பழைய வீடுகள் முதிர்ந்த உடல்களின் கதையைச் சொல்கின்றன. ஒருகாலத்தில் எளிதாகத் திறந்த கதவு இப்போது சிக்குகிறது; ஜன்னல்கள் மங்கிப்போகின்றன; சமையலறையில் அரைக்கும் சத்தம் அடங்குகிறது; இனி யாரும் படிக்கட்டுகளில் ஏறுவதில்லை. குடும்ப வீட்டில் வயதான பெற்றோரைப் பராமரித்த எவரும் இரண்டு வீடுகளும் ஒன்றாகத் தளர்ந்துபோவதைப் பார்த்திருப்பார்கள். பிரசங்கி 12 சரியாக அந்தச் சித்திரங்களால் கட்டப்பட்டது — மௌனமாகிப்போகும் ஒரு பெரிய வீடு, நடுங்கும் அதன் காவலர்கள், குறைந்துபோன அதன் அரைப்பவர்கள். முதுமையைப் பற்றிய வேதாகமத்தின் மிக அழகான கவிதை இது; அது இளைஞர்களை நோக்கிச் சொல்லப்படுகிறது: இப்போதே உன் சிருஷ்டிகரை நினை. பின்பு, கவிதை முடியும்போது, வேறொரு குரல் அமைதியாக ஒலிவாங்கியை எடுத்துக்கொள்கிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பிரசங்கி சூரியனுக்குக் கீழுள்ள வாழ்க்கையை எல்லாக் கோணங்களிலிருந்தும் பார்த்து, அதை 'ஹெவெல்' — ஆவி, சுவாசம், பிடிக்கும்போதே போய்விடுவது — என்று கண்டிருக்கிறது. 12ஆம் அதிகாரம் புத்தகம் தொடங்கிய இடத்திலேயே, அந்தச் சொல்லோடு முடிகிறது. சாலொமோனின் வாழ்க்கையின் முடிவில் வைக்கப்படும்போது, அந்தக் கவிதை ஒரு வயதான ராஜாவின் பிரியாவிடைபோல ஒலிக்கிறது. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், அது மரணத்தை வெளிப்படையாகப் பெயரிட்டு, புதிய ஏற்பாடு தரப்போகும் முழுமையான பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வாழ்க்கை இன்னும் பெலமாக இருக்கும்போதே தேவனை நினைக்கும்படி வாசகரை வலியுறுத்துவது; மாயையான நம்பிக்கைகள் இல்லாமல் மரணத்தை எதிர்கொள்வது; பின்னுரையின் வழியாக, கோஹெலெத்தின் எல்லாத் தேடலையும் தேவபயம், அவருடைய கற்பனைகள், வரப்போகும் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றுக்குள் வைப்பது.
- 12:1–7 — கடினமான நாட்கள் வருவதற்கு முன்பு, உன் வாலிபப்பிராயத்திலே உன் சிருஷ்டிகரை நினை. முதுமை தளர்ந்துபோகும் ஒரு வீடாக வரையப்படுகிறது — நடுங்கும் காவலர்கள், குறைந்துபோன அரைப்பவர்கள், இருண்ட ஜன்னல்கள், மங்கும் பாடல்கள் — இறுதியில் வெள்ளிக்கயிறு அறுகிறது, பொற்கிண்ணம் உடைகிறது, மண் பூமிக்குத் திரும்புகிறது, சுவாசம் அதைத் தந்த தேவனிடம் திரும்புகிறது.
- 12:8 — புத்தகத்தைத் தொடங்கிய பல்லவி (1:2) இப்போது அதை முடிக்கிறது: 'ஹெவெல்களின் ஹெவெல்' என்கிறார் கோஹெலெத் — சுவாசங்களின் சுவாசம், எல்லாம் ஆவியே. சட்டகம் நிறைவடைகிறது.
- 12:9–12 — இப்போது ஒரு கதைசொல்லி கோஹெலெத்தைப் பற்றிப் படர்க்கையில் பேசுகிறார்: அவர் ஞானியாயிருந்தார், மக்களுக்குப் போதித்தார், அநேக நீதிமொழிகளை ஆராய்ந்து ஒழுங்குபடுத்தினார், பொருத்தமான, உண்மையான வார்த்தைகளைத் தேடினார். ஞானிகளின் வார்த்தைகள் தாற்றுக்கோல்களையும், உறுதியாக அடிக்கப்பட்ட ஆணிகளையும் போன்றவை; ஒரே மேய்ப்பனால் கொடுக்கப்பட்டவை. இவற்றுக்கு அப்பால் எச்சரிக்கையாயிரு: அநேக புத்தகங்களை உண்டாக்குவதற்கு முடிவில்லை.
- 12:13–14 — காரியத்தின் முடிவான சாரம்: தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; இதுவே மனிதனின் முழுக் கடமை. மறைவான ஒவ்வொன்றும் உட்பட, நன்மையோ தீமையோ, ஒவ்வொரு செயலையும் தேவன் நியாயத்தீர்ப்பிலே கொண்டுவருவார்.
- ஒரே ஆசிரியர் ஒரு சட்டகக் கதைசொல்லியைப் பயன்படுத்துகிறார்: அவர் கோஹெலெத்தை ஒரு பாத்திரமாக முன்வைத்து (1:1–2, 7:27 ஆகியவற்றில் உள்ளதுபோல), வாசகரை வழிநடத்த இறுதியில் தம் சொந்தக் குரலில் பேசுகிறார்.
- ஒரு சீஷரோ பதிப்பாசிரியரோ பின்னுரையைச் சேர்த்தார்; கோஹெலெத்தை ஓர் உண்மையான ஞானியாகப் பாராட்டி, அதே நேரத்தில் வாசகர்களைத் தேவபயத்தையும் கற்பனைகளையும் நோக்கித் திருப்பினார்.
- பரந்த மதப் பயன்பாட்டுக்குப் புத்தகத்தை ஏற்கத்தக்கதாக்க, அதன் சவாலை மென்மையாக்கும்படி பின்னுரை (முழுவதுமாகவோ பகுதியாகவோ, குறிப்பாக 12:13–14) சேர்க்கப்பட்டது.
முக்கிய வசனம்: பிரசங்கி 12:13 · அதனால் என்ன: தங்களுக்கு எல்லையற்ற நேரம் இருப்பதாக யாரையும் பாசாங்கு செய்ய பிரசங்கி விடாது. ஆனாலும் அதன் கடைசி வார்த்தை விரக்தி அல்ல, திசைகாட்டுதல்: சுவாசம் தேவனிடமிருந்து வந்து அவரிடமே திரும்புகிறது; ஆகவே அவரை நினைக்கிறவனாக இப்போதே வாழுங்கள். தான் எழுப்பிய ஒவ்வொரு கேள்வியையும் புத்தகம் தீர்த்துவைப்பதில்லை; அவற்றைச் சுமக்கும்போது எங்கே நிற்க வேண்டும் என்று அது உங்களுக்குச் சொல்கிறது.