பல இந்திய நீதிமன்றங்களிலும் கிராமப் பஞ்சாயத்துகளிலும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்குக் கடைசியில் பேச வாய்ப்புக் கொடுக்கப்படும்போது முழு அறையும் அமைதியாகிறது — அதிலும் அவர் அலுவல் மொழியில் அல்ல, அவர்களுடைய சொந்த மொழியிலேயே பேசினால். அப்போஸ்தலர் 22 அந்த அமைதியில்தான் தொடங்குகிறது. காயப்பட்டு, சங்கிலிகளில் இருக்கும் பவுல், கும்பலிடம் அவர்களுடைய சொந்த அராமிய மொழியில் பேசுகிறார்; அவர்கள் கேட்க அமைதியாகிறார்கள். அவர் கோட்பாட்டை விவாதிக்கவில்லை. தம் கதையைச் சொல்கிறார்: கண்டிப்பான வளர்ப்பு, ஒருகாலத்தில் விசுவாசிகளை வேட்டையாட வைத்த வைராக்கியம், தமஸ்கு சாலையில் ஒரு ஒளி. ஒரே ஒரு வார்த்தை வரை அவர்கள் கேட்கிறார்கள் — புறஜாதியார் — பின்பு அமைதி உடைகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — தேசங்களுக்குக் கடந்துசெல்லும் சுவிசேஷமும், அந்தக் கடத்தலின் விலையும். ரோமர் நிருபம் கொண்டாடிய புறஜாதியாரின் சேர்க்கையே எருசலேம் கூட்டத்தால் தாங்க முடியாதது. அப்போஸ்தலர் நடபடிகளில் பவுலின் மனமாற்றம் மூன்று முறை சொல்லப்படுகிறது (9, 22, 26 அதிகாரங்கள்); ஒவ்வொன்றும் அதன் கேட்போருக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது; இது இரண்டாவது; இங்கே அது சக யூதர்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; அவர்களுடைய நியாயப்பிரமாணத்துக்கும் தேவாலயத்துக்கும் பவுல் காட்டும் விசுவாசம் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தம் சொந்த மக்களுக்கு முன்பாகப் பவுல் கொடுக்கும் நியாயவுரையை வாதமாக அல்ல, சாட்சியாகக் கொடுப்பது; அவருடைய ரோமக் குடியுரிமை இப்போது அவரை ஒரு கைதியாக ரோமை நோக்கிக் கொண்டுசெல்லும் சட்டரீதியான இழையாக எப்படி மாறுகிறது என்று காட்டுவது.
- 22:1–5 — தர்சுவில் பிறந்து, எருசலேமில் வளர்ந்து, கமாலியேலின் பாதத்தருகே முன்னோர்களின் கண்டிப்பான நியாயப்பிரமாணத்தில் பயிற்சி பெற்ற ஒரு யூதனாகப் பவுல் தம்மை முன்வைக்கிறார் — அவர்களைப் போலவே தேவனுக்காக வைராக்கியமுள்ளவர். பிரதான ஆசாரியனிடமிருந்தும் ஆலோசனைச் சங்கத்திடமிருந்தும் பெற்ற நிருபங்களுடன், அவர் இந்த மார்க்கத்தாரைச் சாவுமட்டும் துன்பப்படுத்தினார்.
- 22:6–16 — தமஸ்குவுக்கு அருகில் மத்தியான வேளையில் ஒரு பெரிய ஒளி மின்னியது; ஒரு சத்தம் அவரிடம், ஏன் என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறாய் என்று கேட்டது — நசரேயனாகிய இயேசு. குருடான பவுல் நகரத்துக்குள் நடத்திக்கொண்டுபோகப்பட்டார்; அங்கே யூதர்களால் மதிக்கப்பட்ட பக்தியுள்ள மனிதனாகிய அனனியா அவருக்குப் பார்வையைத் திரும்பக் கொடுத்து, அவர் எல்லா மனுஷருக்கும் சாட்சியாயிருப்பார் என்று சொன்னான்.
- 22:17–21 — எருசலேமுக்குத் திரும்பி, தேவாலயத்தில் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் அவருடைய சாட்சியை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதால் சீக்கிரமாய்ப் புறப்பட்டுப் போகும்படி கர்த்தர் தம்மிடம் சொல்வதைப் பவுல் கண்டார். பவுல் மறுத்துப் பேசியபோது, கர்த்தர் சொன்னார்: போ, நான் உன்னைத் தூரமாய்ப் புறஜாதியாரிடத்துக்கு அனுப்புவேன்.
- 22:22–29 — அதைக் கேட்டதும், இவன் உயிரோடிருக்கக் கூடாது என்று கூட்டம் கூக்குரலிடுகிறது. சவுக்கால் அடித்து விசாரிக்கும்படி சேனாபதி கட்டளையிடுகிறான்; அவர்கள் அவரைக் கட்டிக் கிடத்தும்போது, நியாயம் விசாரிக்கப்படாத ஒரு ரோமக் குடிமகனை அடிப்பது சட்டப்படி சரியா என்று பவுல் கேட்கிறார். பெரும் தொகை கொடுத்துத் தன் சொந்தக் குடியுரிமையை வாங்கிய சேனாபதி, பவுல் பிறப்பிலேயே குடிமகன் என்று கேள்விப்பட்டுப் பயப்படுகிறான்.
- 22:30 — உண்மையான குற்றச்சாட்டு என்ன என்று அறிய விரும்பி, மறுநாள் சேனாபதி அவரை விடுவித்து, பிரதான ஆசாரியர்களும் ஆலோசனைச் சங்கம் முழுவதும் கூடும்படி கட்டளையிட்டு, பவுலை அவர்களுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருகிறான்.
முக்கிய வசனம்: அப்போஸ்தலர் 22:15 · அதனால் என்ன: பவுலுக்கு அவருடைய தருணம் கொடுக்கப்படும்போது, தமக்கு என்ன நடந்தது என்று அவர் சொல்கிறார். வாதத்துக்கு இல்லாத எடை ஒரு சொந்தக் கதைக்கு உண்டு; இந்தியாவின் தெருக்களில் பெரும்பாலான விசுவாசம் இன்னும் அப்படித்தான் பகிரப்படுகிறது. ஆனாலும் இந்த அதிகாரம் நிதானமானதும்கூட: உண்மையைச் சொல்வது நட்பான கேட்போருக்கு உத்தரவாதம் அளிப்பதில்லை; தமக்கு உள்ள சட்டப் பாதுகாப்புகளைப் பவுல் தயக்கமின்றிப் பயன்படுத்துகிறார்.