ஒரு கிராமத்திலுள்ள முதியவரிடம் ஒரு நிலத் தகராறை விளக்கச் சொல்லுங்கள்; அவர் மூன்று தலைமுறைக்கு முன்பிருந்து தொடங்கக்கூடும்: யார் எங்கிருந்து வந்தார்கள், யார் ஏமாற்றப்பட்டார்கள், யார் யாருக்குத் துணை நின்றார்கள். அது சுற்றுவழிபோலத் தோன்றும், ஆனால் முடிவில் அந்த வரலாறே வாதம் என்று உணர்வீர்கள். ஸ்தேவான் ஆலோசனைச் சங்கத்தின் முன் இதையே செய்கிறார். தேவாலயத்துக்கும் மோசேக்கும் விரோதமாகப் பேசியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அவர், இஸ்ரவேலின் கதை வழியாக ஒரு நீண்ட பயணத்தால் பதிலளிக்கிறார் — ஆபிரகாம், யோசேப்பு, மோசே, ஆசரிப்புக்கூடாரம் — கடைசி சில வாக்கியங்களில்தான் கருத்து வந்து இறங்குகிறது. அது இறங்கியதும், கேட்டவர்களால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஸ்தேவானின் பேச்சு அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகளிலேயே மிக நீளமானது; அது முழுப் பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையையும் (மூன்றாம் பகுதி, இஸ்ரவேல்) இயேசுவின் வெளிச்சத்தில் மீண்டும் வாசிக்கிறது: எந்தத் தேவாலயமும் இருப்பதற்கு வெகு முன்பே தேவன் மெசொப்பொத்தாமியாவிலும் எகிப்திலும் வனாந்தரத்திலும் தம் மக்களைச் சந்தித்தார்; தேவன் அனுப்பியவர்களைப் புறக்கணிக்கும் ஒரு போக்கு இஸ்ரவேலுக்கு உண்டு. அவருடைய மரணம் முதல் கிறிஸ்தவ இரத்தசாட்சி மரணம்; ஐந்தாம் பகுதியை எருசலேமுக்கு வெளியே தள்ளும் திருப்புமுனை.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய பிரசன்னம் ஒருபோதும் ஒரே கட்டிடத்துக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்று காட்டி ஸ்தேவான்மேலுள்ள குற்றச்சாட்டுக்குப் பதிலளிப்பது; இயேசுவில் உச்சத்தை அடையும், புறக்கணிக்கப்பட்ட மீட்பர்களின் முறையைப் பெயரிட்டுக் காட்டுவது; கொலை நடந்த இடத்தில் சவுலை அறிமுகப்படுத்துவது.
- 7:1–16 — மெசொப்பொத்தாமியாவில் இருந்தபோதே தேவனால் அழைக்கப்பட்டு, தான் ஒருபோதும் சொந்தமாக்கிக்கொள்ளாத ஒரு தேசம் வாக்களிக்கப்பட்ட ஆபிரகாமுடனும், சகோதரர்களால் விற்கப்பட்டும் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற எகிப்தில் தேவனால் பயன்படுத்தப்பட்ட யோசேப்புடனும் ஸ்தேவான் தொடங்குகிறார்.
- 7:17–43 — அவர் மோசேயைப் பற்றிச் சொல்கிறார்: குழந்தையாகக் காப்பாற்றப்பட்டவர், முதன்முதலில் உதவ முயன்றபோது சொந்த மக்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர், பின்பு அவர்களை விடுவிக்க எரியும் முட்செடியிலிருந்து தேவனால் அனுப்பப்பட்டவர். விடுதலைக்குப் பின்னும் இஸ்ரவேல் இருதயத்தில் எகிப்துக்குத் திரும்பி, பொன் கன்றுக்குட்டியை உண்டாக்கியது.
- 7:44–50 — வனாந்தரத்தில் இஸ்ரவேலுக்கு ஆசரிப்புக்கூடாரம் இருந்தது; பின்னர் சாலொமோன் தேவனுக்கு ஒரு வீட்டைக் கட்டினார். ஆனால், உன்னதமானவர் கைகளால் செய்யப்பட்ட ஆலயங்களில் வாசம்பண்ணுகிறவர் அல்ல; வானம் அவருடைய சிங்காசனம் என்று ஏசாயாவை மேற்கோள் காட்டி ஸ்தேவான் சொல்கிறார்.
- 7:51–53 — பின்பு அவர் தம்மேல் குற்றம் சாட்டியவர்கள் பக்கம் திரும்புகிறார்: அவர்களுடைய முன்னோர்களைப் போலவே அவர்களும் வணங்காக் கழுத்துள்ளவர்கள், பரிசுத்த ஆவியானவரை எதிர்க்கிறவர்கள். நீதிபரரைப் பற்றி முன்னறிவித்த தீர்க்கதரிசிகளை அவர்களுடைய பிதாக்கள் துன்பப்படுத்தினார்கள்; இப்போது நியாயப்பிரமாணத்தைப் பெற்றிருந்தும், அவர்கள் அவரைக் காட்டிக்கொடுத்துக் கொலைசெய்தார்கள்.
- 7:54–60 — வானங்கள் திறந்திருப்பதையும், மனுஷகுமாரன் தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் நிற்பதையும் காண்கிறேன் என்று அவர் சொல்வதைக் கேட்டு அவர்கள் கடுங்கோபமடைகிறார்கள். அவரை நகரத்துக்கு வெளியே இழுத்துக்கொண்டுபோய்க் கல்லெறிகிறார்கள்; தங்கள் மேலங்கிகளைச் சவுல் என்னும் ஒரு வாலிபனுடைய பாதத்தருகே வைக்கிறார்கள். அவர்கள்மேல் இந்தப் பாவத்தைச் சுமத்த வேண்டாம் என்று ஜெபித்துக்கொண்டே ஸ்தேவான் மரிக்கிறார்.
முக்கிய வசனம்: அப்போஸ்தலர் 7:60 · அதனால் என்ன: சிலுவையிலிருந்த இயேசுவை எதிரொலித்தவாறே ஸ்தேவான் மரிக்கிறார்: தம் ஆவியை தேவனிடம் ஒப்புவித்து, தம்மைக் கொல்பவர்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்கிறார். அன்றுமுதல் துன்புறுத்தப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் — இந்தியாவிலும் — அந்த ஜெபத்தை நினைவுகூர்ந்து வந்திருக்கிறார்கள். மதவெறி கொலைவெறியாக மாறக்கூடும் என்பதையும், அங்கீகாரத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மனிதர்களில் ஒருவன் ஒருநாள் புதிய ஏற்பாட்டின் பெரும்பகுதியை எழுதுவான் என்பதையும் இந்த அதிகாரம் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறது.