ஒரு கிராமப் பள்ளி ஆசிரியர் ஒரு விழாவில் பேச அழைக்கப்படுவதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்: சிறப்பு விருந்தினர் ஒரு அமைச்சர், ஆட்சியரும் உள்ளூர்ப் பிரமுகர்கள் அனைவரும் முன்வரிசையில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள், எங்கும் மாலைகள். அவருடைய இடத்தில் இருக்கும் பெரும்பாலோர் பாதுகாப்பான, மரியாதையான ஒரு உரையைக் கொடுப்பார்கள். சங்கிலிகளில் இருக்கும் பவுல், ரோம அதிகாரிகளும் ஏரோதிய அரச குடும்பத்தாரும் நிறைந்த ஒரு மண்டபத்தில் நின்று, அதற்கு நேர்மாறானதைச் செய்கிறார். அவர் தம் கதையை மீண்டும் ஒருமுறை சொல்கிறார் — வைராக்கியம், ஒளி, சத்தம், நியமனம் — பின்பு உட்காருவதற்குப் பதிலாக, ராஜாவின் பக்கம் திரும்பி ஒரு நேரடியான கேள்வி கேட்கிறார்: தீர்க்கதரிசிகளை விசுவாசிக்கிறீரா? பவுலின் எல்லா விசாரணைகளிலும் இதுவே மிகத் தனிப்பட்ட தருணம்; அறையிலுள்ள மிக வல்லமையுள்ள மனிதனை அது தப்பிக்க வழி தேட வைக்கிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ராஜாக்களை அடையும் சாட்சி; உயிர்த்தெழுந்த இயேசு அப்போஸ்தலர் 9:15இல் பவுலைப் பற்றிச் சொன்னதுபோலவே. மனமாற்றத்தின் இந்த மூன்றாவதும் முழுமையானதுமான விவரம், மோசேயும் தீர்க்கதரிசிகளும் முன்னறிவித்ததை நிறைவேற்றும்படி, யூதர், புறஜாதியார் இருவரின் கண்களையும் திறப்பதற்கான ஒரு நியமனமாகப் பவுலின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கிறது. சட்டக் கதை இப்போது தீர்ந்துவிட்டது: அவர் குற்றமற்றவர், ஆனாலும் ரோமுக்குப் போக வேண்டியவர்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தம் அழைப்புக்காகப் பவுல் கொடுக்கும் மிக முழுமையான நியாயவுரையை முன்வைப்பது; இஸ்ரவேலின் வேதவாக்கியங்கள் பாடுபட்டு உயிர்த்தெழுந்த ஒரு மேசியாவைச் சுட்டுகின்றன என்ற கூற்றை ஒரு யூத ராஜா கேட்பதைக் காட்டுவது; மரணத்துக்கோ சங்கிலிகளுக்கோ தகுதியான எதையும் பவுல் செய்யவில்லை என்ற அதிகாரிகளின் தீர்ப்பைப் பதிவுசெய்வது.
- 26:1–11 — யூத வழக்கங்களை நன்கு அறிந்த அகிரிப்பாவுக்கு முன்பாகப் பேசக் கிடைத்ததைப் பவுல் தம் பாக்கியமாக எண்ணுகிறார். அவர் கண்டிப்பான ஒரு பரிசேயனாக வாழ்ந்தார்; தேவன் அவர்களுடைய பிதாக்களுக்கு வாக்குத்தத்தம் பண்ணின நம்பிக்கைக்காகவே அவர் விசாரிக்கப்படுகிறார். தேவன் மரித்தோரை எழுப்புகிறார் என்பது நம்பமுடியாதது என்று ஏன் எண்ணப்பட வேண்டும்? அவரே ஒருகாலத்தில் இயேசுவைக் கடுமையாக எதிர்த்து, விசுவாசிகளுக்கு எதிராக வாக்களித்து, அந்நிய நகரங்கள்வரை அவர்களைத் துரத்தினார்.
- 26:12–18 — தமஸ்கு சாலையில் சூரியனைவிட அதிகப் பிரகாசமான ஒரு ஒளி பிரகாசித்தது; எபிரெய பாஷையில் ஒரு சத்தம், 'முள்ளில் உதைக்கிறது உனக்குக் கடினமாம்' என்றது. இயேசு அவரை ஊழியக்காரனாகவும் சாட்சியாகவும் நியமித்து, மக்கள் பாவமன்னிப்பைப் பெறும்படி, அவர்களுடைய கண்களைத் திறக்கவும், அவர்களை இருளிலிருந்து ஒளிக்குத் திருப்பவும் அவரை அனுப்பினார்.
- 26:19–23 — பரலோகத் தரிசனத்துக்குப் பவுல் கீழ்ப்படியாமற்போகவில்லை; தமஸ்குவிலும், எருசலேமிலும், யூதேயாவிலும், புறஜாதியாருக்கும் மனந்திரும்புதலைப் பிரசங்கித்தார்; இதற்காகவே தேவாலயத்தில் பிடிக்கப்பட்டார். தீர்க்கதரிசிகளும் மோசேயும் முன்னறிவித்ததையே அவர் சொல்கிறார்: மேசியா பாடுபட வேண்டும்; மரித்தோரிலிருந்து முதலாவது எழுந்து, இஸ்ரவேலுக்கும் தேசங்களுக்கும் ஒளியை அறிவிக்க வேண்டும்.
- 26:24–29 — பவுலின் மிகுந்த கல்வி அவரைப் பைத்தியக்காரனாக்கிவிட்டது என்று பெஸ்து சத்தமிடுகிறான். இவைகள் ஒரு மூலையிலே நடக்கவில்லை என்று பவுல் பதில் சொல்லி, தீர்க்கதரிசிகளை விசுவாசிக்கிறீரா என்று அகிரிப்பாவைக் கேட்கிறார். அகிரிப்பா, சாராம்சத்தில், 'இவ்வளவு குறுகிய நேரத்தில் என்னைக் கிறிஸ்தவனாக்கப் பார்க்கிறாயா?' என்று பதில் சொல்கிறான். தம்மைக் கேட்கும் அனைவரும் தம்மைப்போல் ஆக வேண்டும் என்று பவுல் விரும்புகிறார் — இந்தச் சங்கிலிகளைத் தவிர.
- 26:30–32 — ராஜாவும், ஆளுநரும், பெர்னீக்கேயாளும் எழுந்து, மரணத்துக்கோ சிறைக்கோ தகுதியான எதையும் பவுல் செய்யவில்லை என்று தனிப்பட்ட முறையில் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அவர் இராயனுக்கு அபயமிடாதிருந்தால் விடுதலை செய்யப்பட்டிருக்கலாம் என்று அகிரிப்பா பெஸ்துவிடம் சொல்கிறான்.
முக்கிய வசனம்: அப்போஸ்தலர் 26:18 · அதனால் என்ன: அகிரிப்பாவின் பதில் பல நூற்றாண்டுகளாகக் கேலியாகவோ, ஏறக்குறைய மனமாற்றமாகவோ வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது; கிரேக்க உரை உண்மையிலேயே இருபொருள் கொண்டது. எப்படியிருந்தாலும், இந்தக் காட்சி பழக்கமான ஒன்றைப் பிடிக்கிறது: சுவிசேஷத்தை ஆர்வமூட்டுவதாகவும், ஆனால் விலையுயர்ந்ததாகவும் காணும் வல்லமையுள்ள மனிதர்களை அது சென்றடைகிறது. பவுலின் பதில் முகஸ்துதியும் அல்ல, கோபமும் அல்ல; தம்மைக் கேட்கிறவர்கள் தம் நம்பிக்கையில் பங்குபெற வேண்டும் — தம் சங்கிலிகள் இல்லாமல் — என்ற ஒரு விருப்பம் மட்டுமே.