ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರೈತರು ಮುಂಗಾರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ವರ್ಷವನ್ನು ಯೋಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಲ, ಭತ್ತದ ಸಸಿ ನಾಟಿಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಲ, ಮೋಡಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಲ, ಕೊಯ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಲ — ಎಷ್ಟು ಬಯಸಿದರೂ ಮಳೆ ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಸಂಗಿ 3 ಅಂಥದೇ ಲಯದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಲಾದ ಒಂದು ಕವಿತೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವಿನಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯವರೆಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿರುದ್ಧ ಜೋಡಿಗಳು. ಅದು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೋಧಕನು ಕೇವಲ ಋತುಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾರು ನಿಗದಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇಡೀ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನಾವು ಏಕೆ ಕಾಣಲಾರೆವು, ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಇರಬೇಕಾದಲ್ಲೇ ಅನ್ಯಾಯ ಏಕೆ ಕೂತಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ, ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಕಟ್ಟುವ ಮತ್ತು ಕೆಡವುವ ಋತುಗಳನ್ನು ಹಾದುಬಂದಿದೆ — ದಾವೀದನ ಏಳುವಿಕೆ, ಸೊಲೊಮೋನನ ಮಹಿಮೆ, ರಾಜ್ಯದ ಬಿರುಕು. ಪ್ರಸಂಗಿ 3 ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ದೇವರ ಕಾಲನಿರ್ಣಯದಿಂದ ಆಳಲ್ಪಡುವುದಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ; ಮನುಷ್ಯರು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾರರು. ಇತಿಹಾಸದ ಅರ್ಥ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅದು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಲ್ಲ, ಮತ್ತು ದೇವರು ಒಂದು ದಿನ ಸರಿಯಾಗಿ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸುವನು ಎಂಬ ಇಡೀ ಸತ್ಯವೇದದಾದ್ಯಂತದ ದೃಢನಂಬಿಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಅದು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾನವ ಚಟುವಟಿಕೆಗೂ ದೇವರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಅದರ ನೇಮಿತ ಕಾಲವಿದೆ, ಜನರು ನಿತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಆದರೂ ದೇವರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು, ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯವೂ ಮರಣವೂ ಬೋಧಕನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಒಪ್ಪದ ನಿಜವಾದ ಒಗಟುಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು.
- 3:1–8 — ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಾಲವಿದೆ: ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ, ನೆಡುವುದಕ್ಕೂ ಕಿತ್ತುಹಾಕುವುದಕ್ಕೂ, ಅಳುವುದಕ್ಕೂ ನಗುವುದಕ್ಕೂ, ಗೋಳಾಡುವುದಕ್ಕೂ ನರ್ತಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಮೌನವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೂ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೂ, ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕೂ ದ್ವೇಷಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಶಾಂತಿಗೂ. ಜೀವನ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
- 3:9–15 — ದೇವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅದರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ — ಆದರೂ ಆತನು ಆದಿಯಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾರೆವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡು; ದೇವರು ಮಾಡುವುದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಜನರು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಆತನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
- 3:16–17 — ನ್ಯಾಯದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಬೋಧಕನು ದುಷ್ಟತನವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೃತ್ಯಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಾಲವಿರುವುದರಿಂದ, ದೇವರು ನೀತಿವಂತರಿಗೂ ದುಷ್ಟರಿಗೂ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸುವನು ಎಂದು ಅವನು ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತಾನೆ.
- 3:18–22 — ನಂತರ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚು ಕತ್ತಲೆಯ ಆಲೋಚನೆ: ಮನುಷ್ಯರೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಒಂದೇ ಉಸಿರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಧೂಳಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೋ ಎಂದು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುವುದೇ ಅವನು ಕಾಣಬಲ್ಲ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದು, ಏಕೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ಏನು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ನಮಗೆ ತೋರಿಸಲಾರರು.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಪ್ರಸಂಗಿ 3:11 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಬಿತ್ತುವ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕೊಯ್ಲನ್ನು ಬಯಸುವುದರಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಹತಾಶೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಕಾಲನಿರ್ಣಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನೂ, ಆ ಕಾಲನಿರ್ಣಯ ಉತ್ತರಿಸದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ — ಅನ್ಯಾಯ, ಮರಣ — ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನೂ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿನ ನಿತ್ಯತ್ವದ ಕುರಿತ ಸಾಲು ಅನೇಕ ಜನರು ಅನುಭವಿಸುವ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರುಕೊಡುತ್ತದೆ: ವರ್ತಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೂ ಇಡೀ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು.