ஒரு நகர மாரத்தான் முடிவில், வென்றவர்களுக்கு வெகுநேரம் பின்பு கடைசி ஓட்டக்காரர்கள் வந்துசேரும்போது, கூட்டம் பெரும்பாலும் அவர்களுக்கே மிக உரக்க ஆரவாரம் செய்கிறது. முடிப்பதே ஒரு வெற்றி. ரோமில் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டு மரணத்தை எதிர்பார்க்கும் பவுல், அந்த ஓட்டக்காரரின் அமைதியான திருப்தியுடன் தம் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கிறார்: நல்ல போராட்டத்தைப் போராடினார், ஓட்டத்தை முடித்தார், விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொண்டார். ஆனால் இது மேடையிலிருந்து நிகழ்த்தப்படும் பேச்சு அல்ல. அதே மூச்சில், குளிர்காலத்துக்கு முன் வரும்படியும், துரோவாவில் தாம் விட்டுவந்த மேலங்கியைத் தம் சுருள்களோடு கொண்டுவரும்படியும் தீமோத்தேயுவைக் கேட்கிறார். தம்மைக் கைவிட்ட நண்பர்களையும் தம்முடன் தங்கிய நண்பர்களையும் பெயர் சொல்கிறார். நாம் வாசிக்கும் வரிசையில், அவரிடமிருந்து நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் கடைசி வார்த்தைகள் இவையே.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — அப்போஸ்தலத் தலைமுறை கடந்துபோதல். தமஸ்குவுக்குப் போகும் வழியில் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவைச் சந்தித்து, எருசலேமிலிருந்து ரோம் வரை சுவிசேஷத்தைக் கொண்டுசென்ற மனிதர் இப்போது பணியை மற்றவர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார். பேதுருவின் அதே ஆண்டுகளில், நீரோவின் கீழ் பவுல் ரோமில் மரித்தார் என்று ஆரம்பகாலப் பாரம்பரியம் சொல்கிறது. சபையின் கதை தொடர்கிறது; ஆனால் அதன் நிறுவனர்கள் மேடையை விட்டு விலகுகிறார்கள்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தீமோத்தேயுவுக்கு ஒரு பக்திவினயமான இறுதிக் கட்டளையைக் கொடுப்பது; சுவிசேஷத்துக்காகச் செலவிடப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை எப்படி முடிகிறது — நம்பிக்கையின்மையில் அல்ல, உறுதியில் — என்று காட்டுவது; சிதறியிருக்கும் தம் உடன்வேலையாட்களின் பணியை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டே, தீமோத்தேயுவையும் மாற்குவையும் தம் அருகில் வரவழைப்பது.
- 4:1–5 — தேவனுக்கும், நியாயந்தீர்க்க வரப்போகிற கிறிஸ்துவுக்கும் முன்பாக, சமயம் வாய்த்தாலும் வாய்க்காவிட்டாலும் ஜாக்கிரதையாயிருந்து, நீடிய பொறுமையோடு கடிந்துகொண்டும் புத்திசொல்லியும் வசனத்தைப் பிரசங்கிக்கும்படி பவுல் தீமோத்தேயுவுக்குக் கட்டளையிடுகிறார். மக்கள் தங்கள் சொந்த இச்சைகளுக்கு ஏற்ற போதகர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளும் காலம் வருகிறது; தீமோத்தேயு உறுதியாய் நின்று, தீங்கநுபவித்து, சுவிசேஷகனுடைய வேலையைச் செய்ய வேண்டும்.
- 4:6–8 — தாம் ஏற்கனவே பானபலியாக ஊற்றப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதாகப் பவுல் சொல்கிறார்; தாம் பிரிந்துபோகும் காலம் சமீபமாயிருக்கிறது. நல்ல போராட்டத்தைப் போராடினார், ஓட்டத்தை முடித்தார், விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொண்டார்; நீதியின் கிரீடம் அவருக்கும், கர்த்தருடைய பிரசன்னமாகுதலை வாஞ்சித்த எல்லாருக்கும் காத்திருக்கிறது.
- 4:9–15 — சீக்கிரமாய் வரும்படி தீமோத்தேயுவைக் கேட்கிறார். தேமா இப்பிரபஞ்சத்தின்மேல் ஆசைவைத்து அவரைக் கைவிட்டுவிட்டான்; கிரெஸ்கேயும் தீத்துவும் வேறு இடங்களுக்குப் போய்விட்டார்கள்; லூக்கா மட்டுமே அவருடன் இருக்கிறார். பிரயோஜனமுள்ளவராகிய மாற்குவையும், துரோவாவில் கார்ப்பு என்பவனிடத்தில் விட்டுவந்த மேலங்கியையும், சுருள்களையும், விசேஷமாகத் தோல் சுருள்களையும் தீமோத்தேயு கொண்டுவர வேண்டும்; கன்னானாகிய அலெக்சந்தரைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருக்க வேண்டும்.
- 4:16–18 — அவருடைய முதல் விசாரணையில் ஒருவரும் அவரோடு நிற்கவில்லை; ஆனாலும் அது அவர்கள்மேல் சுமத்தப்படாதிருப்பதாக என்று பவுல் ஜெபிக்கிறார். செய்தி முழுமையாகப் பிரசங்கிக்கப்படும்படி கர்த்தர் அவருடன் நின்று அவரைப் பலப்படுத்தினார்; சிங்கத்தின் வாயிலிருந்து அவர் விடுவிக்கப்பட்டார்; கர்த்தர் அவரைத் தம்முடைய பரலோக ராஜ்யத்துக்குள் பத்திரமாகக் கொண்டுசேர்ப்பார்.
- 4:19–22 — பிரிஸ்கில்லாளுக்கும் ஆக்கில்லாவுக்கும் ஒநேசிப்போருவின் வீட்டாருக்கும் வாழ்த்துகள் செல்கின்றன. எரஸ்து கொரிந்துவில் தங்கினான்; துரோப்பீமு வியாதியாயிருந்ததால் மிலேத்துவில் விடப்பட்டான். தீமோத்தேயு குளிர்காலத்துக்கு முன் வர வேண்டும். ஐபூலு, புதேந்து, லீனு, கிலவுதியாள், எல்லா விசுவாசிகளும் வாழ்த்துகிறார்கள்; கர்த்தர் அவருடைய ஆவியோடுகூட இருப்பாராக.
முக்கிய வசனம்: 2 தீமோத்தேயு 4:7 · அதனால் என்ன: பவுலின் விடைபெறுதல் தனிமையைப் பற்றி நேர்மையாயிருக்கிறது: சிலரால் கைவிடப்பட்டவர், மேலங்கி இல்லாமல் குளிரில் இருப்பவர், துணையையும் புத்தகங்களையும் விரும்புகிறவர். விசுவாசம் அவரை ஒரு சிலையாக மாற்றவில்லை. ஆனாலும் அவர் கசப்போடு அல்ல, உறுதியோடு முடிக்கிறார்; தம்மைக் கைவிட்டவர்கள்மேல் குற்றம் சுமத்தப்படக்கூடாது என்றும் ஜெபிக்கிறார். மாற்கு 'பிரயோஜனமுள்ளவர்' என்ற அவருடைய குறிப்பு — ஒருகாலத்தில் அவர் உடன் அழைத்துச்செல்ல மறுத்த அதே மாற்கு (அப்போஸ்தலர் 15) — உடைந்த உறவுகள் முடிவுக்கு முன்பே சீர்ப்படுத்தப்படலாம் என்று காட்டுகிறது.