் பற்றிய வரி பலர் உணரும் ஒன்றுக்குப் பெயர் கொடுக்கிறது: நிகழ்காலத்தைவிட மேலான ஒன்றுக்காகப் படைக்கப்பட்டிருந்தும், முழுமையைக் காண முடியாத நிலை.