எந்த இந்திய நகரத்தின் வழியாக நடந்தாலும், தெரு முனைகளிலும் கடைகளிலும் மரங்களின் அடியிலும் வழிபாட்டு இடங்களைக் கடந்து செல்வீர்கள் — பக்தி நிறைந்த ஒரு நிலப்பரப்பு. சிந்தனையுள்ள ஒரு பார்வையாளர் அதை ஏளனத்துடன் அணுகலாம், அல்லது அந்தத் தேடல் எல்லாம் எதைக் குறிக்கிறது என்ற ஆர்வத்துடன் அணுகலாம். அப்போஸ்தலர் 17, கிரேக்க உலகின் மிகப் புகழ்பெற்ற கல்வி மையமான அத்தேனேயில் பவுலைக் காட்டுகிறது; அதன் ஏராளமான விக்கிரகங்களைக் கண்டு அவர் மிகவும் கலக்கமடைகிறார். ஆனாலும் நகரத்தின் ஆலோசனைச் சபையில் பேசும்போது, அவர் அவமதிப்புடன் தொடங்குவதில்லை. தாம் கவனித்த, அறியப்படாத தேவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு பலிபீடத்திலிருந்தும், அவர்களுடைய சொந்தக் கவிஞர்களின் வரிகளிலிருந்தும் தொடங்குகிறார் — பின்பு அந்தத் தேவன் யார் என்று தாம் கருதுவதை அவர்களுக்குச் சொல்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — கிரேக்கப் பண்பாட்டின் இதயத்தை அடையும் சுவிசேஷம். தெசலோனிக்கேயிலும் பெரோயாவிலும் பவுல் முன்புபோலவே ஜெப ஆலயத்தில் இஸ்ரவேலின் வேதவாக்கியங்களிலிருந்து தொடங்குகிறார். அத்தேனேயில் மோசேயைப் பற்றி எதுவும் அறியாத மக்களை அவர் சந்திக்கிறார்; ஆகவே படைப்பிலிருந்தே தொடங்குகிறார்: ஒரே மூதாதையிலிருந்து எல்லாத் தேசங்களையும் உண்டாக்கிய ஒரே தேவன். அந்தப் பிரசங்கம் பின்னோக்கி முதலாம் பகுதி வரையும், முன்னோக்கிக் கதையின் முடிவிலுள்ள நியாயத்தீர்ப்பு, உயிர்த்தெழுதல் வரையும் நீள்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சுவிசேஷம் ஜெப ஆலயத்தையும் தத்துவத்தையும் சந்திப்பதைக் காட்டுவது; வேதாகம மரபுக்கு வெளியே உள்ள மக்களிடம் பேசுவதற்கு ஒரு முன்மாதிரியைத் தருவது: அவர்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து தொடங்குவது, ஆனாலும் மனந்திரும்புதலுக்கு அழைத்து உயிர்த்தெழுதலைச் சுட்டிக்காட்டுவது.
- 17:1–9 — தெசலோனிக்கேயில், மேசியா பாடுபட்டு உயிர்த்தெழ வேண்டியிருந்தது என்று பவுல் மூன்று ஓய்வுநாட்கள் வேதவாக்கியங்களிலிருந்து விளக்கி வாதிடுகிறார். சில யூதர்களும் தேவபக்தியுள்ள கிரேக்கர்கள் பலரும் விசுவாசிக்கிறார்கள்; எதிர்ப்பாளர்கள் ஒரு கும்பலைக் கிளப்பி, அவருக்கு இடம் கொடுத்த யாசோனை நகர அதிகாரிகள் முன் இழுத்துச் சென்று, விசுவாசிகள் உலகத்தைத் தலைகீழாக்குகிறார்கள் என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்.
- 17:10–15 — இரவோடிரவாகப் பெரோயாவுக்கு அனுப்பப்பட்ட பவுல், தாம் சொல்வதைச் சரிபார்க்க ஒவ்வொரு நாளும் வேதவாக்கியங்களை ஆர்வத்துடன் ஆராயும் யூதர்களை அங்கே காண்கிறார். தெசலோனிக்கேயிலிருந்து கலகக்காரர்கள் பின்தொடர்ந்து வரும்போது, பவுல் அத்தேனேக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்; சீலாவும் தீமோத்தேயுவும் பின்தங்குகிறார்கள்.
- 17:16–21 — அத்தேனேயின் விக்கிரகங்களைக் கண்டு மனம் கலங்கிய பவுல், ஜெப ஆலயத்திலும் சந்தைவெளியிலும் வாதிடுகிறார். எப்பிக்கூரிய, ஸ்தோயிக்கத் தத்துவவாதிகள் அவரை 'வாயாடி' என்று அழைத்து, அவருடைய புதிய போதனையை விளக்கும்படி அவரை அரியோபாகுவுக்குக் கொண்டுவருகிறார்கள்.
- 17:22–31 — அறியப்படாத தேவனுக்கான அவர்களுடைய பலிபீடத்தைப் பற்றிப் பவுல் பேசுகிறார்: படைத்தவர் கைகளால் கட்டப்பட்ட ஆலயங்களில் வாசம்பண்ணுவதில்லை, அவருக்கு எதுவும் தேவையில்லை; மக்கள் அவரைத் தேடும்படி அவர் ஒரே மனிதனிலிருந்து எல்லாத் தேசங்களையும் உண்டாக்கினார், ஏனெனில் 'அவருக்குள் நாம் பிழைக்கிறோம், அசைகிறோம்'. இப்போது தேவன் எல்லோரையும் மனந்திரும்பும்படி அழைக்கிறார், ஏனெனில் மரித்தோரிலிருந்து தாம் எழுப்பின ஒரு மனிதரைக் கொண்டு அவர் உலகத்தை நியாயந்தீர்ப்பார்.
- 17:32–34 — உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிக் கேட்டதும் சிலர் பரியாசம் பண்ணுகிறார்கள்; வேறு சிலர் மேலும் கேட்க விரும்புகிறார்கள். ஆலோசனைச் சபையின் உறுப்பினரான தியொனீசியுவும் தாமரி என்னும் பெயருள்ள ஒரு பெண்ணும் உட்படச் சிலர் விசுவாசிக்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: அப்போஸ்தலர் 17:27 · அதனால் என்ன: பல மதங்களின் நடுவே வாழும் கிறிஸ்தவர்களுக்குப் பவுலின் அத்தேனே பிரசங்கம் இன்றும் ஒரு உரைகல். அவர் மற்றவர்களின் தேடலைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார், அவர்களுடைய கவிஞர்களை மரியாதையுடன் மேற்கோள் காட்டுகிறார்; ஆனாலும் எல்லாப் பாதைகளும் ஒன்றே என்று பாசாங்கு செய்வதில்லை. விளைவும் நேர்மையாகப் பதிவாகியுள்ளது: சில விசுவாசிகள், கொஞ்சம் பரியாசம், பெரும் இயக்கம் எதுவுமில்லை. உண்மைப்பற்று கூட்டத்தின் அளவால் அளக்கப்படுவதில்லை.