சில பயணங்கள், போக வேண்டாம் என்று எல்லாரும் கெஞ்சும்போதே மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மாவட்டத்துக்குச் சேவை செய்ய ஒரு மருத்துவர் முன்வருகிறார்; குடும்பம் பேருந்து நிலையத்தில் கூடுகிறது, தாய் அழுகிறாள், அக்கம்பக்கத்தார் இது முட்டாள்தனம் என்கிறார்கள். ஆனாலும் அவள் போகிறாள் — பிரச்சினையை விரும்புவதால் அல்ல, வாக்குக் கொடுத்திருப்பதால். அப்போஸ்தலர் 21 அப்படிப்பட்ட ஒரு புறப்பாடு; ஒவ்வொரு நிறுத்தமாக, நிதானமாகச் சொல்லப்படுகிறது. தீருவில் சீஷர்கள் பவுலிடம் கெஞ்சுகிறார்கள்; செசரியாவில் ஒரு தீர்க்கதரிசி பவுலின் கச்சையால் தன் கைகளையும் கால்களையும் கட்டிக்கொண்டு, இந்தக் கச்சைக்கு உரியவனுக்கு இதுவே காத்திருக்கிறது என்கிறான். தாம் கட்டப்படுவதற்கு மட்டுமல்ல, மரிப்பதற்கும் ஆயத்தமாயிருப்பதாகப் பவுல் பதில் சொல்கிறார். பின்பு, எருசலேமை அடைந்து ஒரு வாரத்துக்குள், அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — எருசலேமிலிருந்து வெளியே பரவும் சாட்சி; இப்போது அதன் கதாநாயகனுக்கு அது ஒரு விசாரணையாக மாறுகிறது. தமக்கு முன்பிருந்த இயேசுவைப் போலவே, அங்கே தமக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று அறிந்தும் பவுல் எருசலேமை நோக்கித் தம் முகத்தைத் திருப்புகிறார்; இந்த அதிகாரம் முதல் அப்போஸ்தலர் நடபடிகளின் முடிவுவரை அவர் ஒரு கைதி. ரோமர் 15இல் பவுல் திட்டமிட்ட ரோமுக்கான பாதையாகச் சங்கிலிகளே மாறுகின்றன — யாரும் தேர்ந்தெடுத்திருக்க மாட்டாத ஒரு வழியில்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: புறஜாதிச் சபைகளின் காணிக்கையுடன் பவுலை எருசலேமுக்குக் கொண்டுவருவது; நியாயப்பிரமாணத்தைக் கைக்கொள்ளும் யூத விசுவாசிகளுடன் சமாதானம் காக்க அவர் எடுத்த முயற்சியைக் காட்டுவது; ஆளுநர்கள், ஒரு ராஜா, இறுதியில் ரோம் ஆகியவற்றுக்கு முன்பாக அவர் சாட்சி கொடுக்கப்போகும் நீண்ட சிறைவாசத்தைத் தொடங்குவது.
- 21:1–14 — மிலேத்துவிலிருந்து கோஸ், ரோது, பத்தாரா வழியாகத் தீருவுக்குக் கப்பலில் செல்லும்போது, எருசலேமுக்குப் போக வேண்டாம் என்று சீஷர்கள் பவுலை வற்புறுத்துகிறார்கள். செசரியாவில், தீர்க்கதரிசனம் சொன்ன திருமணமாகாத நான்கு குமாரத்திகளையுடைய சுவிசேஷகனாகிய பிலிப்புவுடன் அவர் தங்குகிறார்; அங்கே அகபு ஒரு அடையாளமாகப் பவுலின் கச்சையால் தன்னைக் கட்டிக்கொள்கிறான். பவுல் மனம் மாறவில்லை: 'கர்த்தருடைய சித்தம் ஆகக்கடவது' என்று கடைசியில் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்.
- 21:15–26 — எருசலேமில் யாக்கோபும் மூப்பர்களும் அவரை வரவேற்று, புறஜாதியாருக்குள் அவர் செய்த ஊழியத்துக்காகத் தேவனைத் துதிக்கிறார்கள்; ஆனால் நியாயப்பிரமாணத்தில் வைராக்கியமுள்ள ஆயிரக்கணக்கான யூத விசுவாசிகள், அவர் மோசேயைக் கைவிடும்படி யூதர்களுக்குப் போதிக்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று எச்சரிக்கிறார்கள். ஒரு பொருத்தனையை நிறைவேற்றும் நான்கு பேருக்கான செலவுகளைச் செலுத்தவும், அவர்களுடன் தேவாலயத்தில் தம்மைச் சுத்திகரித்துக்கொள்ளவும் பவுல் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
- 21:27–36 — ஏழு நாட்கள் முடியும் தறுவாயில், ஆசியாவிலிருந்து வந்த யூதர்கள் தேவாலயத்தில் அவரைக் கண்டு, அவர் கிரேக்கரைப் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் கொண்டுவந்தார் என்று கூக்குரலிடுகிறார்கள் — எபேசுவைச் சேர்ந்த துரோப்பீமுவுடன் அவரை நகரத்தில் கண்டிருந்தார்கள். நகரம் கொந்தளிக்கிறது; பவுல் வெளியே இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்; கும்பல் அவரை அடித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ரோம சேனாபதியின் போர்வீரர்கள் அவரைப் பிடிக்கிறார்கள்.
- 21:37–40 — கோட்டையின் படிக்கட்டுகளில், பவுல் கிரேக்கு பேசுவதைக் கண்டு சேனாபதி ஆச்சரியப்படுகிறான் — சமீபத்தில் நாலாயிரம் 'கொலைபாதகரை' வனாந்தரத்துக்கு நடத்திக்கொண்டுபோன எகிப்தியன் என்று அவரை எண்ணியிருந்தான். தாம் தர்சு பட்டணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு யூதன் என்று சொல்லி, கூட்டத்திடம் பேச அனுமதி கேட்டு, எபிரெய பாஷையில் அவர்களிடம் பேசுகிறார்.
முக்கிய வசனம்: அப்போஸ்தலர் 21:13 · அதனால் என்ன: ஒரு தேவாலயப் பொருத்தனையில் சேர்ந்துகொள்ளப் பவுல் மனமுவந்தது, இரு தரப்பாலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டபோதும், யூத விசுவாசிகளையும் புறஜாதி விசுவாசிகளையும் ஒன்றாக வைத்திருக்க வெகுதூரம் வளைந்துகொடுக்கத் தயாராயிருந்த ஒரு மனிதரைக் காட்டுகிறது. ஆவியானவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதில் உண்மையுள்ள மக்கள் கருத்து வேறுபட்டார்கள் என்பதிலும் இந்த அதிகாரம் நேர்மையாக இருக்கிறது. இங்கே தைரியம் என்பது எல்லாம் நன்றாக நடக்கும் என்ற நிச்சயம் அல்ல; எச்சரிக்கைகள் நிற்கும்போதே தொடர்ந்து செல்வதுதான்.